Σταύρος Πλουμιστός: Το τραύμα ως πύλη αφύπνισης ή ως φαύλος κύκλος επανάληψης;
Μιλώ από εμπειρία δεκαετιών στη συμβουλευτική, από προσωπική διαδρομή, αλλά και από τη μαρτυρία χιλιάδων ανθρώπων που κάθισαν απέναντί μου αναζητώντας όχι μόνο λύσεις, αλλά ανακούφιση, νόημα και κατανόηση. Το τραύμα δεν είναι μόνο αυτό που συνέβη. Είναι αυτό που δεν ειπώθηκε. Αυτό που δεν εκφράστηκε. Αυτό που «πάγωσε» μέσα μας τη στιγμή που ο νους και η ψυχή δεν μπορούσαν να αντέξουν.
Στην ψυχολογία γνωρίζουμε πως το τραύμα εγγράφεται στο νευρικό σύστημα. Στη βιωματική επίγνωση, όμως, κατανοούμε κάτι βαθύτερο, ότι το τραύμα εγγράφεται στην ταυτότητα. Ο άνθρωπος παύει να είναι απλώς αυτός που είναι και γίνεται αυτός που έπαθε. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ζει συχνά ασυνείδητα... μέσα από φίλτρα φόβου, άμυνας, υπερπροσαρμογής ή αποφυγής. Δεν ζει το παρόν, δυστυχώς επαναλαμβάνει το παρελθόν.
Ο φαύλος κύκλος ξεκινά όταν το τραύμα γίνεται ο αόρατος οδηγός των επιλογών μας. Επιλέγουμε σχέσεις που αναπαράγουν το ίδιο συναισθηματικό μοτίβο. Δημιουργούμε καταστάσεις όπου νιώθουμε ξανά αβοήθητοι, μη ορατοί, μη επαρκείς. Δεν το κάνουμε επειδή το θέλουμε. Το κάνουμε επειδή το νευρικό μας σύστημα αναζητά το γνώριμο. Το οικείο, ακόμη κι αν πονά, μοιάζει ασφαλέστερο από το άγνωστο.
Εδώ κατά την γνώμη μου, γεννιέται ένα από τα μεγαλύτερα υπαρξιακά παράδοξα, ο άνθρωπος προτιμά τον γνωστό πόνο από την άγνωστη ελευθερία. Και όσο δεν το συνειδητοποιεί, τόσο το τραύμα βαθαίνει, μεταμφιέζεται, αλλάζει μορφές... δεν εξαφανίζεται.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο πληγή. Είναι και ρωγμή. Και μέσα από τη ρωγμή περνά το φως, όπως έλεγε ο ποιητής. Η αφύπνιση δεν ξεκινά από τη γαλήνη. Ξεκινά από το σπάσιμο. Από εκείνη τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν αντέχει πια να ζει όπως ζούσε. Από τη στιγμή που ο πόνος παύει να είναι απλώς κάτι που αντέχεται και γίνεται ερώτημα.
Όταν ο άνθρωπος σταματά να ρωτά «γιατί μου συνέβη αυτό;» και αρχίζει να ρωτά «τι ζητά να μου δείξει;», τότε αλλάζει το επίπεδο συνείδησης. Δεν μιλάμε για δικαιολόγηση του τραύματος. Μιλάμε για μετατόπιση της επίγνωσης. Το τραύμα δεν εξαγνίζεται από μόνο του. Μεταμορφώνεται μόνο όταν συναντηθεί με την παρουσία σου.
Στη δική μου πορεία, τόσο συγγραφικά όσο και θεραπευτικά, έχω δει ξανά και ξανά πως η αφύπνιση ξεκινά όταν ο άνθρωπος τολμά να μείνει με το συναίσθημά του χωρίς να το πολεμά. Όταν επιτρέπει στον πόνο να υπάρξει χωρίς να ταυτίζεται μαζί του. Αυτό είναι λεπτή εργασία. Δεν γίνεται με θετικές σκέψεις μόνο, ούτε με πνευματικές φράσεις. Γίνεται με σώμα, με αλλαγή πεποιθήσεων, με φωνή που να σε καθοδηγεί, με εικόνα στον νου, με καθοδηγούμενη εσωτερική εργασία που αγγίζει το ασυνείδητο.
