Σταύρος Πλουμιστός: Όταν αλλάζεις, ποιοι μένουν; Εξέλιξη ή σιωπηλή απομάκρυνση;
Θυμάμαι τον εαυτό μου παλαιότερα να προσπαθεί να κρατήσει σχέσεις ζωντανές με κάθε κόστος. Να επιμένει, να προσαρμόζεται, να σιωπά εκεί που ήθελε να μιλήσει. Εκείνη την εποχή πίστευα ότι η σύνδεση είναι κάτι που πρέπει να διατηρείται, ακόμη κι αν μέσα μου κάτι φθίνει. Σήμερα, μετά από χρόνια εσωτερικής δουλειάς, συνοδεύοντας ανθρώπους ως σύμβουλος αυτογνωσίας και αφύπνισης, βλέπω πιο καθαρά ότι η αλήθεια είναι διαφορετική και πιο απαιτητική.
Όταν αρχίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο διαφορετικά, δεν αλλάζει απλώς η οπτική μας. Αλλάζει η ταυτότητά μας. Οι αξίες μας μετακινούνται, τα όριά μας επαναπροσδιορίζονται, οι αντοχές μας επανεξετάζονται. Και τότε, αναπόφευκτα, κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να συναντήσουν αυτή τη νέα εκδοχή μας. Όχι γιατί είναι λάθος, αλλά γιατί βρίσκονται σε άλλο σημείο δόνησης της δικής τους διαδρομής.
Εκεί είναι που γεννιέται η σύγχυση. Γιατί από τη μία νιώθω ότι εξελίσσομαι, ότι ωριμάζω, ότι απομακρύνομαι από μοτίβα που δεν με εξυπηρετούν. Από την άλλη, όμως, υπάρχει μια σκιά... μήπως απλώς αποφεύγω τη σύνδεση; Μήπως ντύνω την απόσταση με τον μανδύα της πνευματικότητας για να μη νιώσω την ευαλωτότητα;
Έχω καθίσει πολλές φορές απέναντι από αυτό το ερώτημα, όχι ως θεωρία, αλλά ως βίωμα. Και κάθε φορά η απάντηση δεν ερχόταν εύκολα. Γιατί η αλήθεια δεν είναι ποτέ απόλυτη. Υπάρχουν στιγμές που όντως απομακρυνόμαστε γιατί έχουμε εξελιχθεί. Και υπάρχουν άλλες που απομακρυνόμαστε γιατί φοβόμαστε να μείνουμε.
Η εξέλιξη έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό διότι δεν σε κλείνει, αλλά σε ανοίγει. Δεν σε κάνει πιο απόμακρο, αλλά πιο αυθεντικό. Όταν εξελίσσομαι, μπορώ να είμαι με τον άλλον χωρίς να χάνω τον εαυτό μου. Δεν χρειάζεται να τον αλλάξω, ούτε να αλλοιωθώ για να χωρέσω. Υπάρχει μια ήρεμη αποδοχή, ακόμη κι αν οι δρόμοι μας δεν ταυτίζονται πια.
Η αποφυγή, αντίθετα, έχει μια διαφορετική ποιότητα. Είναι πιο σιωπηλή αλλά και πιο βαριά. Έχει μέσα της μια ένταση που δεν εκφράζεται. Μια τάση να αποσύρομαι πριν εκτεθώ, να απομακρύνομαι πριν πληγωθώ. Εκεί δεν υπάρχει πραγματική ειρήνη. Υπάρχει μια ψευδαίσθηση ελέγχου.
