Σταύρος Πλουμιστός: Σπάσε τον Κύκλο - Από το "Έχω" στο "Είμαι"
Κάποια στιγμή κατάλαβα πως ο κύκλος αυτός δεν σπάει με περισσότερη προσπάθεια, αλλά με σιωπή. Με εκείνη τη βαθιά, γυμνή στιγμή που σταματάς να διεκδικείς και αρχίζεις να ακούς. Άκουσα τη φωνή μέσα μου, όχι τη φωνή του φόβου ή της λογικής, αλλά τη φωνή που θυμίζει ποιος είμαι. Ήταν απαλή, σχεδόν ψίθυρος, και μου έλεγε: «Δεν χρειάζεται να έχεις. Αρκεί να είσαι». Εκείνη τη στιγμή, όλο το οικοδόμημα που είχα χτίσει με κόπο άρχισε να διαλύεται. Όχι με πόνο, αλλά με λύτρωση. Ένιωσα πως ό,τι κρατούσα τόσο σφιχτά ήταν απλώς σκιά, και πως η αλήθεια μου δεν εξαρτάται από κανένα εξωτερικό αντικείμενο.
Η μετάβαση από το «έχω» στο «είμαι» δεν είναι δρόμος γραμμικός. Είναι μια διαδικασία αφαίρεσης, ένα ξεγύμνωμα από όλα όσα δεν είμαι. Κάθε φορά που πίστευα πως αν αποκτήσω κάτι, ένα αποτέλεσμα, μια σχέση, μια αναγνώριση, θα γίνω πλήρης, ο χρόνος μου έδειχνε το αντίθετο. Κάθε φορά που έχανα κάτι που θεωρούσα αναγκαίο, αποκαλυπτόταν ένα κομμάτι δύναμης μέσα μου που αγνοούσα ότι υπήρχε. Κι έτσι έμαθα πως η αληθινή κατοχή είναι εσωτερική. Όταν ανήκω στο φως μου, δεν χρειάζεται να έχω τίποτα άλλο.
Ζούμε σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να μετράμε την αξία μας μέσα από εξωτερικά μέτρα. Ο άνθρωπος που έχει, θεωρείται επιτυχημένος. Εκείνος που δεν έχει, θεωρείται ανεπαρκής. Όμως αυτό το μέτρο είναι ψευδές, γιατί το «έχω» δεν μπορεί να στηρίξει το «είμαι». Το «έχω» χρειάζεται συνεχώς τροφοδότηση, προσοχή, διατήρηση. Το «είμαι» απλώς υπάρχει, αβίαστα, χωρίς να χρειάζεται επιβεβαίωση. Όταν αρχίζεις να ζεις από το «είμαι», ο χρόνος αλλάζει ρυθμό. Δεν σε κυνηγά, δεν σε μετρά. Ζεις μέσα του με ιερή παύση. Ο κόσμος μπορεί να παραμένει ο ίδιος, όμως εσύ δεν είσαι πια το ίδιο πλάσμα που αντιδρά, αλλά η συνείδηση που παρατηρεί.
Κοιτάζοντας πίσω, βλέπω πόσες φορές εγκλωβίστηκα σε κύκλους επανάληψης. Οι ίδιοι άνθρωποι με διαφορετικά πρόσωπα, οι ίδιες καταστάσεις με άλλα ονόματα, οι ίδιες δοκιμασίες με νέους μανδύες. Κι όμως, κάθε κύκλος υπήρξε ευλογία μεταμφιεσμένη σε πρόκληση. Γιατί κάθε φορά που επαναλαμβανόταν, κάτι μέσα μου φώναζε, «Μέχρι πότε θα προσπαθείς να ελέγχεις το ρεύμα της ζωής αντί να παραδοθείς σε αυτό;». Κι έτσι άρχισα να παρατηρώ, όχι πια να μάχομαι. Κι εκεί ξεκίνησε η αλλαγή.
