Θανατοφοβία-Πως να μετατρέψουμε τον φόβο μας σε σύμμαχο
το θάνατο. Είτε πρόκειται για τη σκέψη της διακοπής, της δικιάς μας ζωής. Είτε για την απώλεια κάποιου αγαπημένου. Ο θάνατος είναι κάτι που όλοι, αργά ή γρήγορα, θα αντιμετωπίσουμε. Αλλά πώς αντιδρούμε στο φόβο του θανάτου; Γιατί μερικοί από εμάς φοβούνται περισσότερο από άλλους;
Και τι ακριβώς είναι αυτό που μας τρομάζει; Η σκέψη του θανάτου, δεν είναι ευχάριστη και πολλοί από εμάς αποφεύγουμε τέτοιες νοσηρές σκέψεις. Επιλέγοντας φυσικά να επικεντρωθούμε σε αυτό που έχει να προσφέρει η ζωή, καθώς και στις δικές μας επιθυμίες και στόχους.
Σε κλινικό πλαίσιο αναφέρεται ώς θανατοφοβία
Ο φόβος για το θάνατο αναφέρεται μερικές φορές ως « θανατοφοβία », ή άγχος θανάτου σε κλινικό πλαίσιο. Αν και δεν αναφέρεται από μόνη της ως διαταραχή, στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών. Ωστόσο, αυτό το σπάνια ανησυχητικό άγχος, έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει σοβαρά τον τρόπο ζωής και τη συναισθηματική υγεία των ανθρώπων. Η Θανατοφοβία αντιμετωπίστηκε για πρώτη φορά από τον Σίγκμουντ Φρόιντ. Ο Φρόιντ πίστευε ότι τυχόν φόβοι που σχετίζονται με το θάνατο, πρέπει να προέρχονται από ένα ανεπιθύμητο παιδικό τραύμα.
Ο ποιητής John O'Donohue έγραψε:
Ο Γιουνγκ πρότεινε ότι η ψυχή, μπορεί να έχει μια συνεχή ύπαρξη πέρα από το θάνατο , «ότι δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο χώρο και το χρόνο… σε αυτό το βαθμό. Η ψυχή δεν υποτάσσεται σε αυτούς τους νόμους και αυτό σημαίνει μια πρακτική συνέχιση της ζωής. Ενός είδους της ψυχικής ύπαρξης πέρα από το χρόνο και το χώρο. Ωστόσο, παρά τις υποδείξεις για μια μεταθανάτια ζωή, ο θάνατος παραμένει ένα μυστήριο.
Η αποδοχή του θανάτου ως μέρος της ζωής μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να αντιμετωπίσει διάφορες μορφές μετάβασης. «Η ζωή είναι ένας ωκεανός με άνοδο και πτώση.
Από αυτή την άποψη, όλες οι αλλαγές στη ζωή μπορεί να θεωρηθούν ως μικροί θάνατοι κατά μήκος του τρόπου, και γυρίζοντας προς το στοιχείο του θανάτου που είναι εγγενής σε όλες τις μεταβάσεις μπορεί να παρέχει ένα μέσο για την υπερνίκηση του φόβου. «Η συνεχής μεταμόρφωση των προσώπων του δικού σου θανάτου διασφαλίζει ότι, στο τέλος της ζωής σου, ο φυσικός σου θάνατος δεν θα είναι ξένος, ληστεύοντας ενάντια στη θέλησή σου, τη ζωή που είχες.» Η εξοικείωση με το θάνατο ως μέρος της ζωής μπορεί να μετατρέψει αυτό το αρχέτυπο από έναν τρομακτικό αντίπαλο σε έναν οδηγό, που μπορεί να βοηθήσει κάποιον να βρει το θάρρος στο να περπατήσει το ατομικό του, μονοπάτι.