Το τραύμα είναι εμπειρία διάσπασης. Η αφύπνιση είναι εμπειρία επανένωσης. Όταν ο άνθρωπος επανασυνδέεται με το σώμα του, με τη εσωτερική φωνή του, με τη φαντασία του όχι ως φυγή, αλλά ως θεραπευτική γέφυρα, τότε κάτι αρχίζει να αλλάζει. Ο νους παύει να αναπαράγει μηχανικά το παρελθόν. Μαθαίνει να δημιουργεί νέο εσωτερικό χώρο.
Έχω μελετήσει ότι μέσα από το voice healing ότι η φωνή που σε καθοδηγεί, ο ήχος, και η συνολική δόνηση, έχουν μια μοναδική ικανότητα, παρακάμπτουν την άμυνα του νου. Εκεί που οι σκέψεις σου δεν φτάνουν, ο ήχος σε αγγίζει. Εκεί που η σκέψη μπλοκάρει, η εικόνα ρέει. Το τραύμα δεν θεραπεύεται με ανάλυση μόνο. Χρειάζεται εμπειρία επανεκπαίδευσης του νευρικού συστήματος, επαναπρογραμματισμό του τρόπου που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό και τον κόσμο.
Η αφύπνιση δεν είναι να «ξεχάσεις» το τραύμα. Είναι να πάψεις να ζεις μέσα από αυτό. Είναι να μετακινηθείς από την ταύτιση στην επίγνωση. Από το «είμαι πληγωμένος» στο «βιώνω πόνο, αλλά δεν είμαι ο πόνος μου». Αυτή η μετατόπιση είναι βαθιά πνευματική, αλλά και απόλυτα ψυχολογική.
Υπάρχει ένα σημείο-κλειδί που συχνά παραβλέπεται, καθότι το τραύμα κουβαλά ενέργεια που δεν ολοκληρώθηκε. Συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν. Κινήσεις που δεν έγιναν. Λόγια που δεν ειπώθηκαν. Όταν αυτή η ενέργεια παραμένει εγκλωβισμένη, ο άνθρωπος ζει σε εσωτερική σύγκρουση. Όταν αρχίσει να εκτονώνεται συνειδητά, με ασφάλεια και καθοδήγηση, τότε μετατρέπεται σε δύναμη.
Η πύλη αφύπνισης δεν ανοίγει με βία. Ανοίγει με ειλικρίνεια. Με το θάρρος να δεις πού επαναλαμβάνεις. Πού επιλέγεις το ίδιο μοτίβο. Πού φοβάσαι να προχωρήσεις. Εκεί, το τραύμα παύει να είναι εχθρός και γίνεται δάσκαλος. Όχι γιατί σε πόνεσε, αλλά γιατί σου αποκάλυψε πού δεν είσαι ακόμη ελεύθερος.
Η θεουργική διάσταση της αφύπνισης δεν βρίσκεται σε τελετουργίες εξωτερικές, αλλά στην καθημερινή πράξη επίγνωσης. Στο πώς μιλάς στον εαυτό σου. Στο πώς ακούς το σώμα σου. Στο πώς επιλέγεις να σταθείς απέναντι στον πόνο, επαναλαμβάνω, όχι ως θύμα, αλλά ως συνειδητός παρατηρητής που συμμετέχει ενεργά στη μεταμόρφωσή του.
Όταν το τραύμα δεν γίνεται αντικείμενο επίγνωσης, γίνεται μοίρα. Όταν όμως φωτιστεί με παρουσία, γίνεται μοχλός εξέλιξης. Αυτός είναι ο λεπτός διαχωρισμός ανάμεσα στον φαύλο κύκλο και την πύλη αφύπνισης.
Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές. Υπάρχει όμως δρόμος. Και ο δρόμος αυτός περνά μέσα από την εσωτερική καθοδήγηση, τη βιωματική εργασία, τη σταδιακή αποκατάσταση της σχέσης με τον εαυτό σου. Εκεί όπου ο άνθρωπος δεν προσπαθεί πια να «διορθωθεί», αλλά να κατανοηθεί.
Ο φαύλος κύκλος ξεκινά όταν το τραύμα γίνεται ο αόρατος οδηγός των επιλογών μας. Επιλέγουμε σχέσεις που αναπαράγουν το ίδιο συναισθηματικό μοτίβο. Δημιουργούμε καταστάσεις όπου νιώθουμε ξανά αβοήθητοι, μη ορατοί, μη επαρκείς. Δεν το κάνουμε επειδή το θέλουμε. Το κάνουμε επειδή το νευρικό μας σύστημα αναζητά το γνώριμο. Το οικείο, ακόμη κι αν πονά, μοιάζει ασφαλέστερο από το άγνωστο.