Ο επαναπρογραμματισμός του νου δεν είναι απλώς μια νοητική διεργασία. Είναι ένας βαθύς, ενεργειακός μετασχηματισμός. Με τη μέθοδο μου το Voice Healing, έμαθα πως η φωνή δεν είναι μόνο εργαλείο έκφρασης, αλλά δόνησης που μπορεί να αγγίξει τα στρώματα του ασυνείδητου και να τα μεταμορφώσει. Όταν επιτρέπεις σε μια ηχητική συνεδρία να σε καθοδηγήσει να εκφράσει αυτό που ποτέ δεν ειπώθηκε, ο εγκέφαλος αρχίζει να επαναγράφει τα μοτίβα του. Οι παλιές πεποιθήσεις, εκείνες που σε κρατούσαν φυλακισμένο στο «έχω» – αρχίζουν να λιώνουν, όπως ο πάγος που υποκύπτει στο φως του ηλίου. Και τότε η ψυχή αρχίζει να θυμάται. Θυμάται την ολότητά της.
Όταν εργάζομαι με ανθρώπους, νιώθω κάθε φορά την ίδια ιερή συγκίνηση. Γιατί βλέπω μπροστά μου τον ίδιο καθρέφτη, τον εαυτό μου σε διαφορετικές εκδοχές. Όλοι ψάχνουμε το ίδιο πράγμα, τη γαλήνη του να ανήκουμε στην αλήθεια μας. Κάθε συνεδρία είναι ένα ταξίδι πίσω στην καρδιά, εκεί όπου ο θόρυβος της ζωής παύει και ακούγεται ο παλμός του Είναι. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τη στιγμή που κάποιος συνειδητοποιεί πως δεν χρειάζεται να γίνει κάτι για να είναι αρκετός, πως ήταν ήδη, από πάντα. Εκείνη τη στιγμή, η ενέργεια αλλάζει, το βλέμμα φωτίζεται, και ο κύκλος σπάει.
Όμως για να φτάσουμε εκεί, χρειάζεται να περάσουμε από το δρόμο της επίγνωσης που είναι σαν φωτιά. Η φωτιά καίει μόνο ότι δεν είναι αληθινό. Όσο αντιστεκόμαστε, νιώθουμε πόνο. Όταν παραδινόμαστε, νιώθουμε κάθαρση. Έμαθα να μην φοβάμαι αυτή τη φωτιά, αλλά να τη νιώθω παρακολουθώντας την. Είναι η ίδια φωτιά που καθαρίζει τον νου από τα ψέματα, τις μάσκες, τις ανάγκες που δεν είναι δικές μας. Κάθε φορά που αφήνω κάτι να καεί μέσα μου, ένα παλιό πιστεύω, μια ψευδαίσθηση, έναν φόβο, νιώθω ελαφρύτερος. Και μέσα σε αυτή την ελαφρότητα γεννιέται το αληθινό «είμαι».
Η ζωή δεν μας δίνει ποτέ κάτι που δεν μπορούμε να μετατρέψουμε σε φως. Ακόμη και οι πιο σκοτεινές εμπειρίες, οι απώλειες, οι προδοσίες, οι απογοητεύσεις, είναι γέφυρες που οδηγούν στην αυτογνωσία. Αν τις διασχίσουμε με επίγνωση, θα βγούμε στην άλλη πλευρά πιο ελεύθεροι. Αν μείνουμε στη σκιά τους, θα τις ξανασυναντήσουμε με άλλες μορφές. Αυτός είναι ο κύκλος που επαναλαμβάνεται μέχρι να κατανοήσουμε. Όταν το μάθημα αφομοιωθεί, ο κύκλος διαλύεται.
Συχνά οι άνθρωποι μου λένε: «Προσπαθώ να αλλάξω, αλλά πάντα επιστρέφω στα ίδια». Κι εγώ τους απαντώ: «Μην προσπαθείς να αλλάξεις, αλλά να θυμηθείς». Γιατί η αληθινή μεταμόρφωση δεν έρχεται από την προσπάθεια να γίνεις κάτι άλλο, αλλά από τη συνειδητοποίηση του ποιος είσαι. Η αλλαγή είναι φυσικό επακόλουθο της μνήμης της ψυχής. Όταν θυμάσαι την ουσία σου, όλα όσα δεν συντονίζονται με αυτήν φεύγουν από μόνα τους. Δεν χρειάζεται να τα διώξεις, διαλύονται μπροστά στο φως της αλήθειας.
Ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα για μένα ήταν να σταματήσω να ορίζω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των άλλων. Για χρόνια ζούσα αναζητώντας επιβεβαίωση, αποδοχή, αναγνώριση. Μέχρι που κατάλαβα πως κάθε φορά που το έκανα, παρέδιδα ένα κομμάτι της δύναμής μου. Έδινα στους άλλους την εξουσία να ορίζουν την αξία μου. Και τότε άρχισα να επιστρέφω την ενέργεια μέσα μου. Δεν ήταν εγωισμός, ήταν αγάπη. Η αγάπη που λέει: «Σε τιμώ, αλλά δεν σε χρειάζομαι για να υπάρχω». Μέσα από αυτή τη στάση γεννιέται η ελευθερία.
Η μετάβαση από το «έχω» στο «είμαι» είναι μια γέννηση. Και όπως κάθε γέννηση, έχει πόνο, δάκρυα, αποχωρισμούς, αλλά και φως, ανακούφιση, νέα πνοή. Στην αρχή, ο νους αντιστέκεται. Θέλει να κρατήσει το γνώριμο, το ελεγχόμενο. Όμως η ψυχή δεν αντέχει τα κλουβιά, ακόμα κι αν είναι χρυσά. Και κάποια στιγμή, το κάλεσμα γίνεται τόσο δυνατό που δεν μπορείς πια να το αγνοήσεις. Είναι η στιγμή που λες «Αρκετά με το να έχω. Θέλω να είμαι». Από εκείνη τη στιγμή, ολόκληρη η πραγματικότητα αρχίζει να μεταμορφώνεται. Οι άνθρωποι, οι εμπειρίες, οι ευκαιρίες... όλα αρχίζουν να ευθυγραμμίζονται με τη νέα σου συχνότητα.
Δεν είναι πάντα εύκολο. Υπάρχουν στιγμές που η παλιά ταυτότητα προσπαθεί να επιστρέψει. Ο φόβος μέσα σου ψιθυρίζει «Αν δεν έχεις, πώς θα επιβιώσεις;». Τότε χρειάζεται πίστη. Πίστη όχι στο μυαλό, αλλά στην εσωτερική γνώση ότι ο Θεός, που είναι η ζωή, σε στηρίζει. Όταν ζεις από το «είμαι», η ροή της ζωής αναλαμβάνει. Εμφανίζονται άνθρωποι, συγχρονικότητες, λύσεις που δεν θα μπορούσες να φανταστείς με τη λογική. Το Σύμπαν του Θεού δεν ανταμείβει την κατοχή, ανταποκρίνεται στη δόνηση. Και η δόνηση του «είμαι» είναι η ανώτερη από όλες.
Σήμερα, όταν κοιτάζω πίσω, ευγνωμονώ για όλα εκείνα που νόμιζα ότι με πλήγωσαν. Γιατί κάθε πληγή ήταν ένα άνοιγμα. Αν δεν είχα χάσει, δεν θα είχα μάθει να είμαι. Αν δεν είχα πονέσει, δεν θα είχα στραφεί μέσα μου. Κάθε δάκρυ ήταν μια επιστολή αγάπης από το μέλλον, που μου έλεγε «Προχώρα, σε περιμένει η αλήθεια σου». Και πράγματι, όταν το παρελθόν διαλύθηκε, αναδύθηκε κάτι απλό και αληθινό, η επίγνωση ότι δεν είμαι οι εμπειρίες μου, αλλά η παρουσία που τις παρακολουθεί.
