Σταύρος Πλουμιστός: Για να με αγαπήσουν, έπαψα να είμαι εγώ
Και τότε γεννιέται το ερώτημα που δεν είναι απλώς φιλοσοφικό, αλλά υπαρξιακό. "Ποιο κομμάτι του εαυτού μου έχω απορρίψει για να γίνω αποδεκτός;"
Στην πορεία μου ως συνοδοιπόρος ψυχών, έχω διαπιστώσει ότι αυτή η ερώτηση δεν απαντάται με τη λογική μόνο. Αγγίζει βαθιά στρώματα του ψυχισμού, εκεί όπου κατοικούν οι πρώιμες εμπειρίες, τα βιώματα της παιδικής ηλικίας, οι μηχανισμοί άμυνας και οι ασυνείδητες πεποιθήσεις που σχηματίστηκαν για να μας προστατεύσουν. Στην ψυχολογία, θα το ονομάζαμε διαδικασία εσωτερίκευσης και διαμόρφωσης του «ψευδούς εαυτού», όπως την περιέγραψε ο Winnicott. Ένας εαυτός που προσαρμόστηκε για να γίνει αποδεκτός, αφήνοντας πίσω τον αυθεντικό πυρήνα.
Από πολύ νωρίς, ο άνθρωπος μαθαίνει ότι η αγάπη δεν είναι πάντα άνευ όρων. Μαθαίνει ότι για να παραμείνει συνδεδεμένος με τους σημαντικούς άλλους, πρέπει να περιορίσει, να τροποποιήσει ή ακόμη και να απορρίψει πτυχές της αυθεντικής του φύσης. Το παιδί που είναι έντονο, μαθαίνει να γίνεται ήσυχο. Το παιδί που εκφράζει θυμό, μαθαίνει να τον καταπιέζει. Το παιδί που έχει ανάγκη προσοχής, μαθαίνει να γίνεται «βολικό». Και έτσι ξεκινά η διαδικασία της εσωτερικής διάσπασης.
Αυτή η διάσπαση δεν είναι ορατή στην καθημερινότητα. Συχνά συνοδεύεται από κοινωνική επιτυχία, από σχέσεις, από μια εικόνα «κανονικότητας». Όμως βαθιά μέσα, το απορριμμένο κομμάτι δεν εξαφανίζεται. Παραμένει ενεργό στο ασυνείδητο και εκδηλώνεται με τρόπους που συχνά δεν κατανοούμε, όπως μέσα από άγχος, ψυχοσωματικά συμπτώματα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα σχέσεων ή μια διάχυτη αίσθηση κενού.
Κι εδώ αρχίζει η ουσία της αυτογνωσίας.
Όταν στρέφομαι προς τα μέσα, δεν αναζητώ απλώς απαντήσεις. Αναζητώ επανένωση. Αναγνωρίζω ότι κάθε κομμάτι που κάποτε απέρριψα είχε έναν λόγο ύπαρξης. Ήταν μια ζωντανή ενέργεια, μια αυθεντική έκφραση του εαυτού μου. Και ίσως τότε δεν είχε χώρο να υπάρξει.
Στην ψυχοδυναμική προσέγγιση, μιλάμε για εκείνες τις πτυχές που δεν ενσωματώθηκαν στην συνειδητή ταυτότητα. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικές. Μπορεί να είναι η ευαισθησία, η δημιουργικότητα, η αυθορμησία, ακόμη και η δύναμη. Όμως επειδή κάποτε δεν έγιναν αποδεκτές, αποσύρθηκαν στο περιθώριο της συνείδησης.
Και εδώ γεννιέται μια αλήθεια. Δεν απορρίπτουμε μόνο αυτό που μας πληγώνει. Απορρίπτουμε και αυτό που μας κάνει αυθεντικούς, όταν φοβόμαστε ότι δεν θα αγαπηθεί.