Εδώ κατά την γνώμη μου, γεννιέται ένα από τα μεγαλύτερα υπαρξιακά παράδοξα, ο άνθρωπος προτιμά τον γνωστό πόνο από την άγνωστη ελευθερία. Και όσο δεν το συνειδητοποιεί, τόσο το τραύμα βαθαίνει, μεταμφιέζεται, αλλάζει μορφές... δεν εξαφανίζεται.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο πληγή. Είναι και ρωγμή. Και μέσα από τη ρωγμή περνά το φως, όπως έλεγε ο ποιητής. Η αφύπνιση δεν ξεκινά από τη γαλήνη. Ξεκινά από το σπάσιμο. Από εκείνη τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν αντέχει πια να ζει όπως ζούσε. Από τη στιγμή που ο πόνος παύει να είναι απλώς κάτι που αντέχεται και γίνεται ερώτημα.
Όταν ο άνθρωπος σταματά να ρωτά «γιατί μου συνέβη αυτό;» και αρχίζει να ρωτά «τι ζητά να μου δείξει;», τότε αλλάζει το επίπεδο συνείδησης. Δεν μιλάμε για δικαιολόγηση του τραύματος. Μιλάμε για μετατόπιση της επίγνωσης. Το τραύμα δεν εξαγνίζεται από μόνο του. Μεταμορφώνεται μόνο όταν συναντηθεί με την παρουσία σου.
Στη δική μου πορεία, τόσο συγγραφικά όσο και θεραπευτικά, έχω δει ξανά και ξανά πως η αφύπνιση ξεκινά όταν ο άνθρωπος τολμά να μείνει με το συναίσθημά του χωρίς να το πολεμά. Όταν επιτρέπει στον πόνο να υπάρξει χωρίς να ταυτίζεται μαζί του. Αυτό είναι λεπτή εργασία. Δεν γίνεται με θετικές σκέψεις μόνο, ούτε με πνευματικές φράσεις. Γίνεται με σώμα, με αλλαγή πεποιθήσεων, με φωνή που να σε καθοδηγεί, με εικόνα στον νου, με καθοδηγούμενη εσωτερική εργασία που αγγίζει το ασυνείδητο.
Το τραύμα είναι εμπειρία διάσπασης. Η αφύπνιση είναι εμπειρία επανένωσης. Όταν ο άνθρωπος επανασυνδέεται με το σώμα του, με τη εσωτερική φωνή του, με τη φαντασία του όχι ως φυγή, αλλά ως θεραπευτική γέφυρα, τότε κάτι αρχίζει να αλλάζει. Ο νους παύει να αναπαράγει μηχανικά το παρελθόν. Μαθαίνει να δημιουργεί νέο εσωτερικό χώρο.
Έχω μελετήσει ότι μέσα από το voice healing ότι η φωνή που σε καθοδηγεί, ο ήχος, και η συνολική δόνηση, έχουν μια μοναδική ικανότητα, παρακάμπτουν την άμυνα του νου. Εκεί που οι σκέψεις σου δεν φτάνουν, ο ήχος σε αγγίζει. Εκεί που η σκέψη μπλοκάρει, η εικόνα ρέει. Το τραύμα δεν θεραπεύεται με ανάλυση μόνο. Χρειάζεται εμπειρία επανεκπαίδευσης του νευρικού συστήματος, επαναπρογραμματισμό του τρόπου που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό και τον κόσμο.
Η αφύπνιση δεν είναι να «ξεχάσεις» το τραύμα. Είναι να πάψεις να ζεις μέσα από αυτό. Είναι να μετακινηθείς από την ταύτιση στην επίγνωση. Από το «είμαι πληγωμένος» στο «βιώνω πόνο, αλλά δεν είμαι ο πόνος μου». Αυτή η μετατόπιση είναι βαθιά πνευματική, αλλά και απόλυτα ψυχολογική.
Υπάρχει ένα σημείο-κλειδί που συχνά παραβλέπεται, καθότι το τραύμα κουβαλά ενέργεια που δεν ολοκληρώθηκε. Συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν. Κινήσεις που δεν έγιναν. Λόγια που δεν ειπώθηκαν. Όταν αυτή η ενέργεια παραμένει εγκλωβισμένη, ο άνθρωπος ζει σε εσωτερική σύγκρουση. Όταν αρχίσει να εκτονώνεται συνειδητά, με ασφάλεια και καθοδήγηση, τότε μετατρέπεται σε δύναμη.