Αυτό που με συγκινεί βαθιά είναι πως όλοι μπορούμε να φτάσουμε εκεί. Δεν υπάρχει κάποιος που να μην έχει τη δυνατότητα να αφυπνιστεί. Η αφύπνιση δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα της ψυχής. Κάθε φορά που κάποιος λέει «νιώθω ότι κάτι μέσα μου αλλάζει», το φως μέσα του μεγαλώνει. Και γι’ αυτό δημιούργησα το Κέντρο Life Health Care, για να υπάρχει ένας χώρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να θυμηθούν ξανά τον εαυτό τους, να θεραπεύσουν με φωνή, να αγκαλιάσουν τη σιωπή, να επανασυνδεθούν με το Είναι τους. Δεν είναι απλώς ένα κέντρο συμβουλευτικής, είναι ένα πεδίο συνειδητότητας, όπου η ψυχή μπορεί να αναπνεύσει.
Κάθε φορά που κάποιος με ρωτά τι σημαίνει πραγματικά «σπάσε τον κύκλο», του απαντώ: σημαίνει να σταματήσεις να κυνηγάς την ευτυχία έξω από εσένα. Να στραφείς μέσα, εκεί όπου ο κύκλος δεν υπάρχει. Ο κύκλος είναι το παιχνίδι του νου, που ανακυκλώνει εμπειρίες μέχρι να κουραστεί. Όταν το συνειδητοποιήσεις, το παιχνίδι τελειώνει. Όχι γιατί σταματά να υπάρχει ο κόσμος, αλλά γιατί εσύ παύεις να ταυτίζεσαι με αυτόν. Και τότε γεννιέται η αληθινή ελευθερία, δηλαδή να συμμετέχεις στη ζωή χωρίς να χάνεις την παρουσία σου.
Υπάρχουν στιγμές που απλώς στέκομαι στη φύση και νιώθω. Δεν σκέφτομαι, δεν αναλύω, απλώς υπάρχω. Και τότε καταλαβαίνω πως το «είμαι» δεν χρειάζεται καμία λέξη για να εκφραστεί. Είναι το βλέμμα, η αναπνοή, η παύση ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς. Είναι η συνείδηση που λέει «Είμαι εδώ». Σε αυτές τις στιγμές, όλα είναι όπως πρέπει. Δεν υπάρχει τίποτα να επιτευχθεί, γιατί η τελειότητα είναι ήδη παρούσα.
Η ζωή συνεχίζει να μου διδάσκει πως το πιο μεγάλο θάρρος είναι να είσαι αυθεντικός. Να μη φοβάσαι να δείξεις την αλήθεια σου, να πεις «όχι» εκεί που παλιά έλεγες «ναι», να σταθείς γυμνός απέναντι στον εαυτό σου και να πεις «σε αποδέχομαι». Από εκεί ξεκινά η πραγματική θεραπεία. Όταν αγαπήσεις όλα τα κομμάτια σου και εκείνα που θεωρούσες σκοτεινά, τότε το φως σου γίνεται αληθινό. Δεν είναι πια μάσκα ευτυχίας, είναι καθαρή παρουσία.
Και κάπως έτσι, κάθε μέρα, συνεχίζω να μαθαίνω. Μαθαίνω να αφήνω, να εμπιστεύομαι, να ακούω. Η ζωή δεν χρειάζεται να με πείσει για τίποτα. Την ακούω να ψιθυρίζει μέσα από τις εμπειρίες, μέσα από τους ανθρώπους που συναντώ, μέσα από τη φωνή που αναδύεται όταν σιωπώ. Κάθε ήχος, κάθε ανάσα, κάθε βλέμμα είναι μια υπενθύμιση ότι υπάρχω. Και αυτή η ύπαρξη είναι το μόνο που χρειάζεται να έχω.