Σε πολλές συνεδρίες που έχω κάνει στο Life Health Care (εδώ), έχω δει ανθρώπους να μιλούν για «εξέλιξη», ενώ στην πραγματικότητα αυτό που ζούσαν ήταν μια βαθιά απογοήτευση από τη σύνδεση με τους άλλους. Είχαν κουραστεί να προσπαθούν, να επενδύουν, να πληγώνονται. Και τότε, αντί να θεραπεύσουν την πληγή, αποφάσισαν να κλείσουν την πόρτα. Όχι συνειδητά πάντα. Συχνά αυτό γίνεται με έναν πολύ εκλεπτυσμένο τρόπο. «Δεν με καλύπτει πλέον αυτή η σχέση», μου λένε. Και τους ρωτώ «Δεν σε καλύπτει ή δεν αντέχεις να εκτεθείς μέσα σε αυτή και βάζεις όρια;» Η σιωπή που ακολουθεί συνήθως λέει περισσότερα από τις λέξεις....
Δεν είναι εύκολο να παραδεχτείς ότι φοβάσαι τη σύνδεση. Ότι η οικειότητα σε φέρνει αντιμέτωπο με κομμάτια σου που δεν έχεις ακόμη αγκαλιάσει. Είναι πιο εύκολο να πεις ότι «έχεις αλλάξει» και να φύγεις. Και ναι, μερικές φορές αυτό είναι αλήθεια. Αλλά όχι πάντα.
Η δική μου πορεία, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως συγγραφέας του βιβλίου «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης» (εδώ), με έχει διδάξει ότι η αυθεντική εξέλιξη δεν αποκόπτει, μετασχηματίζει. Δεν διαγράφει σχέσεις, αλλά αλλάζει τον τρόπο που υπάρχουμε μέσα σε αυτές. Μπορεί να απομακρυνθούμε από κάποιους ανθρώπους, αλλά αυτό γίνεται με επίγνωση, όχι με φυγή.
Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία κατανόησης ήρθε όταν άρχισα να παρατηρώ τον εαυτό μου. Όταν έφευγα από μια σχέση ή απομακρυνόμουν, τι έλεγα μέσα μου; Υπήρχε γαλήνη ή υπήρχε ένταση; Υπήρχε καθαρότητα ή υπήρχε ανάγκη να δικαιολογώ τον εαυτό μου;
Αν χρειάζεται να πείσω τον εαυτό μου ότι «έκανα το σωστό», τότε κάτι μέσα μου δεν έχει ηρεμήσει. Αν, αντίθετα, υπάρχει μια ήσυχη βεβαιότητα, ακόμη κι αν συνοδεύεται από λύπη, τότε πιθανότατα πρόκειται για εξέλιξη. Για μένα η λύπη είναι μέρος της εξέλιξης. Η αποφυγή, όμως, αποφεύγει και τη λύπη. Προσπαθεί να την παρακάμψει, να την καλύψει, να την αρνηθεί. Και αυτό είναι ένα από τα πιο σαφή σημάδια.
Μέσα από τη μέθοδο μου Voice Healing (εδώ), που δημιούργησα μετά από χρόνια έρευνας και εσωτερικής εργασίας, έχω δει πόσο βαθιά επηρεάζουν οι ασυνείδητες πεποιθήσεις τον τρόπο που σχετιζόμαστε. Αν μέσα μου υπάρχει η πεποίθηση ότι «οι σχέσεις πληγώνουν», τότε όση επίγνωση κι αν αποκτήσω, ένα κομμάτι μου θα συνεχίσει να αποσύρεται. Εκεί χρειάζεται κάτι πιο βαθύ από τη λογική κατανόηση. Χρειάζεται επαναπρογραμματισμός. Χρειάζεται να ακουστεί μέσα μου μια νέα φωνή που δεν φοβάται τη σύνδεση, που δεν ταυτίζει την εγγύτητα με τον πόνο. Και αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη.
Έχω περάσει κι εγώ από φάσεις που πίστεψα ότι είχα «ξεπεράσει» την ανάγκη για βαθιά σύνδεση. Ότι μπορώ να είμαι αυτάρκης, ολοκληρωμένος, ανεξάρτητος. Μέχρι που κατάλαβα ότι η αυτάρκεια δεν σημαίνει απομόνωση. Η ολοκλήρωση δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζομαι τον άλλον. Σημαίνει ότι μπορώ να τον χρειάζομαι χωρίς να εξαρτώμαι.
