Σταύρος Πλουμιστός: Γιατί Σαμποτάρω τον Εαυτό μου; — Μήπως επειδή φοβάσαι να γίνεις κάποιος που δεν αναγνωρίζεις;
Εδώ λοιπόν γεννιέται το ερώτημα «Γιατί σαμποτάρω τον εαυτό μου;». Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται. Δεν πρόκειται για έλλειψη δύναμης, ούτε για έλλειψη αξίας. Πρόκειται για κάτι βαθύτερο, πιο ανθρώπινο. Το γνωστό, ακόμη κι αν πονά, είναι οικείο. Είναι το έδαφος πάνω στο οποίο έχουμε μάθει να στεκόμαστε. Ξέρουμε τις αντιδράσεις μας, ξέρουμε τα όριά μας, ξέρουμε ακόμη και τις απογοητεύσεις μας. Και όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, αυτό δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ελέγχου.
Το άγνωστο, από την άλλη, δεν είναι απλώς ένα νέο ενδεχόμενο. Είναι μια απειλή για την ίδια μας την ταυτότητα. Δεν φοβόμαστε τόσο την αποτυχία όσο το ενδεχόμενο να γίνουμε κάποιος που δεν αναγνωρίζουμε. Να σταθούμε σε έναν χώρο όπου οι παλιοί μας μηχανισμοί δεν λειτουργούν, όπου οι ρόλοι που έχουμε χτίσει δεν μας καλύπτουν πια. Και αυτό το σημείο είναι υπαρξιακά απαιτητικό.
Στην πορεία μου ως σύμβουλος αυτογνωσίας και πνευματικός καθοδηγητής, μέσα από το έργο μου στο Life Health Care και τη συγγραφή της «Βίβλου της Θετικής Σκέψης», έχω διαπιστώσει πως το αυτοσαμποτάζ δεν είναι εχθρός. Είναι ένας παλιός μηχανισμός προστασίας που δεν έχει ακόμη ενημερωθεί ότι έχουμε αλλάξει. Κουβαλά μέσα του εμπειρίες, φόβους και συμπεράσματα που κάποτε μας βοήθησαν να επιβιώσουμε. Αλλά η επιβίωση δεν είναι το ίδιο με την εξέλιξη.
Πολλές φορές, μέσα σε συνεδρίες, όταν κάποιος πλησιάζει μια σημαντική αλλαγή, εμφανίζεται ένας εσωτερικός διάλογος «Κι αν δεν τα καταφέρω; Κι αν εκτεθώ; Κι αν χάσω αυτό που έχω;». Όμως κάτω από αυτές τις σκέψεις υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό που το εξετάζουμε με τον καθένα... «Κι αν αλλάξω τόσο που δεν θα αναγνωρίζω τον εαυτό μου;». Αυτή είναι η πραγματική ρίζα του φόβου.
Έχω έρθει κοντά σε ανθρώπους που φτάνουν πολύ κοντά σε αυτό που επιθυμούν και ξαφνικά «χάνουν» την ενέργειά τους, αποσυντονίζονται και επιλέγουν συμπεριφορές που τους απομακρύνουν από τον στόχο τους. Δεν είναι τυχαίο. Είναι η στιγμή που το παλιό εγώ ενεργοποιείται για να διατηρήσει την ισορροπία που γνωρίζει. Δεν ενδιαφέρεται αν αυτή η ισορροπία είναι περιοριστική. Το μόνο που το απασχολεί είναι ότι είναι γνώριμη. Και εδώ χρειάζεται μια βαθιά κατανόηση, ότι δεν πολεμάμε τον εαυτό μας για να αλλάξουμε. Δεν καταστρέφουμε το παλιό για να δημιουργήσουμε το νέο. Αν το κάνουμε, θα δημιουργήσουμε εσωτερική σύγκρουση που αργά ή γρήγορα θα μας επιστρέψει πίσω. Αυτό που χρειάζεται είναι να στραφούμε προς τα μέσα με επίγνωση και να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Μέσα από τη μέθοδο Voice Healing, εργάστηκα πάνω σε αυτή τη λεπτή μετάβαση. Στον τρόπο που ο νους κρατά παλιά προγράμματα ενεργά, όχι γιατί θέλει να μας περιορίσει, αλλά γιατί δεν έχει μάθει κάτι διαφορετικό. Όταν αρχίζουμε να ακούμε συνειδητά αυτές τις εσωτερικές φωνές και να τις επαναπρογραμματίζουμε μέσα από καθοδηγούμενη σκέψη και νοερή απεικόνιση, τότε σταδιακά δημιουργείται ένας νέος εσωτερικός χώρος μέσα στο μυαλό μας.