Η μετάβαση από το «έχω» στο «είμαι» δεν είναι δρόμος γραμμικός. Είναι μια διαδικασία αφαίρεσης, ένα ξεγύμνωμα από όλα όσα δεν είμαι. Κάθε φορά που πίστευα πως αν αποκτήσω κάτι, ένα αποτέλεσμα, μια σχέση, μια αναγνώριση, θα γίνω πλήρης, ο χρόνος μου έδειχνε το αντίθετο. Κάθε φορά που έχανα κάτι που θεωρούσα αναγκαίο, αποκαλυπτόταν ένα κομμάτι δύναμης μέσα μου που αγνοούσα ότι υπήρχε. Κι έτσι έμαθα πως η αληθινή κατοχή είναι εσωτερική. Όταν ανήκω στο φως μου, δεν χρειάζεται να έχω τίποτα άλλο.
Ζούμε σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να μετράμε την αξία μας μέσα από εξωτερικά μέτρα. Ο άνθρωπος που έχει, θεωρείται επιτυχημένος. Εκείνος που δεν έχει, θεωρείται ανεπαρκής. Όμως αυτό το μέτρο είναι ψευδές, γιατί το «έχω» δεν μπορεί να στηρίξει το «είμαι». Το «έχω» χρειάζεται συνεχώς τροφοδότηση, προσοχή, διατήρηση. Το «είμαι» απλώς υπάρχει, αβίαστα, χωρίς να χρειάζεται επιβεβαίωση. Όταν αρχίζεις να ζεις από το «είμαι», ο χρόνος αλλάζει ρυθμό. Δεν σε κυνηγά, δεν σε μετρά. Ζεις μέσα του με ιερή παύση. Ο κόσμος μπορεί να παραμένει ο ίδιος, όμως εσύ δεν είσαι πια το ίδιο πλάσμα που αντιδρά, αλλά η συνείδηση που παρατηρεί.
Κοιτάζοντας πίσω, βλέπω πόσες φορές εγκλωβίστηκα σε κύκλους επανάληψης. Οι ίδιοι άνθρωποι με διαφορετικά πρόσωπα, οι ίδιες καταστάσεις με άλλα ονόματα, οι ίδιες δοκιμασίες με νέους μανδύες. Κι όμως, κάθε κύκλος υπήρξε ευλογία μεταμφιεσμένη σε πρόκληση. Γιατί κάθε φορά που επαναλαμβανόταν, κάτι μέσα μου φώναζε, «Μέχρι πότε θα προσπαθείς να ελέγχεις το ρεύμα της ζωής αντί να παραδοθείς σε αυτό;». Κι έτσι άρχισα να παρατηρώ, όχι πια να μάχομαι. Κι εκεί ξεκίνησε η αλλαγή.
Ο επαναπρογραμματισμός του νου δεν είναι απλώς μια νοητική διεργασία. Είναι ένας βαθύς, ενεργειακός μετασχηματισμός. Με τη μέθοδο μου το Voice Healing, έμαθα πως η φωνή δεν είναι μόνο εργαλείο έκφρασης, αλλά δόνησης που μπορεί να αγγίξει τα στρώματα του ασυνείδητου και να τα μεταμορφώσει. Όταν επιτρέπεις σε μια ηχητική συνεδρία να σε καθοδηγήσει να εκφράσει αυτό που ποτέ δεν ειπώθηκε, ο εγκέφαλος αρχίζει να επαναγράφει τα μοτίβα του. Οι παλιές πεποιθήσεις, εκείνες που σε κρατούσαν φυλακισμένο στο «έχω» – αρχίζουν να λιώνουν, όπως ο πάγος που υποκύπτει στο φως του ηλίου. Και τότε η ψυχή αρχίζει να θυμάται. Θυμάται την ολότητά της.
Όταν εργάζομαι με ανθρώπους, νιώθω κάθε φορά την ίδια ιερή συγκίνηση. Γιατί βλέπω μπροστά μου τον ίδιο καθρέφτη, τον εαυτό μου σε διαφορετικές εκδοχές. Όλοι ψάχνουμε το ίδιο πράγμα, τη γαλήνη του να ανήκουμε στην αλήθεια μας. Κάθε συνεδρία είναι ένα ταξίδι πίσω στην καρδιά, εκεί όπου ο θόρυβος της ζωής παύει και ακούγεται ο παλμός του Είναι. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τη στιγμή που κάποιος συνειδητοποιεί πως δεν χρειάζεται να γίνει κάτι για να είναι αρκετός, πως ήταν ήδη, από πάντα. Εκείνη τη στιγμή, η ενέργεια αλλάζει, το βλέμμα φωτίζεται, και ο κύκλος σπάει.