Στην προσωπική μου διαδρομή, χρειάστηκε να σταθώ πολλές φορές απέναντι σε αυτά τα κομμάτια. Να δω τον εαυτό μου όχι όπως ήθελα να είμαι, αλλά όπως πραγματικά ήμουν. Να αναγνωρίσω τον φόβο της απόρριψης που είχε ριζώσει βαθιά μέσα μου. Να αποδεχτώ ότι είχα μάθει να προσαρμόζομαι για να ανήκω.
Η θεραπευτική διαδικασία, είτε μέσα από τη συμβουλευτική είτε μέσα από βαθιές εσωτερικές πρακτικές όπως το Voice Healing (δείτε εδώ) η καθοδηγούμενη νοερή απεικόνιση δεν είναι μια διαδικασία αλλαγής. Είναι μια διαδικασία επιστροφής. Επιστρέφω σε εκείνα τα μέρη του εαυτού μου που άφησα πίσω.
Η φωνητική καθοδήγηση, ως εργαλείο θεραπείας, έχει μια ιδιαίτερη δύναμη σε αυτή τη διαδικασία. Μέσα από την ηχητική καθοδήγηση, ενεργοποιούνται βαθύτερα επίπεδα του νου. Ο συνειδητός έλεγχος χαλαρώνει και το υποσυνείδητο ανοίγει χώρο για επαναπρογραμματισμό. Εκεί, οι παλιές πεποιθήσεις μπορούν να αναγνωριστούν και να μετασχηματιστούν.
Δεν πρόκειται για μια απλή τεχνική χαλάρωσης. Είναι μια εσωτερική συνομιλία. Ένας διάλογος με το παιδί που υπήρξα, με τον έφηβο που προσπάθησε να ανήκει, με τον ενήλικα που συνεχίζει να λειτουργεί μέσα από παλιά πρότυπα.
Κάθε φορά που αναγνωρίζω ένα απορριμμένο κομμάτι, κάτι μέσα μου μαλακώνει. Δεν υπάρχει πια ανάγκη για σύγκρουση. Αντί για απόρριψη, προσφέρω αποδοχή. Αντί για έλεγχο, προσφέρω κατανόηση. Και τότε συμβαίνει κάτι βαθιά θεραπευτικό. Η εσωτερική ενότητα αρχίζει να αποκαθίσταται.
Στην υπαρξιακή ψυχολογία, η αυθεντικότητα θεωρείται βασικός πυλώνας ψυχικής υγείας. Όμως η αυθεντικότητα δεν είναι μια κατάσταση που κατακτάται εξωτερικά. Είναι μια εσωτερική συμφιλίωση. Είναι η ικανότητα να υπάρχω με όλες τις πτυχές μου, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξω τίποτα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι παύω να εξελίσσομαι. Αντίθετα, η εξέλιξη γίνεται πιο αληθινή, γιατί δεν βασίζεται στον φόβο της απόρριψης, αλλά στην αγάπη προς τον εαυτό.
Συχνά με ρωτούν «Πώς θα καταλάβω ποιο κομμάτι έχω απορρίψει;»
Η απάντηση βρίσκεται στα μοτίβα που επαναλαμβάνονται. Εκεί όπου νιώθεις υπερβολική ένταση. Εκεί όπου η αντίδρασή σου δεν είναι ανάλογη της κατάστασης. Εκεί όπου αισθάνεσαι ότι «χάνεις τον εαυτό σου» για να ευχαριστήσεις τους άλλους. Εκεί κρύβεται ένα κομμάτι που ζητά να ακουστεί.
Η διαδικασία της αναγνώρισης δεν είναι πάντα εύκολη. Συχνά συνοδεύεται από συναισθήματα που είχαμε μάθει να αποφεύγουμε: θλίψη, θυμό, φόβο. Όμως αυτά τα συναισθήματα δεν είναι εμπόδια. Είναι πύλες. Μέσα από αυτά περνά η αλήθεια μας.
Όταν επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώσει, χωρίς να κρίνει, τότε ανοίγει ένας χώρος βαθιάς αυτογνωσίας. Εκεί, μπορώ να δω καθαρά τι ανήκει σε εμένα και τι ήταν αποτέλεσμα προσαρμογής. Και τότε μπορώ να επιλέξω.