Σε αυτόν τον χώρο, δεν αντιδρούμε μηχανικά. Επιλέγουμε.
Αντί να ρωτάμε «τι πάει λάθος με μένα;», αρχίζουμε να ρωτάμε «τι προσπαθώ να προστατεύσω;». Και αυτή η αλλαγή ερώτησης μεταμορφώνει ολόκληρη την εμπειρία. Γιατί εκεί που πριν υπήρχε αυτοκριτική, τώρα υπάρχει κατανόηση. Και εκεί που υπήρχε πίεση, τώρα υπάρχει χώρος.
Η αυτοπαρατήρηση γίνεται τότε μια πράξη βαθιάς φροντίδας. Παρατηρούμε πότε αποσύρουμε τον εαυτό μας, πότε αμφιβάλλουμε, πότε επιλέγουμε το γνώριμο αντί για το ουσιαστικό. Και αντί να το απορρίπτουμε, το αναγνωρίζουμε. Αυτό από μόνο του αρχίζει να αλλάζει τη δυναμική.
Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Υπάρχουν στιγμές που το άγνωστο μοιάζει χαοτικό. Που θα θελήσουμε να επιστρέψουμε στο παλιό, απλώς και μόνο επειδή είναι οικείο. Και αυτό είναι φυσικό. Γιατί κάθε πραγματική αλλαγή περνά μέσα από ένα ενδιάμεσο στάδιο όπου τίποτα δεν είναι απόλυτα σταθερό. Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται η δυνατότητα. Στο να μείνουμε λίγο περισσότερο μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, χωρίς να τρέξουμε να την καλύψουμε. Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει, να παρατηρήσει, να υπάρξει χωρίς να χρειάζεται άμεσα απαντήσεις.
Με τα χρόνια έχω καταλάβει πως η μεγαλύτερη μεταμόρφωση δεν συμβαίνει όταν «προσπαθούμε» να αλλάξουμε, αλλά όταν αρχίζουμε να βλέπουμε καθαρά. Όταν αντιλαμβανόμαστε τα μοτίβα μας χωρίς να ταυτιζόμαστε απόλυτα μαζί τους. Τότε δημιουργείται μια απόσταση. Και μέσα σε αυτή την απόσταση γεννιέται η ελευθερία.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε κάποιος άλλος. Χρειάζεται να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να εξελιχθεί πέρα από τις ιστορίες που έχει μάθει να πιστεύει. Και αυτό απαιτεί εμπιστοσύνη. Όχι σε κάτι εξωτερικό, αλλά σε εκείνη τη βαθύτερη νοημοσύνη που υπάρχει μέσα μας και ξέρει πώς να μας οδηγήσει.
Κάθε φορά που επιλέγουμε να κάνουμε ένα μικρό βήμα προς το άγνωστο, κάτι αλλάζει. Όχι απαραίτητα εξωτερικά, αλλά εσωτερικά. Δημιουργούμε μια νέα εμπειρία που λέει «Μπορώ να είμαι εδώ και να είμαι καλά». Και αυτή η εμπειρία είναι που σταδιακά διαλύει τον φόβο. Δεν είναι η αποτυχία που φοβόμαστε. Είναι η μεταμόρφωση. Είναι το ενδεχόμενο να αφήσουμε πίσω μια εκδοχή του εαυτού μας που όσο περιοριστική κι αν ήταν, μας ήταν γνώριμη. Αλλά αν δεν το κάνουμε, παραμένουμε σε έναν κύκλο που επαναλαμβάνεται. Και ίσως, κάποια στιγμή, κουραζόμαστε αρκετά ώστε να πούμε «Δεν θέλω άλλο να μένω εδώ».
Αυτή είναι η στιγμή που ανοίγει η πόρτα...
Αν αναγνωρίζεις μέσα σου αυτόν τον εσωτερικό διάλογο, τότε δεν χρειάζεται να το διαχειριστείς μόνος σου. Με σεβασμό στη μοναδικότητά σου και βαθιά κατανόηση της διαδρομής αυτής, μπορείς να κάνεις ένα ουσιαστικό βήμα προς τον εαυτό σου.