Όμως για να φτάσουμε εκεί, χρειάζεται να περάσουμε από το δρόμο της επίγνωσης που είναι σαν φωτιά. Η φωτιά καίει μόνο ότι δεν είναι αληθινό. Όσο αντιστεκόμαστε, νιώθουμε πόνο. Όταν παραδινόμαστε, νιώθουμε κάθαρση. Έμαθα να μην φοβάμαι αυτή τη φωτιά, αλλά να τη νιώθω παρακολουθώντας την. Είναι η ίδια φωτιά που καθαρίζει τον νου από τα ψέματα, τις μάσκες, τις ανάγκες που δεν είναι δικές μας. Κάθε φορά που αφήνω κάτι να καεί μέσα μου, ένα παλιό πιστεύω, μια ψευδαίσθηση, έναν φόβο, νιώθω ελαφρύτερος. Και μέσα σε αυτή την ελαφρότητα γεννιέται το αληθινό «είμαι».
Η ζωή δεν μας δίνει ποτέ κάτι που δεν μπορούμε να μετατρέψουμε σε φως. Ακόμη και οι πιο σκοτεινές εμπειρίες, οι απώλειες, οι προδοσίες, οι απογοητεύσεις, είναι γέφυρες που οδηγούν στην αυτογνωσία. Αν τις διασχίσουμε με επίγνωση, θα βγούμε στην άλλη πλευρά πιο ελεύθεροι. Αν μείνουμε στη σκιά τους, θα τις ξανασυναντήσουμε με άλλες μορφές. Αυτός είναι ο κύκλος που επαναλαμβάνεται μέχρι να κατανοήσουμε. Όταν το μάθημα αφομοιωθεί, ο κύκλος διαλύεται.
Συχνά οι άνθρωποι μου λένε: «Προσπαθώ να αλλάξω, αλλά πάντα επιστρέφω στα ίδια». Κι εγώ τους απαντώ: «Μην προσπαθείς να αλλάξεις, αλλά να θυμηθείς». Γιατί η αληθινή μεταμόρφωση δεν έρχεται από την προσπάθεια να γίνεις κάτι άλλο, αλλά από τη συνειδητοποίηση του ποιος είσαι. Η αλλαγή είναι φυσικό επακόλουθο της μνήμης της ψυχής. Όταν θυμάσαι την ουσία σου, όλα όσα δεν συντονίζονται με αυτήν φεύγουν από μόνα τους. Δεν χρειάζεται να τα διώξεις, διαλύονται μπροστά στο φως της αλήθειας.
Ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα για μένα ήταν να σταματήσω να ορίζω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των άλλων. Για χρόνια ζούσα αναζητώντας επιβεβαίωση, αποδοχή, αναγνώριση. Μέχρι που κατάλαβα πως κάθε φορά που το έκανα, παρέδιδα ένα κομμάτι της δύναμής μου. Έδινα στους άλλους την εξουσία να ορίζουν την αξία μου. Και τότε άρχισα να επιστρέφω την ενέργεια μέσα μου. Δεν ήταν εγωισμός, ήταν αγάπη. Η αγάπη που λέει: «Σε τιμώ, αλλά δεν σε χρειάζομαι για να υπάρχω». Μέσα από αυτή τη στάση γεννιέται η ελευθερία.
