Σταύρος Πλουμιστός: Οι δύο γλώσσες που πρέπει να μάθεις - τη γλώσσα της κοινωνίας και τη γλώσσα των οιωνών
Η πρώτη είναι η γλώσσα της κοινωνίας. Είναι η γλώσσα των κανόνων, των συμβάσεων, της επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους. Είναι το μέσο με το οποίο εντασσόμαστε στον κοινωνικό ιστό, χτίζουμε σχέσεις, συνδιαλεγόμαστε, εργαζόμαστε, δημιουργούμε. Χωρίς αυτήν, ο άνθρωπος μένει αποκομμένος, δεν μπορεί να εκφράσει τις ανάγκες του, να προσφέρει, να λάβει.
Η δεύτερη, όμως, και συχνά ξεχασμένη, είναι η γλώσσα των οιωνών. Είναι η γλώσσα της ψυχής, της σιωπής, των σημείων που μας στέλνει το Σύμπαν, της μυστικής επικοινωνίας ανάμεσα στον εσωτερικό μας κόσμο και στο ανώτερο πεδίο που μας περιβάλλει. Είναι η γλώσσα που μιλά μέσα από συγχρονικότητες, μέσα από όνειρα, μέσα από τυχαίες και όμως καθόλου τυχαίες συναντήσεις. Είναι η γλώσσα που κατανοεί ο εσωτερικός εαυτός μας, όταν ο νους παύει να φλυαρεί και αφήνει χώρο στη διαίσθηση να εκφραστεί.
Αυτές οι δύο γλώσσες είναι σαν δύο φτερά. Με το ένα μόνο δεν μπορείς να πετάξεις, χρειάζεσαι και τα δύο. Ο άνθρωπος που μιλά μόνο τη γλώσσα της κοινωνίας, μένει παγιδευμένος σε έναν κόσμο επιφανειακό, γεμάτο κανόνες, επιταγές, συγκρίσεις και αγωνία για επιβεβαίωση. Ο άνθρωπος που μιλά μόνο τη γλώσσα των οιωνών, κινδυνεύει να αποκοπεί από τον πρακτικό κόσμο, να χάσει την ισορροπία με την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής. Η αληθινή σοφία βρίσκεται στην αρμονική γνώση και των δύο.
Η γλώσσα της κοινωνίας
Από την πρώτη στιγμή της ζωής μας, ερχόμαστε σε επαφή με τη γλώσσα της κοινωνίας. Μαθαίνουμε να μιλάμε, να γράφουμε, να εκφραζόμαστε με τρόπους που αναγνωρίζονται και αποδέχονται οι άλλοι. Είναι η γλώσσα που μας βοηθά να βρούμε εργασία, να δημιουργήσουμε σχέσεις, να ενταχθούμε στον πολιτισμό μας. Είναι απαραίτητη, γιατί χωρίς αυτήν ο άνθρωπος θα βίωνε απομόνωση.
Όμως η γλώσσα της κοινωνίας δεν είναι ουδέτερη. Κουβαλά μέσα της πεποιθήσεις, όρια, κατευθύνσεις. Μας διδάσκει το «σωστό» και το «λάθος» με βάση τα μέτρα της εποχής, της κουλτούρας, των κοινωνικών συμβάσεων. Μας ωθεί να συγκρινόμαστε, να κυνηγάμε στόχους, να επιδιώκουμε την αναγνώριση. Αν ο άνθρωπος παραμείνει μόνο σε αυτήν τη γλώσσα, τότε ζει μια ζωή προσαρμοσμένη στις προσδοκίες των άλλων, χωρίς ποτέ να αγγίζει τη δική του αλήθεια.
Είναι σαν να μαθαίνεις να μιλάς σε μια ξένη γλώσσα τόσο καλά, που ξεχνάς τη μητρική σου. Ο κίνδυνος είναι να απομακρυνθείς από την ψυχή σου. Η κοινωνία μάς ζητά να «φαίνουμε», να αποδεικνύουμε, να καταναλώνουμε, να τρέχουμε σε έναν αδιάκοπο αγώνα. Αλλά μέσα μας υπάρχει πάντα η φωνή που ψιθυρίζει: «Δεν είμαι μόνο αυτό».
Η γλώσσα των οιωνών
Η δεύτερη γλώσσα είναι πιο παλιά από τις λέξεις. Είναι η γλώσσα που γνώριζαν οι σοφοί όλων των εποχών, οι προφήτες, οι μύστες, οι ποιητές. Είναι η γλώσσα που μας καλεί να αφουγκραστούμε όχι μόνο με τα αυτιά, αλλά με την καρδιά.
Οι οιωνοί δεν είναι προφητείες με την στενή έννοια. Είναι σημάδια που η Ζωή μας στέλνει καθημερινά. Ένα βιβλίο που πέφτει τυχαία μπροστά μας και έχει την απάντηση που ζητούσαμε. Ένας άνθρωπος που εμφανίζεται στην κατάλληλη στιγμή για να μας δώσει μια πληροφορία. Ένα όνειρο που μας αποκαλύπτει μια αλήθεια που ο νους μας αρνείται. Ένα πουλί που περνάει μπροστά μας την ώρα που κάνουμε μια σκέψη.
Η γλώσσα των οιωνών απαιτεί σιωπή, προσοχή, ανοιχτή καρδιά. Δεν είναι γραμμική, δεν έχει λεξικό. Είναι μια γλώσσα συμβολική, γεμάτη νόημα, που απευθύνεται στον βαθύτερο εαυτό μας. Μας θυμίζει ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι η Ζωή συνομιλεί μαζί μας αδιάκοπα, ότι είμαστε μέρος ενός τεράστιου ιστού συνείδησης.