Σε προσκαλώ να έρθεις σε επαφή μαζί μου και να γνωρίσεις πιο βαθιά αυτή τη διαδικασία μέσα από ατομικές συνεδρίες. Αν αισθάνεσαι ότι ήρθε η στιγμή να σταματήσεις να λειτουργείς μέσα από παλιά μοτίβα και να αρχίσεις να ζεις με επίγνωση, μπορείς να ξεκινήσεις από εδώ: www.voicehealing.gr Ίσως αυτό να είναι το πρώτο πραγματικό βήμα προς έναν εαυτό που δεν χρειάζεται πια να φοβάται το άγνωστο.
Στην πορεία μου ως σύμβουλος αυτογνωσίας και πνευματικός καθοδηγητής, μέσα από το έργο μου στο Life Health Care και τη συγγραφή της «Βίβλου της Θετικής Σκέψης», έχω διαπιστώσει πως το αυτοσαμποτάζ δεν είναι εχθρός. Είναι ένας παλιός μηχανισμός προστασίας που δεν έχει ακόμη ενημερωθεί ότι έχουμε αλλάξει. Κουβαλά μέσα του εμπειρίες, φόβους και συμπεράσματα που κάποτε μας βοήθησαν να επιβιώσουμε. Αλλά η επιβίωση δεν είναι το ίδιο με την εξέλιξη.
Πολλές φορές, μέσα σε συνεδρίες, όταν κάποιος πλησιάζει μια σημαντική αλλαγή, εμφανίζεται ένας εσωτερικός διάλογος «Κι αν δεν τα καταφέρω; Κι αν εκτεθώ; Κι αν χάσω αυτό που έχω;». Όμως κάτω από αυτές τις σκέψεις υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό που το εξετάζουμε με τον καθένα... «Κι αν αλλάξω τόσο που δεν θα αναγνωρίζω τον εαυτό μου;». Αυτή είναι η πραγματική ρίζα του φόβου.
Έχω έρθει κοντά σε ανθρώπους που φτάνουν πολύ κοντά σε αυτό που επιθυμούν και ξαφνικά «χάνουν» την ενέργειά τους, αποσυντονίζονται και επιλέγουν συμπεριφορές που τους απομακρύνουν από τον στόχο τους. Δεν είναι τυχαίο. Είναι η στιγμή που το παλιό εγώ ενεργοποιείται για να διατηρήσει την ισορροπία που γνωρίζει. Δεν ενδιαφέρεται αν αυτή η ισορροπία είναι περιοριστική. Το μόνο που το απασχολεί είναι ότι είναι γνώριμη. Και εδώ χρειάζεται μια βαθιά κατανόηση, ότι δεν πολεμάμε τον εαυτό μας για να αλλάξουμε. Δεν καταστρέφουμε το παλιό για να δημιουργήσουμε το νέο. Αν το κάνουμε, θα δημιουργήσουμε εσωτερική σύγκρουση που αργά ή γρήγορα θα μας επιστρέψει πίσω. Αυτό που χρειάζεται είναι να στραφούμε προς τα μέσα με επίγνωση και να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Μέσα από τη μέθοδο Voice Healing, εργάστηκα πάνω σε αυτή τη λεπτή μετάβαση. Στον τρόπο που ο νους κρατά παλιά προγράμματα ενεργά, όχι γιατί θέλει να μας περιορίσει, αλλά γιατί δεν έχει μάθει κάτι διαφορετικό. Όταν αρχίζουμε να ακούμε συνειδητά αυτές τις εσωτερικές φωνές και να τις επαναπρογραμματίζουμε μέσα από καθοδηγούμενη σκέψη και νοερή απεικόνιση, τότε σταδιακά δημιουργείται ένας νέος εσωτερικός χώρος μέσα στο μυαλό μας.
Σε αυτόν τον χώρο, δεν αντιδρούμε μηχανικά. Επιλέγουμε.
Αντί να ρωτάμε «τι πάει λάθος με μένα;», αρχίζουμε να ρωτάμε «τι προσπαθώ να προστατεύσω;». Και αυτή η αλλαγή ερώτησης μεταμορφώνει ολόκληρη την εμπειρία. Γιατί εκεί που πριν υπήρχε αυτοκριτική, τώρα υπάρχει κατανόηση. Και εκεί που υπήρχε πίεση, τώρα υπάρχει χώρος.