Η δημιουργία σχέσης με το θάνατο μπορεί να ανοίξει το δρόμο για νέες δυνατότητες
Η ελευθερία και η ειρήνη που προέρχονται από τη δημιουργία καλύτερης σχέσης, με το θάνατο μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για νέες δυνατότητες. Καθώς και για μεγαλύτερη αυτο-έκφραση και αυθεντικότητα. «Η μεταμφίεση πίσω από το πρόσωπο του φυσικού θανάτου, είναι η εικόνα και η παρουσία του βαθύτερου εαυτού, που περιμένει να μας αγκαλιάσει και να μας συναντήσει». Απελευθερωμένος από τον φόβο του θανάτου, μπορεί κανείς να ζήσει μια πληρέστερη ζωή και να επιδιώξει το υψηλότερο δυναμικό του.
Αντί να είναι το τρομακτικό τέρας, που συχνά απεικονίζεται στη δυτική κουλτούρα. Το αρχέτυπο του θανάτου μπορεί να είναι φίλος και οδηγός. “Εάν μάθουμε να μην φοβόμαστε το θάνατό, τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να ζούμε με αφοβία. Όταν ο θάνατος γίνεται σύμμαχος φέρνει πολλά δώρα. Όπως θάρρος, υψηλότερη προοπτική, αυξημένη συνειδητοποίηση, μεγαλύτερη αυθεντικότητα και βαθύτερη αγάπη για τον εαυτό μας και τους άλλους. Έτσι, ανεξάρτητα από το αν η ψυχή συνεχίζει να υπάρχει μετά το θάνατο, θα είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε το θάνατο ως «μια συνάντηση με έναν δια βίου φίλο, από τη βαθύτερη πλευρά της δικής μας φύσης», θα είμαστε ασφαλείς στη γνώση, ότι έχουμε ζήσει τις οι ζωές μας καλά.
Ότι και αν κάνεις, αν το κάνεις με ειλικρίνεια, θα γίνει στο τέλος η γέφυρα για την ολοκλήρωσή σου, ένα καλό πλοίο που σε μεταφέρει μέσα από το σκοτάδι της δεύτερης γέννησής σου, που φαίνεται εξωτερικά σαν θάνατος».
Αν ζήσουμε καλά θα πεθάνουμε ελεύθεροι
Η αυτοεκτίμηση είναι το κλειδί για το βαθμό στον οποίο τα άτομα βιώνουν άγχος θανάτου. Τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση νιώθουν καλύτερα στη διαχείριση του φόβου του θανάτου. Ενώ τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση φοβούνται πιο εύκολα από καταστάσεις που σχετίζονται με το θάνατο. Γι ‘αυτό, υποστήριξε, ό,τι κάνει ο καθένας – οι στόχοι που θέτουμε, τα πάθη και τα χόμπι μας. Οι δραστηριότητες που αναλαμβάνουμε – είναι, κατ’ ουσίαν, μια στρατηγική αντιμετώπισης. Αν ζήσουμε καλά θα πεθάνουμε ελεύθεροι. Τότε εστιάζουμε στη ζωή, στο πάθος στη χαρά. Οπότε δεν χρειαζόμαστε ανησυχούμε για τον τελικό θάνατό μας.
Σε κλινικό πλαίσιο αναφέρεται ώς θανατοφοβία
Ο φόβος για το θάνατο αναφέρεται μερικές φορές ως « θανατοφοβία », ή άγχος θανάτου σε κλινικό πλαίσιο. Αν και δεν αναφέρεται από μόνη της ως διαταραχή, στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών. Ωστόσο, αυτό το σπάνια ανησυχητικό άγχος, έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει σοβαρά τον τρόπο ζωής και τη συναισθηματική υγεία των ανθρώπων. Η Θανατοφοβία αντιμετωπίστηκε για πρώτη φορά από τον Σίγκμουντ Φρόιντ. Ο Φρόιντ πίστευε ότι τυχόν φόβοι που σχετίζονται με το θάνατο, πρέπει να προέρχονται από ένα ανεπιθύμητο παιδικό τραύμα.
