Σταύρος Πλουμιστός: Σεξ και συναισθηματική απόσταση - Η Νέα Μοναξιά της Εποχής
👉Θυμάμαι μια γυναίκα που ήρθε στο συμβουλευτικό κέντρο Life Health Care πριν από μερικά χρόνια. Ήταν όμορφη, επιτυχημένη, με ζωή γεμάτη ανθρώπους γύρω της. Κι όμως, καθώς καθόταν απέναντί μου, τα μάτια της είχαν μια απόσταση που δεν έμοιαζε με κούραση. Έμοιαζε με κενό. «Δεν καταλαβαίνω», μου είπε σιγά. «Έχω σχέσεις. Έχω επαφή. Γιατί αισθάνομαι πιο μόνη από ποτέ;»
Αυτή την ερώτηση την ακούω χρόνια. Την ακούω, με διαφορετικά λόγια, από δεκάδες ανθρώπους που καθηγούνται σε αυτή την ίδια καρέκλα. Άνδρες και γυναίκες, νέοι και λιγότερο νέοι, που ζουν σε μια εποχή όπου η σωματική επαφή έχει γίνει ευκολότερη από ποτέ και η συναισθηματική ασφάλεια φαντάζει μακρινότερη.
Ζούμε σε μια εποχή παράδοξη. Τα κοινωνικά δίκτυα μας υπόσχονται σύνδεση με τον κόσμο, αλλά αυτό που συχνά παράγουν είναι μια εκλεπτυσμένη μορφή αποξένωσης. Το σεξ έχει γίνει εφαρμογή... ένα σούρτα-φέρτα ανθρώπων που μοιάζουν να ψωνίζουν εμπειρίες, όχι να αναζητούν επαφή. Και στο μέσο αυτής της πολυπλοκότητας, εμφανίζεται κάτι που η ψυχολογία ονομάζει «ασύνδετη οικειότητα». Σωματική επαφή χωρίς συναισθηματική παρουσία. Γύμνια χωρίς έκθεση. Εγγύτητα χωρίς ένωση.
Αυτή την ερώτηση την ακούω χρόνια. Την ακούω, με διαφορετικά λόγια, από δεκάδες ανθρώπους που καθηγούνται σε αυτή την ίδια καρέκλα. Άνδρες και γυναίκες, νέοι και λιγότερο νέοι, που ζουν σε μια εποχή όπου η σωματική επαφή έχει γίνει ευκολότερη από ποτέ και η συναισθηματική ασφάλεια φαντάζει μακρινότερη.
Ζούμε σε μια εποχή παράδοξη. Τα κοινωνικά δίκτυα μας υπόσχονται σύνδεση με τον κόσμο, αλλά αυτό που συχνά παράγουν είναι μια εκλεπτυσμένη μορφή αποξένωσης. Το σεξ έχει γίνει εφαρμογή... ένα σούρτα-φέρτα ανθρώπων που μοιάζουν να ψωνίζουν εμπειρίες, όχι να αναζητούν επαφή. Και στο μέσο αυτής της πολυπλοκότητας, εμφανίζεται κάτι που η ψυχολογία ονομάζει «ασύνδετη οικειότητα». Σωματική επαφή χωρίς συναισθηματική παρουσία. Γύμνια χωρίς έκθεση. Εγγύτητα χωρίς ένωση.
Δεν το λέω αυτό ως κριτική. Το λέω ως παρατήρηση, με κατανόηση για το γιατί συμβαίνει. Γιατί η συναισθηματική ασφάλεια απαιτεί θάρρος που πολλοί από εμας δεν μας δίδαξαν ποτέ πώς να έχουμε. Η θεωρία της προσκόλλησης μας δείχνει πώς τα πρώιμα πρότυπα σχέσης με τους γονείς μας διαμορφώνουν τον τρόπο που αγαπάμε αργότερα. Άτομα με αποφευκτικό στυλ δεσμού δεν αποφεύγουν την επαφή επειδή δεν νοιάζονται. Την αποφεύγουν επειδή, κάπου βαθιά, έχουν μάθει ότι η συναισθηματικότητα οδηγεί σε πόνο. Κι έτσι, κρατούν το σεξ στα χέρια τους σαν εργαλείο επαφής χωρίς ρίσκο, χωρίς την ευαλωτότητα που η πραγματική σύνδεση απαιτεί.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο μηχανισμός δεν προστατεύει. Απλώς αναβάλλει τον πόνο και τον πολλαπλασιάζει. Γιατί κάθε εμπειρία «κενής επαφής» αφήνει ένα μικρό ίχνος κούρασης στο εσωτερικό μας. Δεν είναι πάντα εμφανές. Μπορεί να εμφανίζεται με βαρεμάρα ή φυγή μετά τη σεξουαλική επαφή, ως μια αόριστη θλίψη που δεν μπορείς να εξηγήσεις, ως η ανάγκη να δεις αμέσως το κινητό σου για να αποφύγεις μια στιγμή παρουσίας με τον άλλον. Αυτές οι μικρές φυγές δεν είναι τυχαίες. Είναι ο τρόπος που η ψυχή μας λέει ότι κάτι λείπει...