Η αυτοπαρατήρηση γίνεται τότε μια πράξη βαθιάς φροντίδας. Παρατηρούμε πότε αποσύρουμε τον εαυτό μας, πότε αμφιβάλλουμε, πότε επιλέγουμε το γνώριμο αντί για το ουσιαστικό. Και αντί να το απορρίπτουμε, το αναγνωρίζουμε. Αυτό από μόνο του αρχίζει να αλλάζει τη δυναμική.
Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Υπάρχουν στιγμές που το άγνωστο μοιάζει χαοτικό. Που θα θελήσουμε να επιστρέψουμε στο παλιό, απλώς και μόνο επειδή είναι οικείο. Και αυτό είναι φυσικό. Γιατί κάθε πραγματική αλλαγή περνά μέσα από ένα ενδιάμεσο στάδιο όπου τίποτα δεν είναι απόλυτα σταθερό. Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται η δυνατότητα. Στο να μείνουμε λίγο περισσότερο μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, χωρίς να τρέξουμε να την καλύψουμε. Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει, να παρατηρήσει, να υπάρξει χωρίς να χρειάζεται άμεσα απαντήσεις.
Με τα χρόνια έχω καταλάβει πως η μεγαλύτερη μεταμόρφωση δεν συμβαίνει όταν «προσπαθούμε» να αλλάξουμε, αλλά όταν αρχίζουμε να βλέπουμε καθαρά. Όταν αντιλαμβανόμαστε τα μοτίβα μας χωρίς να ταυτιζόμαστε απόλυτα μαζί τους. Τότε δημιουργείται μια απόσταση. Και μέσα σε αυτή την απόσταση γεννιέται η ελευθερία.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε κάποιος άλλος. Χρειάζεται να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να εξελιχθεί πέρα από τις ιστορίες που έχει μάθει να πιστεύει. Και αυτό απαιτεί εμπιστοσύνη. Όχι σε κάτι εξωτερικό, αλλά σε εκείνη τη βαθύτερη νοημοσύνη που υπάρχει μέσα μας και ξέρει πώς να μας οδηγήσει.
Κάθε φορά που επιλέγουμε να κάνουμε ένα μικρό βήμα προς το άγνωστο, κάτι αλλάζει. Όχι απαραίτητα εξωτερικά, αλλά εσωτερικά. Δημιουργούμε μια νέα εμπειρία που λέει «Μπορώ να είμαι εδώ και να είμαι καλά». Και αυτή η εμπειρία είναι που σταδιακά διαλύει τον φόβο. Δεν είναι η αποτυχία που φοβόμαστε. Είναι η μεταμόρφωση. Είναι το ενδεχόμενο να αφήσουμε πίσω μια εκδοχή του εαυτού μας που όσο περιοριστική κι αν ήταν, μας ήταν γνώριμη. Αλλά αν δεν το κάνουμε, παραμένουμε σε έναν κύκλο που επαναλαμβάνεται. Και ίσως, κάποια στιγμή, κουραζόμαστε αρκετά ώστε να πούμε «Δεν θέλω άλλο να μένω εδώ».
Αυτή είναι η στιγμή που ανοίγει η πόρτα...
Αν αναγνωρίζεις μέσα σου αυτόν τον εσωτερικό διάλογο, τότε δεν χρειάζεται να το διαχειριστείς μόνος σου. Με σεβασμό στη μοναδικότητά σου και βαθιά κατανόηση της διαδρομής αυτής, μπορείς να κάνεις ένα ουσιαστικό βήμα προς τον εαυτό σου.
Σε προσκαλώ να έρθεις σε επαφή μαζί μου και να γνωρίσεις πιο βαθιά αυτή τη διαδικασία μέσα από ατομικές συνεδρίες. Αν αισθάνεσαι ότι ήρθε η στιγμή να σταματήσεις να λειτουργείς μέσα από παλιά μοτίβα και να αρχίσεις να ζεις με επίγνωση, μπορείς να ξεκινήσεις από εδώ: www.voicehealing.gr Ίσως αυτό να είναι το πρώτο πραγματικό βήμα προς έναν εαυτό που δεν χρειάζεται πια να φοβάται το άγνωστο.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
