Σταύρος Πλουμιστός: Κοινότητα ή μοναξιά του πλήθους; Πού ανήκω πραγματικά;
Η κοινωνία των ανθρώπων έχει δομηθεί ώστε να προάγει τη συλλογικότητα. Από τις πρώτες φυλές έως τις σύγχρονες πόλεις, η συνύπαρξη, η αλληλεπίδραση και η συνεργασία αποτέλεσαν τον πυρήνα της ανθρώπινης επιβίωσης και εξέλιξης. Κι όμως, στη σημερινή εποχή της υπερσυνδεσιμότητας, των κοινωνικών δικτύων και της αδιάκοπης επικοινωνίας, όλο και περισσότεροι βιώνουν μια βαθειά μοναξιά. Μια μοναξιά που δεν σχετίζεται με την εξωτερική παρουσία ή απουσία ανθρώπων, αλλά με την απουσία ουσιαστικής σύνδεσης.
Η μοναξιά του πλήθους είναι μια υπαρξιακή εμπειρία. Είναι εκείνη η στιγμή που βρίσκεσαι ανάμεσα σε δεκάδες ή εκατοντάδες ανθρώπους και, παρ’ όλα αυτά, αισθάνεσαι αποκομμένος, αόρατος, μη ανήκων. Η καρδιά σου ζητά σύνδεση, αλλά ο νους σου αντιλαμβάνεται ένα τείχος. Αυτή η εμπειρία είναι η ουσία της αποξένωσης, του κενού που νιώθουμε όταν δεν καταφέρνουμε να βρούμε το βαθύτερο ανήκειν.
Ως άνθρωποι, έχουμε δύο βαθιές ανάγκες, την ανάγκη για αυτονομία και την ανάγκη για σύνδεση. Η πρώτη μας ωθεί να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας, να δημιουργήσουμε ταυτότητα, να σταθούμε ανεξάρτητοι. Η δεύτερη μας καλεί να μοιραστούμε, να αγαπήσουμε, να συνδεθούμε, να συν-δημιουργήσουμε. Η τέχνη της ζωής είναι η ισορροπία αυτών των δύο, να γνωρίζεις ποιος είσαι και ταυτόχρονα να συναντάς τον άλλον στην αυθεντικότητά σου.
Μέσα από την πολυετή μου εμπειρία στη συμβουλευτική, έχοντας καθοδηγήσει εκατοντάδες ανθρώπους στην πορεία της αυτογνωσίας και της πνευματικής αφύπνισης, παρατηρώ ότι οι περισσότεροι κουβαλούν αυτό το δίλημμα. Πολλοί πιστεύουν πως, για να ανήκουν, πρέπει να θυσιάσουν κομμάτια του εαυτού τους, να φορέσουν μάσκες, να υιοθετήσουν συμπεριφορές, να προσαρμοστούν σε ξένα πρότυπα. Άλλοι, από φόβο απόρριψης, επιλέγουν τη μοναξιά, κλείνοντας την καρδιά τους και απομονώνοντας την ψυχή τους.
Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η πραγματική κοινότητα δεν σου ζητά να εγκαταλείψεις τον εαυτό σου. Αντίθετα, τον αγκαλιάζει. Μια αληθινή κοινότητα είναι ένας χώρος όπου η μοναδικότητά σου όχι μόνο γίνεται αποδεκτή αλλά και τιμάται. Είναι ο τόπος όπου η ατομική σου φλόγα προστίθεται σε άλλες φλόγες, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο φως.
Αντιθέτως, όταν προσπαθούμε να χωρέσουμε σε κοινότητες που δεν αντηχούν με την ψυχή μας, τότε το ανήκειν γίνεται φυλακή. Εκεί γεννιέται η μοναξιά του πλήθους. Γιατί δεν είναι η ποσότητα των ανθρώπων γύρω μας που καθορίζει τη σύνδεση, αλλά η ποιότητα της συνάντησης. Μια ουσιαστική συνομιλία με έναν άνθρωπο που μας κατανοεί μπορεί να είναι πιο θεραπευτική από αμέτρητες κοινωνικές συναναστροφές που μας αφήνουν κενό.