Η μετάβαση από το «έχω» στο «είμαι» είναι μια γέννηση. Και όπως κάθε γέννηση, έχει πόνο, δάκρυα, αποχωρισμούς, αλλά και φως, ανακούφιση, νέα πνοή. Στην αρχή, ο νους αντιστέκεται. Θέλει να κρατήσει το γνώριμο, το ελεγχόμενο. Όμως η ψυχή δεν αντέχει τα κλουβιά, ακόμα κι αν είναι χρυσά. Και κάποια στιγμή, το κάλεσμα γίνεται τόσο δυνατό που δεν μπορείς πια να το αγνοήσεις. Είναι η στιγμή που λες «Αρκετά με το να έχω. Θέλω να είμαι». Από εκείνη τη στιγμή, ολόκληρη η πραγματικότητα αρχίζει να μεταμορφώνεται. Οι άνθρωποι, οι εμπειρίες, οι ευκαιρίες... όλα αρχίζουν να ευθυγραμμίζονται με τη νέα σου συχνότητα.
Δεν είναι πάντα εύκολο. Υπάρχουν στιγμές που η παλιά ταυτότητα προσπαθεί να επιστρέψει. Ο φόβος μέσα σου ψιθυρίζει «Αν δεν έχεις, πώς θα επιβιώσεις;». Τότε χρειάζεται πίστη. Πίστη όχι στο μυαλό, αλλά στην εσωτερική γνώση ότι ο Θεός, που είναι η ζωή, σε στηρίζει. Όταν ζεις από το «είμαι», η ροή της ζωής αναλαμβάνει. Εμφανίζονται άνθρωποι, συγχρονικότητες, λύσεις που δεν θα μπορούσες να φανταστείς με τη λογική. Το Σύμπαν του Θεού δεν ανταμείβει την κατοχή, ανταποκρίνεται στη δόνηση. Και η δόνηση του «είμαι» είναι η ανώτερη από όλες.
Σήμερα, όταν κοιτάζω πίσω, ευγνωμονώ για όλα εκείνα που νόμιζα ότι με πλήγωσαν. Γιατί κάθε πληγή ήταν ένα άνοιγμα. Αν δεν είχα χάσει, δεν θα είχα μάθει να είμαι. Αν δεν είχα πονέσει, δεν θα είχα στραφεί μέσα μου. Κάθε δάκρυ ήταν μια επιστολή αγάπης από το μέλλον, που μου έλεγε «Προχώρα, σε περιμένει η αλήθεια σου». Και πράγματι, όταν το παρελθόν διαλύθηκε, αναδύθηκε κάτι απλό και αληθινό, η επίγνωση ότι δεν είμαι οι εμπειρίες μου, αλλά η παρουσία που τις παρακολουθεί.
Αυτό που με συγκινεί βαθιά είναι πως όλοι μπορούμε να φτάσουμε εκεί. Δεν υπάρχει κάποιος που να μην έχει τη δυνατότητα να αφυπνιστεί. Η αφύπνιση δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα της ψυχής. Κάθε φορά που κάποιος λέει «νιώθω ότι κάτι μέσα μου αλλάζει», το φως μέσα του μεγαλώνει. Και γι’ αυτό δημιούργησα το Κέντρο Life Health Care, για να υπάρχει ένας χώρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να θυμηθούν ξανά τον εαυτό τους, να θεραπεύσουν με φωνή, να αγκαλιάσουν τη σιωπή, να επανασυνδεθούν με το Είναι τους. Δεν είναι απλώς ένα κέντρο συμβουλευτικής, είναι ένα πεδίο συνειδητότητας, όπου η ψυχή μπορεί να αναπνεύσει.
Κάθε φορά που κάποιος με ρωτά τι σημαίνει πραγματικά «σπάσε τον κύκλο», του απαντώ: σημαίνει να σταματήσεις να κυνηγάς την ευτυχία έξω από εσένα. Να στραφείς μέσα, εκεί όπου ο κύκλος δεν υπάρχει. Ο κύκλος είναι το παιχνίδι του νου, που ανακυκλώνει εμπειρίες μέχρι να κουραστεί. Όταν το συνειδητοποιήσεις, το παιχνίδι τελειώνει. Όχι γιατί σταματά να υπάρχει ο κόσμος, αλλά γιατί εσύ παύεις να ταυτίζεσαι με αυτόν. Και τότε γεννιέται η αληθινή ελευθερία, δηλαδή να συμμετέχεις στη ζωή χωρίς να χάνεις την παρουσία σου.