Ο ποιητής John O'Donohue έγραψε:
''Αν και ο θάνατος είναι η πιο ισχυρή και απόλυτη εμπειρία στη ζωή κάποιου. Ο πολιτισμός μας καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες για να αρνηθεί την παρουσία του… Ο ρυθμός του θανάτου στη ζωή σπάνια αναγνωρίζεται. Ωστόσο, η αναγνώριση, η αποδοχή και ακόμη και η ανάπτυξη σχέσης με το θάνατο μπορεί να βοηθήσει κάποιον να ζήσει μια πιο γεμάτη, πιο ζωντανή ζωή''.
Ο Jung θεωρούσε το θάνατο ως αρχέτυπο
Ο Jung θεωρούσε το θάνατο ως «αρχέτυπο, πλούσιο σε μυστική ζωή, που επιδιώκει να προσθέσει τον εαυτό του στη δική μας, ατομική ζωή για να μας κάνει ολόκληρους». Από αυτή την οπτική γωνία, «τα σύμβολα και οι εικόνες του θανάτου μπορούν να γίνουν κατανοητά από την άποψη της σημασίας τους για τη ζωή, ενώ οι εμπειρίες και οι σχέσεις της ζωής πρέπει να εκληφθούν ως οδηγώντας στον θάνατο». Με αυτόν τον τρόπο, η ζωή και ο θάνατος γίνονται σύντροφοι, και ισότιμα μέρη μιας πλήρους ανθρώπινης ύπαρξης.
Ειναι απαραίτητο να μπορούμε, να εκφράζουμε τις ανάγκες μας
Ο Jung θεωρούσε το θάνατο ως αρχέτυπο
Ο Jung θεωρούσε το θάνατο ως «αρχέτυπο, πλούσιο σε μυστική ζωή, που επιδιώκει να προσθέσει τον εαυτό του στη δική μας, ατομική ζωή για να μας κάνει ολόκληρους». Από αυτή την οπτική γωνία, «τα σύμβολα και οι εικόνες του θανάτου μπορούν να γίνουν κατανοητά από την άποψη της σημασίας τους για τη ζωή, ενώ οι εμπειρίες και οι σχέσεις της ζωής πρέπει να εκληφθούν ως οδηγώντας στον θάνατο». Με αυτόν τον τρόπο, η ζωή και ο θάνατος γίνονται σύντροφοι, και ισότιμα μέρη μιας πλήρους ανθρώπινης ύπαρξης.
Ειναι απαραίτητο να μπορούμε, να εκφράζουμε τις ανάγκες μας
Ο Γιουνγκ πρότεινε ότι η ψυχή, μπορεί να έχει μια συνεχή ύπαρξη πέρα από το θάνατο , «ότι δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο χώρο και το χρόνο… σε αυτό το βαθμό. Η ψυχή δεν υποτάσσεται σε αυτούς τους νόμους και αυτό σημαίνει μια πρακτική συνέχιση της ζωής. Ενός είδους της ψυχικής ύπαρξης πέρα από το χρόνο και το χώρο. Ωστόσο, παρά τις υποδείξεις για μια μεταθανάτια ζωή, ο θάνατος παραμένει ένα μυστήριο.
Η αποδοχή του θανάτου ως μέρος της ζωής μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να αντιμετωπίσει διάφορες μορφές μετάβασης. «Η ζωή είναι ένας ωκεανός με άνοδο και πτώση.
