Σταύρος Πλουμιστός: Δεν έχει σημασία να είσαι ο καλύτερος... να είσαι λίγο πιο δίκαιος από την προηγούμενη μέρα
Αρκεί μια απόφαση, όχι μια προϋπόθεση
Αυτή η διάκριση μπορεί να φαίνεται ανεπαίσθητη, αλλά αλλάζει τα πάντα. Το να θέλεις να είσαι ο καλύτερος σε παγιδεύει σε έναν κύκλο ατελείωτης σύγκρισης, ενώ η προσπάθεια να γίνεις καλύτερος από ότι ήσουν χθες ανοίγει ένα ταπεινό και ζωντανό εσωτερικό μονοπάτι. Δεν είναι ένας αγώνας δρόμου εναντίον των άλλων, αλλά ένας διάλογος με τον εαυτό σου. Το να γίνεις καλύτερος άνθρωπος δεν σημαίνει απλώς να συσσωρεύεις επιτυχίες ή να διορθώνεις ελαττώματα.
Έχουμε μάθει να πιστεύουμε ότι η αξία μπορεί να μετρηθεί, ότι η αξία μπορεί να αποδειχθεί και ότι η αγάπη μπορεί να κερδηθεί. Πολύ νωρίς, αυτή η επικίνδυνη ιδέα ριζώνει... Θα είμαι αρκετά καλός όταν... Όταν έχω κάνει περισσότερα. Όταν έχω πετύχει καλύτερα. Όταν είμαι πιο πειθαρχημένος, πιο παραγωγικός και πιο αξιοθαύμαστος. Έτσι γεννιέται η συνεχής ανάγκη να είμαι καλύτερος, όχι από επιθυμία για ανάπτυξη, αλλά από φόβο μήπως δεν είμαι αρκετός.
«Αρκεί μια απόφαση, όχι ένας όρος.»
Αυτή η απλή και ριζοσπαστική φράση έρχεται σε αντίθεση με όλα όσα μας έχουν διδάξει. Έτσι λειτουργεί το δυσαρεστημένο μυαλό, μετατρέπει κάθε επιτυχία σε μια πιθανή ανεπάρκεια. Δεν αρνείται αυτό που υπάρχει, το υποτιμά. Μουρμουρίζει συνεχώς... θα μπορούσες να είχες κάνει περισσότερα.
Αυτός ο μηχανισμός δεν σταματά εκεί. Συνεχίζει στην εργασία, στην εξάντληση, σε μια δουλειά που απαιτεί τα πάντα και δίνει λίγα. Δίνοντας χωρίς να υπολογίζει το κόστος, στο όνομα ενός υποθετικού μέλλοντος. Θυσιάζοντας το παρόν ενώ υπόσχεσαι ότι θα αξίζει τον κόπο αργότερα. Μέχρι την ημέρα που όλα θα σταματήσουν, και το μόνο που θα απομείνει είναι ένα παράξενο κενό, η ανακούφιση του να είσαι ελεύθερος και η ντροπή του να πιστεύεις ότι είσαι ανεπαρκής.
Αυτό που είναι πιο ανησυχητικό είναι ότι σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζουμε αυτή τη αυστηρότητα στους άλλους. Το προφανές γίνεται σαφές... γιατί αυτή συμπόνια σταματά στα όρια του εαυτού μου;
Συχνά είμαστε οι μόνοι στους οποίους αρνούμαστε τη χάρη. Ένα νέο ερώτημα εμφανίστηκε στο μυαλό του, πιο ήρεμο, πιο ειλικρινές όταν σκέφτηκα αυτή την ιδεα. Τι θα γινόταν αν η καλύτερη στιγμή μου, σήμερα, ήταν όντως αρκετή; Όχι το απόλυτα καλύτερο. Αλλά το καλύτερο δυνατό υπό τις πραγματικές συνθήκες της συγκεκριμένης ημέρας.
Ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας «κάνω το καλύτερο δυνατό» ήταν μια αργή διαδικασία μάθησης. Έχω καταλάβει ότι το καλύτερο που μπορώ δεν είναι σταθερό. Ποικίλλει ανάλογα με τις περιστάσεις και τις εποχές της ζωής. Κάποιες μέρες είναι εκτεταμένο και δημιουργικό. Άλλες μέρες είναι κουραστικό αλλά επίμονο. Και μερικές φορές παίρνει τη μορφή ξεκούρασης, αυτή την ξεκούραση που πολύ συχνά την εκλαμβάνουμε ως αποτυχία.
«Αρκεί μια απόφαση, όχι ένας όρος.»
Αυτή η απλή και ριζοσπαστική φράση έρχεται σε αντίθεση με όλα όσα μας έχουν διδάξει. Έτσι λειτουργεί το δυσαρεστημένο μυαλό, μετατρέπει κάθε επιτυχία σε μια πιθανή ανεπάρκεια. Δεν αρνείται αυτό που υπάρχει, το υποτιμά. Μουρμουρίζει συνεχώς... θα μπορούσες να είχες κάνει περισσότερα.
Αυτός ο μηχανισμός δεν σταματά εκεί. Συνεχίζει στην εργασία, στην εξάντληση, σε μια δουλειά που απαιτεί τα πάντα και δίνει λίγα. Δίνοντας χωρίς να υπολογίζει το κόστος, στο όνομα ενός υποθετικού μέλλοντος. Θυσιάζοντας το παρόν ενώ υπόσχεσαι ότι θα αξίζει τον κόπο αργότερα. Μέχρι την ημέρα που όλα θα σταματήσουν, και το μόνο που θα απομείνει είναι ένα παράξενο κενό, η ανακούφιση του να είσαι ελεύθερος και η ντροπή του να πιστεύεις ότι είσαι ανεπαρκής.
Αυτό που είναι πιο ανησυχητικό είναι ότι σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζουμε αυτή τη αυστηρότητα στους άλλους. Το προφανές γίνεται σαφές... γιατί αυτή συμπόνια σταματά στα όρια του εαυτού μου;
Συχνά είμαστε οι μόνοι στους οποίους αρνούμαστε τη χάρη. Ένα νέο ερώτημα εμφανίστηκε στο μυαλό του, πιο ήρεμο, πιο ειλικρινές όταν σκέφτηκα αυτή την ιδεα. Τι θα γινόταν αν η καλύτερη στιγμή μου, σήμερα, ήταν όντως αρκετή; Όχι το απόλυτα καλύτερο. Αλλά το καλύτερο δυνατό υπό τις πραγματικές συνθήκες της συγκεκριμένης ημέρας.
Ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας «κάνω το καλύτερο δυνατό» ήταν μια αργή διαδικασία μάθησης. Έχω καταλάβει ότι το καλύτερο που μπορώ δεν είναι σταθερό. Ποικίλλει ανάλογα με τις περιστάσεις και τις εποχές της ζωής. Κάποιες μέρες είναι εκτεταμένο και δημιουργικό. Άλλες μέρες είναι κουραστικό αλλά επίμονο. Και μερικές φορές παίρνει τη μορφή ξεκούρασης, αυτή την ξεκούραση που πολύ συχνά την εκλαμβάνουμε ως αποτυχία.
Το να κάνεις το καλύτερο που μπορείς δεν σημαίνει ότι τα δίνεις όλα μέχρι να εξαντληθείς εντελώς. Πρόκειται για το να παρουσιάζεις τον εαυτό σου με ακεραιότητα, χωρίς να πιέζεσαι πολύ.