Από πνευματική σκοπιά και εδώ μιλώ από χρόνια εμπειρίας συμβουλευτικής αλλά και από τη φιλοσοφία που έχω αναπτύξει στη Βίβλο της Θετικής Σκέψης (εδώ) η αποσύνδεση σώματος και συναισθήματος δεν είναι απλώς ψυχολογικό φαινόμενο. Είναι πνευματικό. Είναι η απώλεια της παρουσίας. Όταν το σώμα βρίσκεται κάπου κι ο νους βρίσκεται αλλού, δεν υπάρχει επαφή αλλά υπάρχει απλώς συνεύρεση. Και κανείς από εμάς δεν αναζητά εν τέλει μόνο αυτό. Αναζητά να γίνει ορατός.
Η πραγματική οικειότητα δεν είναι σωματικό γεγονός. Είναι ψυχολογική παρουσία. Είναι η ικανότητα να βρίσκεσαι εκεί ολόκληρος, χωρίς μισό μυαλό αλλού, χωρίς το τείχος της ειρωνείας ή της απόστασης. Κι αυτό, για πολλούς, είναι το πιο τρομακτικό πράγμα που μπορούν να κάνουν. Γιατί σημαίνει ότι μπορούν να αρνηθούν. Να τους απορρίψουν. Να τους πληγώσουν. Και η ψυχή που έχει πληγωθεί αρκετές φορές μαθαίνει να κρύβεται ακόμα κι όταν αγκαλιάζει.
Τι κάνουμε λοιπόν; Δεν υπάρχει γρήγορη απάντηση, κι αυτό είναι κάτι που λέω πάντα ειλικρινά στους ανθρώπους που εμπιστεύονται τη δουλειά μου. Αλλά υπάρχουν βήματα που θέλουν υπομονή, ουσιαστικά βήματα που αρχίζουν από μέσα.
Το πρώτο είναι η συναισθηματική επίγνωση πριν τη σωματική επαφή. Όχι ως ηθικός κανόνας, αλλά ως πράξη αυτοσεβασμού. Να ρωτάς τον εαυτό σου, τι αναζητώ τώρα αληθινά; Σύνδεση ή αποφυγή; Γιατί αυτές οι δύο ανάγκες μοιάζουν, αλλά οδηγούν σε εντελώς διαφορετικά μέρη.
Το δεύτερο είναι η ειλικρινής επικοινωνία αναγκών και ορίων. Δεν εννοώ τη συζήτηση πριν το πρώτο ραντεβού. Εννοώ την ικανότητα να λες στον άλλον τι νιώθεις ακόμα κι όταν αυτό σε τρομάζει. Η ευαλωτότητα δεν αδυνατίζει τη σχέση. Είναι το υλικό από το οποίο χτίζεται.
Το τρίτο, κι ίσως πιο σημαντικό, είναι η επιβράδυνση, αυτό που η σύγχρονη θεραπευτική ονομάζει συναισθηματικός ρυθμός. Δεν χρειάζεται να μοιραστείς τα πάντα αμέσως. Αλλά χρειάζεται να αφήσεις την εγγύτητα να αναπτυχθεί με τον δικό της ρυθμό, αντί να την αντικαταστήσεις με σωματική επαφή που δεν έχει ακόμα τα θεμέλιά της.