Αυτή είναι μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά. Όταν αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο, είναι φυσικό να αλλάζουν και οι σχέσεις μας. Το ερώτημα δεν είναι αν θα αλλάξουν. Το ερώτημα είναι πώς αλλάζουν. Με επίγνωση ή με φόβο; Με αλήθεια ή με άμυνα;
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος με απόλυτους όρους. Υπάρχει μόνο ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας. Και αυτή η ειλικρίνεια είναι που μας οδηγεί τελικά στην ελευθερία. Κάθε φορά που απομακρύνομαι από έναν άνθρωπο, πλέον κάνω μια παύση και ρωτώ τον εαυτό μου «Αν δεν φοβόμουν τίποτα, θα έμενα ή θα έφευγα;» Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι συχνά αποκαλυπτική... Γιατί στο βάθος, η εξέλιξη δεν έχει φόβο. Έχει καθαρότητα. Έχει θάρρος. Έχει την ικανότητα να μείνει αλλά και να φύγει, όχι ως αντίδραση, αλλά ως επιλογή. Και ίσως εκεί βρίσκεται το πιο ουσιαστικό σημείο κατανόησης, ότι η εξέλιξη δεν μας απομακρύνει από τους ανθρώπους. Μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια μας. Και από εκεί, οι σχέσεις που αντέχουν είναι εκείνες που μπορούν να συναντήσουν αυτή την αλήθεια.
Αν νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ένα τέτοιο μεταίχμιο, μην βιαστείς να δώσεις απαντήσεις. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου να ακούσει. Να νιώσει. Να ξεχωρίσει τι είναι φόβος και τι είναι αλήθεια. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά είναι πάντα απελευθερωτικό.
Αν αισθάνεσαι ότι χρειάζεσαι καθοδήγηση σε αυτή τη διαδρομή, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου για ατομικές συνεδρίες. Με σεβασμό στη μοναδικότητά σου και με τη μεγάλη εμπειρία που έχω αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια, μπορώ να σε στηρίξω ουσιαστικά σε αυτή τη μετάβαση. Επίσης, μπορείς να εγγραφείς στο www.voicehealing.gr και να ξεκινήσεις ένα εσωτερικό ταξίδι επανασύνδεσης με τον εαυτό σου μέσα από τις ηχητικές συνεδρίες που έχω δημιουργήσει.
Η αλλαγή δεν είναι πάντα εύκολη. Αλλά όταν είναι αληθινή, σε οδηγεί εκεί που πραγματικά ανήκεις.
Εκεί είναι που γεννιέται η σύγχυση. Γιατί από τη μία νιώθω ότι εξελίσσομαι, ότι ωριμάζω, ότι απομακρύνομαι από μοτίβα που δεν με εξυπηρετούν. Από την άλλη, όμως, υπάρχει μια σκιά... μήπως απλώς αποφεύγω τη σύνδεση; Μήπως ντύνω την απόσταση με τον μανδύα της πνευματικότητας για να μη νιώσω την ευαλωτότητα;
Έχω καθίσει πολλές φορές απέναντι από αυτό το ερώτημα, όχι ως θεωρία, αλλά ως βίωμα. Και κάθε φορά η απάντηση δεν ερχόταν εύκολα. Γιατί η αλήθεια δεν είναι ποτέ απόλυτη. Υπάρχουν στιγμές που όντως απομακρυνόμαστε γιατί έχουμε εξελιχθεί. Και υπάρχουν άλλες που απομακρυνόμαστε γιατί φοβόμαστε να μείνουμε.