Σταδιακά όμως, ένα άλλο είδος σοφίας ρίζωσε μέσα μου. Μια σοφία που μετρά την πρόοδο και όχι την απόδοση. Μια σοφία που αναγνωρίζει την αόρατη προσπάθεια. Μια σοφία που αποδέχεται ότι η ανάπτυξη δεν είναι ούτε γραμμική ούτε θεαματική. Και όταν το μυαλό αρχίζει να περιπλανιέται ξανά προς το ιδεαλισμένο παρελθόν, το υποτιμημένο παρόν ή το δραματοποιημένο μέλλον... αυτά που έμαθα με τα χρόνια, αντηχούν ως μια σωτήρια υπενθύμιση: «Ο λόγος που τόσοι πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται τόσο πολύ να είναι ευτυχισμένοι, είναι ότι πάντα φαντάζονται το παρελθόν καλύτερο από ότι ήταν, το παρόν χειρότερο από ότι είναι και το μέλλον πιο περίπλοκο από ότι θα είναι.»
Το να είσαι ευτυχισμένος συχνά απαιτεί λιγότερη αλλαγή στη ζωή σου από το να διορθώσεις την οπτική σου στα πράγματα.
Ακόμα και σήμερα, η φωνή του «δεν είμαι αρκετά καλός» ακούγεται μερικές φορές επιφανειακό. Αλλά δεν έχει πλέον τον τελευταίο λόγο. Γιατί υπάρχει κάτι άλλο που είναι πιο αληθινό... η αγκαλιά των ανθρώπων που με εμπιστεύονται, η απλότητα μιας κοινής στιγμής, η βεβαιότητα ότι δεν χρειάζονται έναν τέλειο αφυπνιστή, αλλά μια ειλικρινή παρουσία.
Το να είσαι «αρκετά καλός» δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείπεις την προσπάθεια να αναπτυχθείς. Πρόκειται για την ανάπτυξη χωρίς να μισείς τον εαυτό σου στην πορεία. Και ίσως αυτό, στην ουσία του, να είναι η αληθινή ωριμότητα... να σταματήσεις να προσπαθείς να αποδείξεις την αξία σου και να αρχίσεις να την απολαμβάνεις.
Σταδιακά όμως, ένα άλλο είδος σοφίας ρίζωσε μέσα μου. Μια σοφία που μετρά την πρόοδο και όχι την απόδοση. Μια σοφία που αναγνωρίζει την αόρατη προσπάθεια. Μια σοφία που αποδέχεται ότι η ανάπτυξη δεν είναι ούτε γραμμική ούτε θεαματική. Και όταν το μυαλό αρχίζει να περιπλανιέται ξανά προς το ιδεαλισμένο παρελθόν, το υποτιμημένο παρόν ή το δραματοποιημένο μέλλον... αυτά που έμαθα με τα χρόνια, αντηχούν ως μια σωτήρια υπενθύμιση: «Ο λόγος που τόσοι πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται τόσο πολύ να είναι ευτυχισμένοι, είναι ότι πάντα φαντάζονται το παρελθόν καλύτερο από ότι ήταν, το παρόν χειρότερο από ότι είναι και το μέλλον πιο περίπλοκο από ότι θα είναι.»
Το να είσαι ευτυχισμένος συχνά απαιτεί λιγότερη αλλαγή στη ζωή σου από το να διορθώσεις την οπτική σου στα πράγματα.
Ακόμα και σήμερα, η φωνή του «δεν είμαι αρκετά καλός» ακούγεται μερικές φορές επιφανειακό. Αλλά δεν έχει πλέον τον τελευταίο λόγο. Γιατί υπάρχει κάτι άλλο που είναι πιο αληθινό... η αγκαλιά των ανθρώπων που με εμπιστεύονται, η απλότητα μιας κοινής στιγμής, η βεβαιότητα ότι δεν χρειάζονται έναν τέλειο αφυπνιστή, αλλά μια ειλικρινή παρουσία.
Το να είσαι «αρκετά καλός» δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείπεις την προσπάθεια να αναπτυχθείς. Πρόκειται για την ανάπτυξη χωρίς να μισείς τον εαυτό σου στην πορεία. Και ίσως αυτό, στην ουσία του, να είναι η αληθινή ωριμότητα... να σταματήσεις να προσπαθείς να αποδείξεις την αξία σου και να αρχίσεις να την απολαμβάνεις.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