Και το τέταρτο — εκείνο που συχνά παραβλέπουμε — είναι η ειλικρινής αναγνώριση ... αναζητώ σύνδεση ή αποφυγή μοναξιάς; Γιατί και τα δύο μπορούν να μας οδηγήσουν στην ίδια πόρτα, αλλά με εντελώς διαφορετικές προθέσεις. Η μοναξιά που αναζητά να γεμίσει τον χρόνο είναι διαφορετική από τη ψυχή που αναζητά πραγματικά να δοθεί.
Εδώ και χρόνια, μέσα από τη μέθοδο Voice Healing (εδώ) έναν τρόπο καθοδήγησης που έχω αναπτύξει βασισμένο στη δύναμη του ήχου, της δόνησης και της καθοδηγούμενης νοερής απεικόνισης, έχω δει κάτι που δεν παύει να με συγκινεί, ότι ο εγκέφαλος μπορεί να αλλάξει. Δεν το λέω μεταφορικά. Η νευροεπιστήμη μας έχει δείξει ότι ο εγκέφαλος διατηρεί πλαστικότητα σε όλη τη ζωή. Κι όταν η φωνή που ακούς με τη σωστή συχνότητα, με τη σωστή πρόθεση, φτάνει σε εκείνα τα βαθύτερα στρώματα της συνείδησης, κάτι αρχίζει να κινείται. Τα παλιά πρότυπα αρχίζουν να χαλαρώνουν. Νέα δεδομένα εγγράφονται. Ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του διαφορετικά και επομένως να επιλέγει διαφορετικά.
Δεν πρόκειται για που γίνεται με μαγικό ραβδάκι. Πρόκειται για κατανόηση του τρόπου που ο ήχος και η δόνηση επηρεάζουν το νευρικό σύστημα και το συναίσθημα. Η φωνή είναι εργαλείο. Όταν χρησιμοποιείται με σκοπό, γίνεται κλειδί. Και σε αυτές τις ηχητικές συνεδρίες καθοδηγούμενης σκέψης, έχω δει ανθρώπους να ξεκλειδώνουν κομμάτια εαυτού που νόμιζαν ότι είχαν χάσει ή που δεν ήξεραν καν ότι υπήρχαν. Η εσωτερική μεταμόρφωση μέσω της ακουστικής εμπειρίας δεν είναι θεωρία. Είναι κάτι που βλέπω να συμβαίνει, ξανά και ξανά, σε ανθρώπους που είχαν παραιτηθεί από την ιδέα ότι μπορούν να αλλάξουν.
Επιστρέφω στη γυναίκα που καθόταν απέναντί μου εκείνη την ημέρα. Μετά από λίγες συνεδρίες, μου είπε κάτι που θυμάμαι «Νόμιζα ότι το πρόβλημα ήταν ότι δεν έβρισκα τον κατάλληλο άνθρωπο. Τώρα καταλαβαίνω ότι δεν ήμουν παρούσα για να τον βρω.» Αυτή είναι η ουσία. Δεν αναζητούμε εκεί έξω αυτό που λείπει μέσα μας.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτό το κείμενο, αν νιώθεις εκείνη την ανεξήγητη κούραση μετά την επαφή, εκείνο το κενό που δεν σε γεμίζει, σε καλώ να επισκεφτείς το www.voicehealing.gr. Εκεί θα βρεις τις ηχητικές συνεδρίες της μεθόδου Voice Healing, που έχουν βοηθήσει εκατοντάδες ανθρώπους να επανασυνδεθούν με τον εαυτό τους και επομένως με τους άλλους.
Και αν νιώθεις ότι θέλεις να δουλέψουμε μαζί πιο στοχευμένα, μέσα από ατομικές συνεδρίες ή μαθήματα αφύπνισης και αυτογνωσίας είμαι εδώ. Έχω αφιερώσει χρόνια στο να κατανοώ αυτά τα βαθύτερα στρώματα της ανθρώπινης εμπειρίας, και τιμώ κάθε εμπιστοσύνη που μου δίνεται. Η επικοινωνία μαζί μου είναι ένα βήμα, όχι δέσμευση. Απλώς ένα βήμα προς τον εαυτό σου. Γιατί αυτό, στο τέλος, είναι η πραγματικότητα όχι να βρεις κάποιον να σε δει, αλλά να αρχίσεις να βλέπεις ο ίδιος τον εαυτό σου, με ειλικρίνεια, με συμπόνια, με υπομονή. Και από εκεί, όλα τα άλλα αρχίζουν να έχουν νόημα.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο μηχανισμός δεν προστατεύει. Απλώς αναβάλλει τον πόνο και τον πολλαπλασιάζει. Γιατί κάθε εμπειρία «κενής επαφής» αφήνει ένα μικρό ίχνος κούρασης στο εσωτερικό μας. Δεν είναι πάντα εμφανές. Μπορεί να εμφανίζεται με βαρεμάρα ή φυγή μετά τη σεξουαλική επαφή, ως μια αόριστη θλίψη που δεν μπορείς να εξηγήσεις, ως η ανάγκη να δεις αμέσως το κινητό σου για να αποφύγεις μια στιγμή παρουσίας με τον άλλον. Αυτές οι μικρές φυγές δεν είναι τυχαίες. Είναι ο τρόπος που η ψυχή μας λέει ότι κάτι λείπει...