Η επιλογή είναι το σημείο δύναμης του ανθρώπου. Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν, αλλά μπορώ να αλλάξω τη σχέση μου με αυτό. Μπορώ να πάψω να λειτουργώ αυτόματα και να αρχίσω να ζω συνειδητά.
Η συνειδητότητα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι μια πρακτική. Είναι η ικανότητα να παρατηρώ τις σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου, τις αντιδράσεις μου, χωρίς να ταυτίζομαι πλήρως με αυτά. Να δημιουργώ έναν εσωτερικό χώρο ανάμεσα στο ερέθισμα και την απόκριση. Σε αυτόν τον χώρο, γεννιέται η ελευθερία. Και μαζί με την ελευθερία, γεννιέται η αποδοχή. Δεν χρειάζεται πλέον να απορρίπτω κομμάτια του εαυτού μου για να ανήκω. Ανήκω πρώτα μέσα μου.
Αυτή η εσωτερική αίσθηση του «ανήκειν» είναι η πιο βαθιά θεραπεία. Όταν σταματώ να ζητώ εξωτερική επιβεβαίωση για να νιώσω αξία, τότε οι σχέσεις μου αλλάζουν. Δεν βασίζονται πια στην ανάγκη, αλλά στην επιλογή. Και τότε μπορώ να σχετιστώ αυθεντικά.
Η αυθεντική σχέση δεν απαιτεί θυσία του εαυτού. Απαιτεί παρουσία. Απαιτεί ειλικρίνεια. Απαιτεί το θάρρος να δείξω ποιος είμαι, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα γίνω αποδεκτός από όλους.
Και εδώ βρίσκεται μια ακόμη αλήθεια. Δεν είναι όλοι οι χώροι για εμας. Δεν είναι όλες οι σχέσεις για εμας. Και αυτό είναι απολύτως φυσικό. Όταν προσπαθώ να ταιριάξω παντού, χάνω τον εαυτό μου. Όταν επιτρέπω στον εαυτό μου να είναι αυτό που είναι, τότε βρίσκω τους ανθρώπους και τους χώρους που πραγματικά με αποδέχονται.
Η πορεία της αυτογνωσίας δεν είναι γραμμική. Υπάρχουν στιγμές διαύγειας και στιγμές σύγχυσης. Υπάρχουν βήματα μπροστά και στιγμές που μοιάζουν σαν επιστροφή στο παλιό. Όμως κάθε βήμα, ακόμη και το πιο μικρό, είναι σημαντικό. Γιατί κάθε φορά που επιλέγω να δω τον εαυτό μου με ειλικρίνεια, κάνω ένα βήμα προς την αλήθεια μου. Και αυτή η αλήθεια δεν χρειάζεται να είναι τέλεια. Χρειάζεται να είναι αληθινή.
Στο βάθος, αυτό που αναζητούμε όλοι δεν είναι η αποδοχή των άλλων. Είναι η αποδοχή του εαυτού. Και αυτή η αποδοχή δεν έρχεται όταν γίνουμε κάτι άλλο. Έρχεται όταν σταματήσουμε να απορρίπτουμε αυτό που ήδη είμαστε.
Η ερώτηση, λοιπόν, «ποιο κομμάτι του εαυτού μου έχω απορρίψει;» δεν είναι απλώς μια ερώτηση αυτογνωσίας. Είναι μια πρόσκληση επιστροφής.
Επιστροφής στην αυθεντικότητα.
Επιστροφής στην εσωτερική ενότητα.
Επιστροφής στην αγάπη προς τον εαυτό.
Και αυτή η επιστροφή δεν γίνεται σε μια στιγμή. Είναι μια διαδρομή. Μια διαδρομή που απαιτεί θάρρος, υπομονή και βαθιά ειλικρίνεια.
Αν νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε αυτό το σημείο της ζωής σου, αν αναγνωρίζεις μέσα σου αυτή τη ρωγμή που ζητά να κλείσει με αλήθεια και όχι με προσποίηση, τότε ίσως έχει έρθει η στιγμή να κάνεις το επόμενο βήμα.