Από αυτή την άποψη, όλες οι αλλαγές στη ζωή μπορεί να θεωρηθούν ως μικροί θάνατοι κατά μήκος του τρόπου, και γυρίζοντας προς το στοιχείο του θανάτου που είναι εγγενής σε όλες τις μεταβάσεις μπορεί να παρέχει ένα μέσο για την υπερνίκηση του φόβου. «Η συνεχής μεταμόρφωση των προσώπων του δικού σου θανάτου διασφαλίζει ότι, στο τέλος της ζωής σου, ο φυσικός σου θάνατος δεν θα είναι ξένος, ληστεύοντας ενάντια στη θέλησή σου, τη ζωή που είχες.» Η εξοικείωση με το θάνατο ως μέρος της ζωής μπορεί να μετατρέψει αυτό το αρχέτυπο από έναν τρομακτικό αντίπαλο σε έναν οδηγό, που μπορεί να βοηθήσει κάποιον να βρει το θάρρος στο να περπατήσει το ατομικό του, μονοπάτι.
Η δημιουργία σχέσης με το θάνατο μπορεί να ανοίξει το δρόμο για νέες δυνατότητες
Η ελευθερία και η ειρήνη που προέρχονται από τη δημιουργία καλύτερης σχέσης, με το θάνατο μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για νέες δυνατότητες. Καθώς και για μεγαλύτερη αυτο-έκφραση και αυθεντικότητα. «Η μεταμφίεση πίσω από το πρόσωπο του φυσικού θανάτου, είναι η εικόνα και η παρουσία του βαθύτερου εαυτού, που περιμένει να μας αγκαλιάσει και να μας συναντήσει». Απελευθερωμένος από τον φόβο του θανάτου, μπορεί κανείς να ζήσει μια πληρέστερη ζωή και να επιδιώξει το υψηλότερο δυναμικό του.
Αντί να είναι το τρομακτικό τέρας, που συχνά απεικονίζεται στη δυτική κουλτούρα. Το αρχέτυπο του θανάτου μπορεί να είναι φίλος και οδηγός. “Εάν μάθουμε να μην φοβόμαστε το θάνατό, τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να ζούμε με αφοβία. Όταν ο θάνατος γίνεται σύμμαχος φέρνει πολλά δώρα. Όπως θάρρος, υψηλότερη προοπτική, αυξημένη συνειδητοποίηση, μεγαλύτερη αυθεντικότητα και βαθύτερη αγάπη για τον εαυτό μας και τους άλλους. Έτσι, ανεξάρτητα από το αν η ψυχή συνεχίζει να υπάρχει μετά το θάνατο, θα είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε το θάνατο ως «μια συνάντηση με έναν δια βίου φίλο, από τη βαθύτερη πλευρά της δικής μας φύσης», θα είμαστε ασφαλείς στη γνώση, ότι έχουμε ζήσει τις οι ζωές μας καλά.
Ότι και αν κάνεις, αν το κάνεις με ειλικρίνεια, θα γίνει στο τέλος η γέφυρα για την ολοκλήρωσή σου, ένα καλό πλοίο που σε μεταφέρει μέσα από το σκοτάδι της δεύτερης γέννησής σου, που φαίνεται εξωτερικά σαν θάνατος».
Αν ζήσουμε καλά θα πεθάνουμε ελεύθεροι
Η αυτοεκτίμηση είναι το κλειδί για το βαθμό στον οποίο τα άτομα βιώνουν άγχος θανάτου. Τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση νιώθουν καλύτερα στη διαχείριση του φόβου του θανάτου. Ενώ τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση φοβούνται πιο εύκολα από καταστάσεις που σχετίζονται με το θάνατο. Γι ‘αυτό, υποστήριξε, ό,τι κάνει ο καθένας – οι στόχοι που θέτουμε, τα πάθη και τα χόμπι μας. Οι δραστηριότητες που αναλαμβάνουμε – είναι, κατ’ ουσίαν, μια στρατηγική αντιμετώπισης. Αν ζήσουμε καλά θα πεθάνουμε ελεύθεροι. Τότε εστιάζουμε στη ζωή, στο πάθος στη χαρά. Οπότε δεν χρειαζόμαστε ανησυχούμε για τον τελικό θάνατό μας.
Το διάβασα στο art-therapy.center