Η εξέλιξη έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό διότι δεν σε κλείνει, αλλά σε ανοίγει. Δεν σε κάνει πιο απόμακρο, αλλά πιο αυθεντικό. Όταν εξελίσσομαι, μπορώ να είμαι με τον άλλον χωρίς να χάνω τον εαυτό μου. Δεν χρειάζεται να τον αλλάξω, ούτε να αλλοιωθώ για να χωρέσω. Υπάρχει μια ήρεμη αποδοχή, ακόμη κι αν οι δρόμοι μας δεν ταυτίζονται πια.
Η αποφυγή, αντίθετα, έχει μια διαφορετική ποιότητα. Είναι πιο σιωπηλή αλλά και πιο βαριά. Έχει μέσα της μια ένταση που δεν εκφράζεται. Μια τάση να αποσύρομαι πριν εκτεθώ, να απομακρύνομαι πριν πληγωθώ. Εκεί δεν υπάρχει πραγματική ειρήνη. Υπάρχει μια ψευδαίσθηση ελέγχου.
Σε πολλές συνεδρίες που έχω κάνει στο Life Health Care (εδώ), έχω δει ανθρώπους να μιλούν για «εξέλιξη», ενώ στην πραγματικότητα αυτό που ζούσαν ήταν μια βαθιά απογοήτευση από τη σύνδεση με τους άλλους. Είχαν κουραστεί να προσπαθούν, να επενδύουν, να πληγώνονται. Και τότε, αντί να θεραπεύσουν την πληγή, αποφάσισαν να κλείσουν την πόρτα. Όχι συνειδητά πάντα. Συχνά αυτό γίνεται με έναν πολύ εκλεπτυσμένο τρόπο. «Δεν με καλύπτει πλέον αυτή η σχέση», μου λένε. Και τους ρωτώ «Δεν σε καλύπτει ή δεν αντέχεις να εκτεθείς μέσα σε αυτή και βάζεις όρια;» Η σιωπή που ακολουθεί συνήθως λέει περισσότερα από τις λέξεις....
Δεν είναι εύκολο να παραδεχτείς ότι φοβάσαι τη σύνδεση. Ότι η οικειότητα σε φέρνει αντιμέτωπο με κομμάτια σου που δεν έχεις ακόμη αγκαλιάσει. Είναι πιο εύκολο να πεις ότι «έχεις αλλάξει» και να φύγεις. Και ναι, μερικές φορές αυτό είναι αλήθεια. Αλλά όχι πάντα.
Η δική μου πορεία, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως συγγραφέας του βιβλίου «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης» (εδώ), με έχει διδάξει ότι η αυθεντική εξέλιξη δεν αποκόπτει, μετασχηματίζει. Δεν διαγράφει σχέσεις, αλλά αλλάζει τον τρόπο που υπάρχουμε μέσα σε αυτές. Μπορεί να απομακρυνθούμε από κάποιους ανθρώπους, αλλά αυτό γίνεται με επίγνωση, όχι με φυγή.
Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία κατανόησης ήρθε όταν άρχισα να παρατηρώ τον εαυτό μου. Όταν έφευγα από μια σχέση ή απομακρυνόμουν, τι έλεγα μέσα μου; Υπήρχε γαλήνη ή υπήρχε ένταση; Υπήρχε καθαρότητα ή υπήρχε ανάγκη να δικαιολογώ τον εαυτό μου;
Αν χρειάζεται να πείσω τον εαυτό μου ότι «έκανα το σωστό», τότε κάτι μέσα μου δεν έχει ηρεμήσει. Αν, αντίθετα, υπάρχει μια ήσυχη βεβαιότητα, ακόμη κι αν συνοδεύεται από λύπη, τότε πιθανότατα πρόκειται για εξέλιξη. Για μένα η λύπη είναι μέρος της εξέλιξης. Η αποφυγή, όμως, αποφεύγει και τη λύπη. Προσπαθεί να την παρακάμψει, να την καλύψει, να την αρνηθεί. Και αυτό είναι ένα από τα πιο σαφή σημάδια.