Με σεβασμό στη μοναδικότητά σου και με την εμπειρία μου, μπορώ να σε συνοδεύσω σε αυτή τη διαδρομή αυτογνωσίας και αφύπνισης. Μέσα από ατομικές συνεδρίες ή μαθήματα εσωτερικής εξέλιξης, δημιουργούμε μαζί έναν ασφαλή χώρο όπου ο εαυτός μπορεί να εκφραστεί, να αναγνωριστεί και να επανενωθεί.
Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εμβαθύνεις, να κατανοήσεις και να μετασχηματίσεις τα εσωτερικά σου μοτίβα, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου για να ξεκινήσουμε αυτή τη διαδρομή με συνέπεια, καθοδήγηση και ουσιαστική παρουσία. Η επιστροφή στον εαυτό σου είναι το πιο σημαντικό ταξίδι που θα κάνεις ποτέ.
Αυτή η διάσπαση δεν είναι ορατή στην καθημερινότητα. Συχνά συνοδεύεται από κοινωνική επιτυχία, από σχέσεις, από μια εικόνα «κανονικότητας». Όμως βαθιά μέσα, το απορριμμένο κομμάτι δεν εξαφανίζεται. Παραμένει ενεργό στο ασυνείδητο και εκδηλώνεται με τρόπους που συχνά δεν κατανοούμε, όπως μέσα από άγχος, ψυχοσωματικά συμπτώματα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα σχέσεων ή μια διάχυτη αίσθηση κενού.
Κι εδώ αρχίζει η ουσία της αυτογνωσίας.
Όταν στρέφομαι προς τα μέσα, δεν αναζητώ απλώς απαντήσεις. Αναζητώ επανένωση. Αναγνωρίζω ότι κάθε κομμάτι που κάποτε απέρριψα είχε έναν λόγο ύπαρξης. Ήταν μια ζωντανή ενέργεια, μια αυθεντική έκφραση του εαυτού μου. Και ίσως τότε δεν είχε χώρο να υπάρξει.
Στην ψυχοδυναμική προσέγγιση, μιλάμε για εκείνες τις πτυχές που δεν ενσωματώθηκαν στην συνειδητή ταυτότητα. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικές. Μπορεί να είναι η ευαισθησία, η δημιουργικότητα, η αυθορμησία, ακόμη και η δύναμη. Όμως επειδή κάποτε δεν έγιναν αποδεκτές, αποσύρθηκαν στο περιθώριο της συνείδησης.
Και εδώ γεννιέται μια αλήθεια. Δεν απορρίπτουμε μόνο αυτό που μας πληγώνει. Απορρίπτουμε και αυτό που μας κάνει αυθεντικούς, όταν φοβόμαστε ότι δεν θα αγαπηθεί.
Στην προσωπική μου διαδρομή, χρειάστηκε να σταθώ πολλές φορές απέναντι σε αυτά τα κομμάτια. Να δω τον εαυτό μου όχι όπως ήθελα να είμαι, αλλά όπως πραγματικά ήμουν. Να αναγνωρίσω τον φόβο της απόρριψης που είχε ριζώσει βαθιά μέσα μου. Να αποδεχτώ ότι είχα μάθει να προσαρμόζομαι για να ανήκω.
Η θεραπευτική διαδικασία, είτε μέσα από τη συμβουλευτική είτε μέσα από βαθιές εσωτερικές πρακτικές όπως το Voice Healing (δείτε εδώ) η καθοδηγούμενη νοερή απεικόνιση δεν είναι μια διαδικασία αλλαγής. Είναι μια διαδικασία επιστροφής. Επιστρέφω σε εκείνα τα μέρη του εαυτού μου που άφησα πίσω.