Όποιος μάθει αυτή τη γλώσσα, αποκτά ένα εσωτερικό GPS. Δεν χρειάζεται πάντα να λογικοποιεί, να αναλύει, να ζυγίζει με τον νου. Νιώθει, εμπιστεύεται, ακολουθεί το ρεύμα. Και τότε βλέπει πως όλα ταιριάζουν με έναν τρόπο που ξεπερνά την ανθρώπινη λογική. Αυτή είναι η τέχνη της διαίσθησης, της εσωτερικής καθοδήγησης.
Η ισορροπία των δύο γλωσσών
Η πρόκληση είναι να κρατήσουμε και τις δύο γλώσσες ζωντανές. Να μιλάμε τη γλώσσα της κοινωνίας για να λειτουργούμε στον κόσμο, να επικοινωνούμε, να χτίζουμε, να συνεργαζόμαστε. Και να μιλάμε τη γλώσσα των οιωνών για να μένουμε σε επαφή με την ψυχή μας, με το Σύμπαν, με το ανώτερο σχέδιο.
Αν χάσουμε τη δεύτερη, γινόμαστε σκλάβοι των εξωτερικών απαιτήσεων. Αν χάσουμε την πρώτη, αποκοβόμαστε από την πρακτική διάσταση της ζωής. Η αληθινή πνευματικότητα δεν είναι φυγή από τον κόσμο, αλλά παρουσία μέσα στον κόσμο με ανοιχτή καρδιά και καθαρό νου.
Ο άνθρωπος της αυτογνωσίας είναι εκείνος που ξέρει να διαβάζει τις εφημερίδες και τα όνειρά του με την ίδια προσοχή. Που μπορεί να μιλήσει σε ένα συνέδριο με λογικά επιχειρήματα, και ταυτόχρονα να σιωπήσει μπροστά σε ένα ηλιοβασίλεμα, ακούγοντας τι του λέει η ψυχή του. Που μπορεί να τηρεί τους νόμους της κοινωνίας, αλλά και να ακούει τον ανώτερο Νόμο της Ζωής.
Η πρακτική εφαρμογή
Πώς, λοιπόν, καλλιεργούμε αυτήν τη διγλωσσία;
-
Παρατηρώντας. Κάθε μέρα, δώσε προσοχή στα μικρά σημάδια. Μην τα προσπερνάς ως τυχαία. Το τυχαίο είναι η μάσκα που φορά το αναγκαίο.
-
Σιωπώντας. Ο νους είναι γεμάτος θόρυβο. Η γλώσσα των οιωνών μιλάει ψιθυριστά. Χρειάζεται εσωτερική ησυχία για να την ακούσεις.
-
Αναλογιζόμενος. Η γλώσσα της κοινωνίας μάς δίνει πληροφορίες. Η γλώσσα των οιωνών μας δίνει σοφία. Χρειάζεται να μάθουμε να τα ενώνουμε, να βρίσκουμε τη γέφυρα ανάμεσα στο πρακτικό και στο πνευματικό.
-
Εμπιστευόμενος. Η διαίσθηση συχνά δεν έχει «αποδείξεις». Χρειάζεται θάρρος να την ακολουθήσεις. Μα κάθε φορά που το κάνεις, βλέπεις ότι η ζωή σε επιβεβαιώνει.
Στο βάθος, η γνώση των δύο γλωσσών είναι πορεία αυτογνωσίας. Γιατί όταν μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τον θόρυβο της κοινωνίας από τη φωνή της ψυχής, τότε γνωρίζεις καλύτερα ποιος είσαι. Δεν ζεις πια μηχανικά, ούτε τυφλά. Ζεις συνειδητά.
Η αυτογνωσία δεν είναι μια θεωρία, είναι μια πράξη καθημερινή. Είναι η ικανότητα να σταθείς ανάμεσα στις δύο γλώσσες και να τις χρησιμοποιήσεις με σοφία. Να μιλάς στους ανθρώπους με αγάπη, αλλά να ακούς και τα σημάδια με πίστη. Να εργάζεσαι στον κόσμο, αλλά να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνο ο ρόλος σου. Να βαδίζεις στη γη, αλλά να κοιτάς και τον ουρανό.
Κάθε άνθρωπος χρειάζεται να μάθει αυτές τις δύο γλώσσες. Όχι γιατί είναι μόδα, αλλά γιατί είναι ανάγκη της ψυχής. Χωρίς τη γλώσσα της κοινωνίας, δεν επικοινωνούμε. Χωρίς τη γλώσσα των οιωνών, δεν αφυπνιζόμαστε. Και χωρίς την ισορροπία τους, δεν ολοκληρωνόμαστε.
Η ζωή μιλά σε μας αδιάκοπα. Η κοινωνία μιλά με λέξεις. Το Σύμπαν μιλά με σημάδια. Το ερώτημα είναι: Είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε;
Η απάντηση βρίσκεται μέσα μας. Στη σιωπή. Στην παρατήρηση. Στη βεβαιότητα ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτό το ταξίδι. Ότι είμαστε μέρος ενός μεγάλου σχεδίου που μας καλεί να αφυπνιστούμε, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να ζήσουμε με πληρότητα.
Γιατί, τελικά, η αληθινή γλώσσα είναι η γλώσσα της ψυχής. Και αυτή δεν γνωρίζει ούτε επίδειξη, ούτε φόβο. Μόνο αγάπη.ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
εδώ https://www.ploumistos.com/p/online.html
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