Από πνευματική σκοπιά και εδώ μιλώ από χρόνια εμπειρίας συμβουλευτικής αλλά και από τη φιλοσοφία που έχω αναπτύξει στη Βίβλο της Θετικής Σκέψης (εδώ) η αποσύνδεση σώματος και συναισθήματος δεν είναι απλώς ψυχολογικό φαινόμενο. Είναι πνευματικό. Είναι η απώλεια της παρουσίας. Όταν το σώμα βρίσκεται κάπου κι ο νους βρίσκεται αλλού, δεν υπάρχει επαφή αλλά υπάρχει απλώς συνεύρεση. Και κανείς από εμάς δεν αναζητά εν τέλει μόνο αυτό. Αναζητά να γίνει ορατός.
Η πραγματική οικειότητα δεν είναι σωματικό γεγονός. Είναι ψυχολογική παρουσία. Είναι η ικανότητα να βρίσκεσαι εκεί ολόκληρος, χωρίς μισό μυαλό αλλού, χωρίς το τείχος της ειρωνείας ή της απόστασης. Κι αυτό, για πολλούς, είναι το πιο τρομακτικό πράγμα που μπορούν να κάνουν. Γιατί σημαίνει ότι μπορούν να αρνηθούν. Να τους απορρίψουν. Να τους πληγώσουν. Και η ψυχή που έχει πληγωθεί αρκετές φορές μαθαίνει να κρύβεται ακόμα κι όταν αγκαλιάζει.
Τι κάνουμε λοιπόν; Δεν υπάρχει γρήγορη απάντηση, κι αυτό είναι κάτι που λέω πάντα ειλικρινά στους ανθρώπους που εμπιστεύονται τη δουλειά μου. Αλλά υπάρχουν βήματα που θέλουν υπομονή, ουσιαστικά βήματα που αρχίζουν από μέσα.
Το πρώτο είναι η συναισθηματική επίγνωση πριν τη σωματική επαφή. Όχι ως ηθικός κανόνας, αλλά ως πράξη αυτοσεβασμού. Να ρωτάς τον εαυτό σου, τι αναζητώ τώρα αληθινά; Σύνδεση ή αποφυγή; Γιατί αυτές οι δύο ανάγκες μοιάζουν, αλλά οδηγούν σε εντελώς διαφορετικά μέρη.
Το δεύτερο είναι η ειλικρινής επικοινωνία αναγκών και ορίων. Δεν εννοώ τη συζήτηση πριν το πρώτο ραντεβού. Εννοώ την ικανότητα να λες στον άλλον τι νιώθεις ακόμα κι όταν αυτό σε τρομάζει. Η ευαλωτότητα δεν αδυνατίζει τη σχέση. Είναι το υλικό από το οποίο χτίζεται.
Το τρίτο, κι ίσως πιο σημαντικό, είναι η επιβράδυνση, αυτό που η σύγχρονη θεραπευτική ονομάζει συναισθηματικός ρυθμός. Δεν χρειάζεται να μοιραστείς τα πάντα αμέσως. Αλλά χρειάζεται να αφήσεις την εγγύτητα να αναπτυχθεί με τον δικό της ρυθμό, αντί να την αντικαταστήσεις με σωματική επαφή που δεν έχει ακόμα τα θεμέλιά της.