Η φωνητική καθοδήγηση, ως εργαλείο θεραπείας, έχει μια ιδιαίτερη δύναμη σε αυτή τη διαδικασία. Μέσα από την ηχητική καθοδήγηση, ενεργοποιούνται βαθύτερα επίπεδα του νου. Ο συνειδητός έλεγχος χαλαρώνει και το υποσυνείδητο ανοίγει χώρο για επαναπρογραμματισμό. Εκεί, οι παλιές πεποιθήσεις μπορούν να αναγνωριστούν και να μετασχηματιστούν.
Δεν πρόκειται για μια απλή τεχνική χαλάρωσης. Είναι μια εσωτερική συνομιλία. Ένας διάλογος με το παιδί που υπήρξα, με τον έφηβο που προσπάθησε να ανήκει, με τον ενήλικα που συνεχίζει να λειτουργεί μέσα από παλιά πρότυπα.
Κάθε φορά που αναγνωρίζω ένα απορριμμένο κομμάτι, κάτι μέσα μου μαλακώνει. Δεν υπάρχει πια ανάγκη για σύγκρουση. Αντί για απόρριψη, προσφέρω αποδοχή. Αντί για έλεγχο, προσφέρω κατανόηση. Και τότε συμβαίνει κάτι βαθιά θεραπευτικό. Η εσωτερική ενότητα αρχίζει να αποκαθίσταται.
Στην υπαρξιακή ψυχολογία, η αυθεντικότητα θεωρείται βασικός πυλώνας ψυχικής υγείας. Όμως η αυθεντικότητα δεν είναι μια κατάσταση που κατακτάται εξωτερικά. Είναι μια εσωτερική συμφιλίωση. Είναι η ικανότητα να υπάρχω με όλες τις πτυχές μου, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξω τίποτα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι παύω να εξελίσσομαι. Αντίθετα, η εξέλιξη γίνεται πιο αληθινή, γιατί δεν βασίζεται στον φόβο της απόρριψης, αλλά στην αγάπη προς τον εαυτό.
Συχνά με ρωτούν «Πώς θα καταλάβω ποιο κομμάτι έχω απορρίψει;»
Η απάντηση βρίσκεται στα μοτίβα που επαναλαμβάνονται. Εκεί όπου νιώθεις υπερβολική ένταση. Εκεί όπου η αντίδρασή σου δεν είναι ανάλογη της κατάστασης. Εκεί όπου αισθάνεσαι ότι «χάνεις τον εαυτό σου» για να ευχαριστήσεις τους άλλους. Εκεί κρύβεται ένα κομμάτι που ζητά να ακουστεί.
Η διαδικασία της αναγνώρισης δεν είναι πάντα εύκολη. Συχνά συνοδεύεται από συναισθήματα που είχαμε μάθει να αποφεύγουμε: θλίψη, θυμό, φόβο. Όμως αυτά τα συναισθήματα δεν είναι εμπόδια. Είναι πύλες. Μέσα από αυτά περνά η αλήθεια μας.
Όταν επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώσει, χωρίς να κρίνει, τότε ανοίγει ένας χώρος βαθιάς αυτογνωσίας. Εκεί, μπορώ να δω καθαρά τι ανήκει σε εμένα και τι ήταν αποτέλεσμα προσαρμογής. Και τότε μπορώ να επιλέξω.
Η επιλογή είναι το σημείο δύναμης του ανθρώπου. Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν, αλλά μπορώ να αλλάξω τη σχέση μου με αυτό. Μπορώ να πάψω να λειτουργώ αυτόματα και να αρχίσω να ζω συνειδητά.
Η συνειδητότητα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι μια πρακτική. Είναι η ικανότητα να παρατηρώ τις σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου, τις αντιδράσεις μου, χωρίς να ταυτίζομαι πλήρως με αυτά. Να δημιουργώ έναν εσωτερικό χώρο ανάμεσα στο ερέθισμα και την απόκριση. Σε αυτόν τον χώρο, γεννιέται η ελευθερία. Και μαζί με την ελευθερία, γεννιέται η αποδοχή. Δεν χρειάζεται πλέον να απορρίπτω κομμάτια του εαυτού μου για να ανήκω. Ανήκω πρώτα μέσα μου.