Η πύλη αφύπνισης δεν ανοίγει με βία. Ανοίγει με ειλικρίνεια. Με το θάρρος να δεις πού επαναλαμβάνεις. Πού επιλέγεις το ίδιο μοτίβο. Πού φοβάσαι να προχωρήσεις. Εκεί, το τραύμα παύει να είναι εχθρός και γίνεται δάσκαλος. Όχι γιατί σε πόνεσε, αλλά γιατί σου αποκάλυψε πού δεν είσαι ακόμη ελεύθερος.
Η θεουργική διάσταση της αφύπνισης δεν βρίσκεται σε τελετουργίες εξωτερικές, αλλά στην καθημερινή πράξη επίγνωσης. Στο πώς μιλάς στον εαυτό σου. Στο πώς ακούς το σώμα σου. Στο πώς επιλέγεις να σταθείς απέναντι στον πόνο, επαναλαμβάνω, όχι ως θύμα, αλλά ως συνειδητός παρατηρητής που συμμετέχει ενεργά στη μεταμόρφωσή του.
Όταν το τραύμα δεν γίνεται αντικείμενο επίγνωσης, γίνεται μοίρα. Όταν όμως φωτιστεί με παρουσία, γίνεται μοχλός εξέλιξης. Αυτός είναι ο λεπτός διαχωρισμός ανάμεσα στον φαύλο κύκλο και την πύλη αφύπνισης.
Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές. Υπάρχει όμως δρόμος. Και ο δρόμος αυτός περνά μέσα από την εσωτερική καθοδήγηση, τη βιωματική εργασία, τη σταδιακή αποκατάσταση της σχέσης με τον εαυτό σου. Εκεί όπου ο άνθρωπος δεν προσπαθεί πια να «διορθωθεί», αλλά να κατανοηθεί.
Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και αναγνωρίζεις κομμάτια του εαυτού σου, να ξέρεις κάτι ουσιαστικό, ότι δεν είσαι λάθος. Είσαι ανοιχτός και έτοιμος... Και αυτό που άνοιξε μέσα σου, ζητά φροντίδα, όχι καταστολή. Ζητά συνείδηση, όχι φόβο.
Στο τέλος, η αφύπνιση δεν είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά. Είναι μια σειρά από μικρές εσωτερικές επιστροφές. Στιγμές που επιλέγεις να είσαι παρών αντί να αποσυρθείς. Να ακούσεις αντί να κλείσεις. Να νιώσεις αντί να ελέγξεις. Εκεί, το τραύμα χάνει τη δύναμή του να σε καθορίζει και αρχίζει να σου αποκαλύπτει ποιος μπορείς να γίνεις.
Αν νιώθεις πως έχει έρθει η στιγμή να εργαστείς βαθύτερα με τον εαυτό σου, να κατανοήσεις τα μοτίβα σου και να μετατρέψεις την εμπειρία του τραύματος σε συνειδητή εξέλιξη, υπάρχει χώρος για αυτή τη διαδρομή. Με σεβασμό, εχεμύθεια και ουσιαστική καθοδήγηση, μπορείς να υποστηριχθείς μέσα από ατομικές συνεδρίες ή μαθήματα αφύπνισης και αυτογνωσίας.
Στο τέλος, η αφύπνιση δεν είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά. Είναι μια σειρά από μικρές εσωτερικές επιστροφές. Στιγμές που επιλέγεις να είσαι παρών αντί να αποσυρθείς. Να ακούσεις αντί να κλείσεις. Να νιώσεις αντί να ελέγξεις. Εκεί, το τραύμα χάνει τη δύναμή του να σε καθορίζει και αρχίζει να σου αποκαλύπτει ποιος μπορείς να γίνεις.
Αν νιώθεις πως έχει έρθει η στιγμή να εργαστείς βαθύτερα με τον εαυτό σου, να κατανοήσεις τα μοτίβα σου και να μετατρέψεις την εμπειρία του τραύματος σε συνειδητή εξέλιξη, υπάρχει χώρος για αυτή τη διαδρομή. Με σεβασμό, εχεμύθεια και ουσιαστική καθοδήγηση, μπορείς να υποστηριχθείς μέσα από ατομικές συνεδρίες ή μαθήματα αφύπνισης και αυτογνωσίας.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