Το ζήτημα, λοιπόν, «πού ανήκω;» δεν απαντάται με εξωτερικά κριτήρια. Δεν είναι θέμα αριθμού φίλων, κοινωνικής θέσης, επιτυχημένων σχέσεων ή επαγγελματικής καταξίωσης. Είναι θέμα εσωτερικής συντονισμένης δόνησης. Ανήκω εκεί όπου η ψυχή μου αναπαύεται. Ανήκω εκεί όπου μπορώ να είμαι αυθεντικός, χωρίς μάσκες, χωρίς φόβο, χωρίς ανάγκη να αποδείξω κάτι. Ανήκω εκεί όπου η παρουσία μου γίνεται αποδεκτή ως έχει, και όπου η καρδιά μου μπορεί να δώσει και να λάβει αγάπη.
Η πνευματική πορεία της αυτογνωσίας μας διδάσκει ότι το πρώτο βήμα για να βρούμε την αληθινή κοινότητα είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Χωρίς αυτογνωσία, περιπλανιόμαστε σε ξένα μονοπάτια, ακολουθούμε δρόμους που δεν μας ανήκουν, εντασσόμαστε σε ομάδες που δεν μας ταιριάζουν. Όταν όμως στραφούμε προς τα μέσα, ανακαλύπτουμε ποιοι είμαστε, τι αξίες μας καθορίζουν, ποιες ανάγκες είναι ουσιαστικές και ποιες είναι απλώς επιβολές του κοινωνικού προγραμματισμού.
Στο βιβλίο μου «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης» μοιράστηκα πολλές φορές την ιδέα ότι η σκέψη μας είναι η πυξίδα που μας οδηγεί. Αν πιστεύουμε ότι είμαστε μόνοι, θα έλκουμε εμπειρίες μοναξιάς. Αν πιστεύουμε ότι δεν ανήκουμε πουθενά, θα βιώνουμε διαρκώς το αίσθημα της αποξένωσης. Αν, όμως, καλλιεργήσουμε την πεποίθηση ότι υπάρχει μια κοινότητα που μας περιμένει, τότε η ζωή θα μας φέρει εκείνους τους ανθρώπους που συντονίζονται με την ψυχή μας.
Στο Ολιστικό Συμβουλευτικό Κέντρο Life Health Care, μέσα από τη μέθοδο Voice Healing – τον Επαναπρογραμματισμό του Εγκεφάλου – έχω δει ανθρώπους να απελευθερώνονται από παλιά πρότυπα μοναξιάς και απομόνωσης. Μέσα από τη φωνή, τη δόνηση και την εσωτερική επανασύνδεση, ο νους μαθαίνει να εγκαταλείπει τα περιοριστικά του σχήματα. Τότε, η καρδιά ανοίγει. Και όταν η καρδιά ανοίξει, η κοινότητα έρχεται φυσικά, γιατί αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε τους αληθινούς μας συνταξιδιώτες.
Η κοινότητα δεν είναι τυχαία συνύπαρξη, είναι συνάντηση ψυχών. Δεν είναι ένας αριθμός ανθρώπων, αλλά μια ενέργεια αγάπης, αλληλοϋποστήριξης και αλήθειας. Μπορούμε να ζούμε σε μια πολυπληθή πόλη και να είμαστε μόνοι, και μπορούμε να βρισκόμαστε σε ένα μικρό χωριό και να νιώθουμε απόλυτα ενταγμένοι. Η διαφορά δεν βρίσκεται στον χώρο, αλλά στην ποιότητα της σχέσης.
Ας δούμε, λοιπόν, πιο βαθιά. Πού ανήκω πραγματικά; Ανήκω πρώτα στον εαυτό μου. Αν δεν ανήκω στον εαυτό μου, αν δεν με αναγνωρίζω, αν δεν με αγαπώ, αν δεν με στηρίζω, τότε καμία εξωτερική κοινότητα δεν θα μπορέσει να γεμίσει το κενό. Η μοναξιά του πλήθους ξεκινά όταν έχουμε χάσει την εσωτερική μας σύνδεση. Όταν επανενωθούμε με το Είναι μας, τότε ανοίγεται και ο δρόμος προς τους άλλους.
Το ανήκειν δεν είναι συμβόλαιο· είναι ροή. Σήμερα μπορεί να νιώθω ότι ανήκω σε μια ομάδα, αύριο μπορεί να αλλάξει. Και είναι φυσικό, γιατί η ψυχή μας εξελίσσεται. Δεν χρειάζεται να πιεζόμαστε να μείνουμε σε σχέσεις ή κοινότητες που δεν μας τρέφουν πλέον. Το αληθινό ανήκειν δεν είναι καταναγκασμός, είναι ελευθερία. Είναι η χαρά να συναντώ τους άλλους επειδή θέλω, όχι επειδή χρειάζομαι να καλύψω κάποιο κενό.