Αυτή η εσωτερική αίσθηση του «ανήκειν» είναι η πιο βαθιά θεραπεία. Όταν σταματώ να ζητώ εξωτερική επιβεβαίωση για να νιώσω αξία, τότε οι σχέσεις μου αλλάζουν. Δεν βασίζονται πια στην ανάγκη, αλλά στην επιλογή. Και τότε μπορώ να σχετιστώ αυθεντικά.
Η αυθεντική σχέση δεν απαιτεί θυσία του εαυτού. Απαιτεί παρουσία. Απαιτεί ειλικρίνεια. Απαιτεί το θάρρος να δείξω ποιος είμαι, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα γίνω αποδεκτός από όλους.
Και εδώ βρίσκεται μια ακόμη αλήθεια. Δεν είναι όλοι οι χώροι για εμας. Δεν είναι όλες οι σχέσεις για εμας. Και αυτό είναι απολύτως φυσικό. Όταν προσπαθώ να ταιριάξω παντού, χάνω τον εαυτό μου. Όταν επιτρέπω στον εαυτό μου να είναι αυτό που είναι, τότε βρίσκω τους ανθρώπους και τους χώρους που πραγματικά με αποδέχονται.
Η πορεία της αυτογνωσίας δεν είναι γραμμική. Υπάρχουν στιγμές διαύγειας και στιγμές σύγχυσης. Υπάρχουν βήματα μπροστά και στιγμές που μοιάζουν σαν επιστροφή στο παλιό. Όμως κάθε βήμα, ακόμη και το πιο μικρό, είναι σημαντικό. Γιατί κάθε φορά που επιλέγω να δω τον εαυτό μου με ειλικρίνεια, κάνω ένα βήμα προς την αλήθεια μου. Και αυτή η αλήθεια δεν χρειάζεται να είναι τέλεια. Χρειάζεται να είναι αληθινή.
Στο βάθος, αυτό που αναζητούμε όλοι δεν είναι η αποδοχή των άλλων. Είναι η αποδοχή του εαυτού. Και αυτή η αποδοχή δεν έρχεται όταν γίνουμε κάτι άλλο. Έρχεται όταν σταματήσουμε να απορρίπτουμε αυτό που ήδη είμαστε.
Η ερώτηση, λοιπόν, «ποιο κομμάτι του εαυτού μου έχω απορρίψει;» δεν είναι απλώς μια ερώτηση αυτογνωσίας. Είναι μια πρόσκληση επιστροφής.
Επιστροφής στην αυθεντικότητα.
Επιστροφής στην εσωτερική ενότητα.
Επιστροφής στην αγάπη προς τον εαυτό.
Και αυτή η επιστροφή δεν γίνεται σε μια στιγμή. Είναι μια διαδρομή. Μια διαδρομή που απαιτεί θάρρος, υπομονή και βαθιά ειλικρίνεια.
Αν νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε αυτό το σημείο της ζωής σου, αν αναγνωρίζεις μέσα σου αυτή τη ρωγμή που ζητά να κλείσει με αλήθεια και όχι με προσποίηση, τότε ίσως έχει έρθει η στιγμή να κάνεις το επόμενο βήμα.
Με σεβασμό στη μοναδικότητά σου και με την εμπειρία μου, μπορώ να σε συνοδεύσω σε αυτή τη διαδρομή αυτογνωσίας και αφύπνισης. Μέσα από ατομικές συνεδρίες ή μαθήματα εσωτερικής εξέλιξης, δημιουργούμε μαζί έναν ασφαλή χώρο όπου ο εαυτός μπορεί να εκφραστεί, να αναγνωριστεί και να επανενωθεί.
Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εμβαθύνεις, να κατανοήσεις και να μετασχηματίσεις τα εσωτερικά σου μοτίβα, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου για να ξεκινήσουμε αυτή τη διαδρομή με συνέπεια, καθοδήγηση και ουσιαστική παρουσία. Η επιστροφή στον εαυτό σου είναι το πιο σημαντικό ταξίδι που θα κάνεις ποτέ.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