Και το τέταρτο — εκείνο που συχνά παραβλέπουμε — είναι η ειλικρινής αναγνώριση ... αναζητώ σύνδεση ή αποφυγή μοναξιάς; Γιατί και τα δύο μπορούν να μας οδηγήσουν στην ίδια πόρτα, αλλά με εντελώς διαφορετικές προθέσεις. Η μοναξιά που αναζητά να γεμίσει τον χρόνο είναι διαφορετική από τη ψυχή που αναζητά πραγματικά να δοθεί.
Εδώ και χρόνια, μέσα από τη μέθοδο Voice Healing (εδώ) έναν τρόπο καθοδήγησης που έχω αναπτύξει βασισμένο στη δύναμη του ήχου, της δόνησης και της καθοδηγούμενης νοερής απεικόνισης, έχω δει κάτι που δεν παύει να με συγκινεί, ότι ο εγκέφαλος μπορεί να αλλάξει. Δεν το λέω μεταφορικά. Η νευροεπιστήμη μας έχει δείξει ότι ο εγκέφαλος διατηρεί πλαστικότητα σε όλη τη ζωή. Κι όταν η φωνή που ακούς με τη σωστή συχνότητα, με τη σωστή πρόθεση, φτάνει σε εκείνα τα βαθύτερα στρώματα της συνείδησης, κάτι αρχίζει να κινείται. Τα παλιά πρότυπα αρχίζουν να χαλαρώνουν. Νέα δεδομένα εγγράφονται. Ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του διαφορετικά και επομένως να επιλέγει διαφορετικά.
Δεν πρόκειται για που γίνεται με μαγικό ραβδάκι. Πρόκειται για κατανόηση του τρόπου που ο ήχος και η δόνηση επηρεάζουν το νευρικό σύστημα και το συναίσθημα. Η φωνή είναι εργαλείο. Όταν χρησιμοποιείται με σκοπό, γίνεται κλειδί. Και σε αυτές τις ηχητικές συνεδρίες καθοδηγούμενης σκέψης, έχω δει ανθρώπους να ξεκλειδώνουν κομμάτια εαυτού που νόμιζαν ότι είχαν χάσει ή που δεν ήξεραν καν ότι υπήρχαν. Η εσωτερική μεταμόρφωση μέσω της ακουστικής εμπειρίας δεν είναι θεωρία. Είναι κάτι που βλέπω να συμβαίνει, ξανά και ξανά, σε ανθρώπους που είχαν παραιτηθεί από την ιδέα ότι μπορούν να αλλάξουν.
Επιστρέφω στη γυναίκα που καθόταν απέναντί μου εκείνη την ημέρα. Μετά από λίγες συνεδρίες, μου είπε κάτι που θυμάμαι «Νόμιζα ότι το πρόβλημα ήταν ότι δεν έβρισκα τον κατάλληλο άνθρωπο. Τώρα καταλαβαίνω ότι δεν ήμουν παρούσα για να τον βρω.» Αυτή είναι η ουσία. Δεν αναζητούμε εκεί έξω αυτό που λείπει μέσα μας.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτό το κείμενο, αν νιώθεις εκείνη την ανεξήγητη κούραση μετά την επαφή, εκείνο το κενό που δεν σε γεμίζει, σε καλώ να επισκεφτείς το www.voicehealing.gr. Εκεί θα βρεις τις ηχητικές συνεδρίες της μεθόδου Voice Healing, που έχουν βοηθήσει εκατοντάδες ανθρώπους να επανασυνδεθούν με τον εαυτό τους και επομένως με τους άλλους.
Και αν νιώθεις ότι θέλεις να δουλέψουμε μαζί πιο στοχευμένα, μέσα από ατομικές συνεδρίες ή μαθήματα αφύπνισης και αυτογνωσίας είμαι εδώ. Έχω αφιερώσει χρόνια στο να κατανοώ αυτά τα βαθύτερα στρώματα της ανθρώπινης εμπειρίας, και τιμώ κάθε εμπιστοσύνη που μου δίνεται. Η επικοινωνία μαζί μου είναι ένα βήμα, όχι δέσμευση. Απλώς ένα βήμα προς τον εαυτό σου. Γιατί αυτό, στο τέλος, είναι η πραγματικότητα όχι να βρεις κάποιον να σε δει, αλλά να αρχίσεις να βλέπεις ο ίδιος τον εαυτό σου, με ειλικρίνεια, με συμπόνια, με υπομονή. Και από εκεί, όλα τα άλλα αρχίζουν να έχουν νόημα.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)