Μέσα από τη μέθοδο μου Voice Healing (εδώ), που δημιούργησα μετά από χρόνια έρευνας και εσωτερικής εργασίας, έχω δει πόσο βαθιά επηρεάζουν οι ασυνείδητες πεποιθήσεις τον τρόπο που σχετιζόμαστε. Αν μέσα μου υπάρχει η πεποίθηση ότι «οι σχέσεις πληγώνουν», τότε όση επίγνωση κι αν αποκτήσω, ένα κομμάτι μου θα συνεχίσει να αποσύρεται. Εκεί χρειάζεται κάτι πιο βαθύ από τη λογική κατανόηση. Χρειάζεται επαναπρογραμματισμός. Χρειάζεται να ακουστεί μέσα μου μια νέα φωνή που δεν φοβάται τη σύνδεση, που δεν ταυτίζει την εγγύτητα με τον πόνο. Και αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη.
Έχω περάσει κι εγώ από φάσεις που πίστεψα ότι είχα «ξεπεράσει» την ανάγκη για βαθιά σύνδεση. Ότι μπορώ να είμαι αυτάρκης, ολοκληρωμένος, ανεξάρτητος. Μέχρι που κατάλαβα ότι η αυτάρκεια δεν σημαίνει απομόνωση. Η ολοκλήρωση δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζομαι τον άλλον. Σημαίνει ότι μπορώ να τον χρειάζομαι χωρίς να εξαρτώμαι.
Αυτή είναι μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά. Όταν αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο, είναι φυσικό να αλλάζουν και οι σχέσεις μας. Το ερώτημα δεν είναι αν θα αλλάξουν. Το ερώτημα είναι πώς αλλάζουν. Με επίγνωση ή με φόβο; Με αλήθεια ή με άμυνα;
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος με απόλυτους όρους. Υπάρχει μόνο ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας. Και αυτή η ειλικρίνεια είναι που μας οδηγεί τελικά στην ελευθερία. Κάθε φορά που απομακρύνομαι από έναν άνθρωπο, πλέον κάνω μια παύση και ρωτώ τον εαυτό μου «Αν δεν φοβόμουν τίποτα, θα έμενα ή θα έφευγα;» Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι συχνά αποκαλυπτική... Γιατί στο βάθος, η εξέλιξη δεν έχει φόβο. Έχει καθαρότητα. Έχει θάρρος. Έχει την ικανότητα να μείνει αλλά και να φύγει, όχι ως αντίδραση, αλλά ως επιλογή. Και ίσως εκεί βρίσκεται το πιο ουσιαστικό σημείο κατανόησης, ότι η εξέλιξη δεν μας απομακρύνει από τους ανθρώπους. Μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια μας. Και από εκεί, οι σχέσεις που αντέχουν είναι εκείνες που μπορούν να συναντήσουν αυτή την αλήθεια.
Αν νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ένα τέτοιο μεταίχμιο, μην βιαστείς να δώσεις απαντήσεις. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου να ακούσει. Να νιώσει. Να ξεχωρίσει τι είναι φόβος και τι είναι αλήθεια. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά είναι πάντα απελευθερωτικό.
Αν αισθάνεσαι ότι χρειάζεσαι καθοδήγηση σε αυτή τη διαδρομή, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου για ατομικές συνεδρίες. Με σεβασμό στη μοναδικότητά σου και με τη μεγάλη εμπειρία που έχω αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια, μπορώ να σε στηρίξω ουσιαστικά σε αυτή τη μετάβαση. Επίσης, μπορείς να εγγραφείς στο www.voicehealing.gr και να ξεκινήσεις ένα εσωτερικό ταξίδι επανασύνδεσης με τον εαυτό σου μέσα από τις ηχητικές συνεδρίες που έχω δημιουργήσει.
Η αλλαγή δεν είναι πάντα εύκολη. Αλλά όταν είναι αληθινή, σε οδηγεί εκεί που πραγματικά ανήκεις.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