Η μοναξιά δεν είναι πάντοτε εχθρός. Υπάρχει η δημιουργική μοναξιά, η μοναχικότητα που μας φέρνει σε επαφή με τον εαυτό μας. Σε εκείνες τις στιγμές της σιωπής, όταν δεν υπάρχει εξωτερικός θόρυβος, μπορούμε να ακούσουμε τη φωνή της ψυχής μας. Αυτή η μοναχικότητα δεν είναι απομόνωση αλλά γέφυρα. Μας ετοιμάζει για ουσιαστικότερη σύνδεση με τους άλλους.
Αυτό που μας πληγώνει δεν είναι η μοναξιά, αλλά η αποξένωση. Η αίσθηση ότι κανείς δεν μας βλέπει, ότι δεν μας καταλαβαίνει, ότι δεν έχουμε τόπο. Όταν βρούμε ανθρώπους που μας αναγνωρίζουν, ακόμα και λίγους, τότε το βάρος φεύγει. Δεν χρειάζεται να ανήκουμε σε όλους· αρκεί να ανήκουμε εκεί όπου υπάρχει αλήθεια.
Συνεπώς, η απάντηση στο ερώτημα «κοινότητα ή μοναξιά του πλήθους;» δεν είναι δίλημμα. Δεν είναι να διαλέξουμε το ένα ή το άλλο. Είναι να κατανοήσουμε ότι η πορεία μας περιλαμβάνει και τα δύο. Θα υπάρξουν στιγμές που η ψυχή μας χρειάζεται τη σιωπή, τη μοναχικότητα, την απομάκρυνση. Και θα υπάρξουν στιγμές που θα ανθίσει μέσα από την κοινότητα, την ανταλλαγή, τη συλλογικότητα. Το σημαντικό είναι να γνωρίζουμε πότε χρειαζόμαστε τι και να επιτρέπουμε αυτή τη ροή.
Το αληθινό ανήκειν δεν επιβάλλεται... αποκαλύπτεται. Όταν ευθυγραμμιζόμαστε με τον εαυτό μας, όταν αφήνουμε τη φωνή μας να εκφραστεί, όταν δίνουμε χώρο στην αυθεντικότητά μας, τότε η ζωή μας φέρνει στην κοινότητα που μας αντιστοιχεί. Και εκεί, η μοναξιά του πλήθους μεταμορφώνεται σε χαρά της συνάντησης.
Σας προσκαλώ, λοιπόν, να αναρωτηθείτε: πού ανήκετε πραγματικά; Όχι με βάση τις συνήθειες, τις κοινωνικές προσδοκίες ή τις φοβίες σας, αλλά με βάση τη φωνή της ψυχής σας. Μπορεί να ανήκετε σε μια ομάδα ανθρώπων, μπορεί σε μια αποστολή, μπορεί σε μια ιδέα, μπορεί σε μια αποστολή αγάπης. Το σημαντικό είναι να ανήκετε εκεί όπου ο εαυτός σας ανθίζει.
Γιατί η αληθινή κοινότητα δεν είναι τόπος, είναι κατάσταση συνείδησης. Είναι εκεί όπου νιώθεις ολόκληρος, αποδεκτός, αγαπημένος. Είναι εκεί όπου δεν χρειάζεται να προσποιείσαι. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να χαρίσουμε στον εαυτό μας, να ζούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που μας βλέπουν, μας αναγνωρίζουν και μας αγαπούν για αυτό που είμαστε.
Και όταν δεν τους βρίσκουμε ακόμα, ας μην απογοητευόμαστε. Ας χρησιμοποιούμε τη μοναξιά ως δάσκαλο. Ας την αφήσουμε να μας διδάξει πώς να γινόμαστε οι ίδιοι καλύτερη παρέα για τον εαυτό μας. Γιατί όσο πιο πολύ ανήκουμε στον εαυτό μας, τόσο πιο φυσικά θα βρούμε και την κοινότητα που μας περιμένει.