Υπάρχουν στιγμές που απλώς στέκομαι στη φύση και νιώθω. Δεν σκέφτομαι, δεν αναλύω, απλώς υπάρχω. Και τότε καταλαβαίνω πως το «είμαι» δεν χρειάζεται καμία λέξη για να εκφραστεί. Είναι το βλέμμα, η αναπνοή, η παύση ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς. Είναι η συνείδηση που λέει «Είμαι εδώ». Σε αυτές τις στιγμές, όλα είναι όπως πρέπει. Δεν υπάρχει τίποτα να επιτευχθεί, γιατί η τελειότητα είναι ήδη παρούσα.
Η ζωή συνεχίζει να μου διδάσκει πως το πιο μεγάλο θάρρος είναι να είσαι αυθεντικός. Να μη φοβάσαι να δείξεις την αλήθεια σου, να πεις «όχι» εκεί που παλιά έλεγες «ναι», να σταθείς γυμνός απέναντι στον εαυτό σου και να πεις «σε αποδέχομαι». Από εκεί ξεκινά η πραγματική θεραπεία. Όταν αγαπήσεις όλα τα κομμάτια σου και εκείνα που θεωρούσες σκοτεινά, τότε το φως σου γίνεται αληθινό. Δεν είναι πια μάσκα ευτυχίας, είναι καθαρή παρουσία.
Και κάπως έτσι, κάθε μέρα, συνεχίζω να μαθαίνω. Μαθαίνω να αφήνω, να εμπιστεύομαι, να ακούω. Η ζωή δεν χρειάζεται να με πείσει για τίποτα. Την ακούω να ψιθυρίζει μέσα από τις εμπειρίες, μέσα από τους ανθρώπους που συναντώ, μέσα από τη φωνή που αναδύεται όταν σιωπώ. Κάθε ήχος, κάθε ανάσα, κάθε βλέμμα είναι μια υπενθύμιση ότι υπάρχω. Και αυτή η ύπαρξη είναι το μόνο που χρειάζεται να έχω.
Αν νιώθεις κι εσύ αυτό το κάλεσμα, αν μέσα σου κάτι ψιθυρίζει πως ήρθε η ώρα να σταματήσεις να κυνηγάς και να αρχίσεις να είσαι, τότε σε προσκαλώ να συναντηθούμε. Είτε μέσα από μια ατομική συνεδρία, είτε μέσα από τα μαθήματα αυτογνωσίας, είτε ακούγοντας με στο voice healing, αυτό που θα ανακαλύψεις δεν θα είναι κάτι που δεν έχεις, θα είναι κάτι που πάντα ήσουν. Δεν είμαι εδώ για να σου διδάξω κάτι, αλλά για να σε βοηθήσω να θυμηθείς. Γιατί μέσα σου υπάρχει ήδη όλη η σοφία, όλη η δύναμη, όλη η γαλήνη που αναζητάς. Το μόνο που χρειάζεται είναι να στραφείς προς τα μέσα και να πεις με αλήθεια: «Είμαι».
Και τότε, ο κύκλος θα σπάσει. Γιατί κανένας κύκλος δεν μπορεί να κρατήσει δέσμιο εκείνον που έχει επιστρέψει στην ουσία του. Από το «έχω» στο «είμαι» δεν υπάρχει απόσταση, μόνο λήθη. Κι όταν η μνήμη της ψυχής ξυπνήσει, όλα γίνονται το αληθινό φως.
Και τότε, ο κύκλος θα σπάσει. Γιατί κανένας κύκλος δεν μπορεί να κρατήσει δέσμιο εκείνον που έχει επιστρέψει στην ουσία του. Από το «έχω» στο «είμαι» δεν υπάρχει απόσταση, μόνο λήθη. Κι όταν η μνήμη της ψυχής ξυπνήσει, όλα γίνονται το αληθινό φως.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