Έτσι, η απάντηση στο αρχέγονο ερώτημα «πού ανήκω;» είναι απλή και βαθιά... ανήκω εκεί όπου είμαι αληθινός. Ανήκω εκεί όπου η ψυχή μου ανασαίνει. Ανήκω εκεί όπου η αγάπη κυλάει ελεύθερη. Και όταν το αναγνωρίσω αυτό, τότε η μοναξιά του πλήθους θα πάψει να με βαραίνει, γιατί θα ξέρω ότι ο δρόμος μου είναι να γίνομαι φως, και αυτό το φως θα με οδηγεί πάντοτε στην αληθινή κοινότητα.
Η μοναξιά του πλήθους είναι μια υπαρξιακή εμπειρία. Είναι εκείνη η στιγμή που βρίσκεσαι ανάμεσα σε δεκάδες ή εκατοντάδες ανθρώπους και, παρ’ όλα αυτά, αισθάνεσαι αποκομμένος, αόρατος, μη ανήκων. Η καρδιά σου ζητά σύνδεση, αλλά ο νους σου αντιλαμβάνεται ένα τείχος. Αυτή η εμπειρία είναι η ουσία της αποξένωσης, του κενού που νιώθουμε όταν δεν καταφέρνουμε να βρούμε το βαθύτερο ανήκειν.
Ως άνθρωποι, έχουμε δύο βαθιές ανάγκες, την ανάγκη για αυτονομία και την ανάγκη για σύνδεση. Η πρώτη μας ωθεί να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας, να δημιουργήσουμε ταυτότητα, να σταθούμε ανεξάρτητοι. Η δεύτερη μας καλεί να μοιραστούμε, να αγαπήσουμε, να συνδεθούμε, να συν-δημιουργήσουμε. Η τέχνη της ζωής είναι η ισορροπία αυτών των δύο, να γνωρίζεις ποιος είσαι και ταυτόχρονα να συναντάς τον άλλον στην αυθεντικότητά σου.
Μέσα από την πολυετή μου εμπειρία στη συμβουλευτική, έχοντας καθοδηγήσει εκατοντάδες ανθρώπους στην πορεία της αυτογνωσίας και της πνευματικής αφύπνισης, παρατηρώ ότι οι περισσότεροι κουβαλούν αυτό το δίλημμα. Πολλοί πιστεύουν πως, για να ανήκουν, πρέπει να θυσιάσουν κομμάτια του εαυτού τους, να φορέσουν μάσκες, να υιοθετήσουν συμπεριφορές, να προσαρμοστούν σε ξένα πρότυπα. Άλλοι, από φόβο απόρριψης, επιλέγουν τη μοναξιά, κλείνοντας την καρδιά τους και απομονώνοντας την ψυχή τους.
Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η πραγματική κοινότητα δεν σου ζητά να εγκαταλείψεις τον εαυτό σου. Αντίθετα, τον αγκαλιάζει. Μια αληθινή κοινότητα είναι ένας χώρος όπου η μοναδικότητά σου όχι μόνο γίνεται αποδεκτή αλλά και τιμάται. Είναι ο τόπος όπου η ατομική σου φλόγα προστίθεται σε άλλες φλόγες, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο φως.
Αντιθέτως, όταν προσπαθούμε να χωρέσουμε σε κοινότητες που δεν αντηχούν με την ψυχή μας, τότε το ανήκειν γίνεται φυλακή. Εκεί γεννιέται η μοναξιά του πλήθους. Γιατί δεν είναι η ποσότητα των ανθρώπων γύρω μας που καθορίζει τη σύνδεση, αλλά η ποιότητα της συνάντησης. Μια ουσιαστική συνομιλία με έναν άνθρωπο που μας κατανοεί μπορεί να είναι πιο θεραπευτική από αμέτρητες κοινωνικές συναναστροφές που μας αφήνουν κενό.
Το ζήτημα, λοιπόν, «πού ανήκω;» δεν απαντάται με εξωτερικά κριτήρια. Δεν είναι θέμα αριθμού φίλων, κοινωνικής θέσης, επιτυχημένων σχέσεων ή επαγγελματικής καταξίωσης. Είναι θέμα εσωτερικής συντονισμένης δόνησης. Ανήκω εκεί όπου η ψυχή μου αναπαύεται. Ανήκω εκεί όπου μπορώ να είμαι αυθεντικός, χωρίς μάσκες, χωρίς φόβο, χωρίς ανάγκη να αποδείξω κάτι. Ανήκω εκεί όπου η παρουσία μου γίνεται αποδεκτή ως έχει, και όπου η καρδιά μου μπορεί να δώσει και να λάβει αγάπη.
Η πνευματική πορεία της αυτογνωσίας μας διδάσκει ότι το πρώτο βήμα για να βρούμε την αληθινή κοινότητα είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Χωρίς αυτογνωσία, περιπλανιόμαστε σε ξένα μονοπάτια, ακολουθούμε δρόμους που δεν μας ανήκουν, εντασσόμαστε σε ομάδες που δεν μας ταιριάζουν. Όταν όμως στραφούμε προς τα μέσα, ανακαλύπτουμε ποιοι είμαστε, τι αξίες μας καθορίζουν, ποιες ανάγκες είναι ουσιαστικές και ποιες είναι απλώς επιβολές του κοινωνικού προγραμματισμού.
Στο βιβλίο μου «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης» μοιράστηκα πολλές φορές την ιδέα ότι η σκέψη μας είναι η πυξίδα που μας οδηγεί. Αν πιστεύουμε ότι είμαστε μόνοι, θα έλκουμε εμπειρίες μοναξιάς. Αν πιστεύουμε ότι δεν ανήκουμε πουθενά, θα βιώνουμε διαρκώς το αίσθημα της αποξένωσης. Αν, όμως, καλλιεργήσουμε την πεποίθηση ότι υπάρχει μια κοινότητα που μας περιμένει, τότε η ζωή θα μας φέρει εκείνους τους ανθρώπους που συντονίζονται με την ψυχή μας.
Στο Ολιστικό Συμβουλευτικό Κέντρο Life Health Care, μέσα από τη μέθοδο Voice Healing – τον Επαναπρογραμματισμό του Εγκεφάλου – έχω δει ανθρώπους να απελευθερώνονται από παλιά πρότυπα μοναξιάς και απομόνωσης. Μέσα από τη φωνή, τη δόνηση και την εσωτερική επανασύνδεση, ο νους μαθαίνει να εγκαταλείπει τα περιοριστικά του σχήματα. Τότε, η καρδιά ανοίγει. Και όταν η καρδιά ανοίξει, η κοινότητα έρχεται φυσικά, γιατί αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε τους αληθινούς μας συνταξιδιώτες.
Η κοινότητα δεν είναι τυχαία συνύπαρξη, είναι συνάντηση ψυχών. Δεν είναι ένας αριθμός ανθρώπων, αλλά μια ενέργεια αγάπης, αλληλοϋποστήριξης και αλήθειας. Μπορούμε να ζούμε σε μια πολυπληθή πόλη και να είμαστε μόνοι, και μπορούμε να βρισκόμαστε σε ένα μικρό χωριό και να νιώθουμε απόλυτα ενταγμένοι. Η διαφορά δεν βρίσκεται στον χώρο, αλλά στην ποιότητα της σχέσης.
Ας δούμε, λοιπόν, πιο βαθιά. Πού ανήκω πραγματικά; Ανήκω πρώτα στον εαυτό μου. Αν δεν ανήκω στον εαυτό μου, αν δεν με αναγνωρίζω, αν δεν με αγαπώ, αν δεν με στηρίζω, τότε καμία εξωτερική κοινότητα δεν θα μπορέσει να γεμίσει το κενό. Η μοναξιά του πλήθους ξεκινά όταν έχουμε χάσει την εσωτερική μας σύνδεση. Όταν επανενωθούμε με το Είναι μας, τότε ανοίγεται και ο δρόμος προς τους άλλους.
Το ανήκειν δεν είναι συμβόλαιο· είναι ροή. Σήμερα μπορεί να νιώθω ότι ανήκω σε μια ομάδα, αύριο μπορεί να αλλάξει. Και είναι φυσικό, γιατί η ψυχή μας εξελίσσεται. Δεν χρειάζεται να πιεζόμαστε να μείνουμε σε σχέσεις ή κοινότητες που δεν μας τρέφουν πλέον. Το αληθινό ανήκειν δεν είναι καταναγκασμός, είναι ελευθερία. Είναι η χαρά να συναντώ τους άλλους επειδή θέλω, όχι επειδή χρειάζομαι να καλύψω κάποιο κενό.
Η μοναξιά δεν είναι πάντοτε εχθρός. Υπάρχει η δημιουργική μοναξιά, η μοναχικότητα που μας φέρνει σε επαφή με τον εαυτό μας. Σε εκείνες τις στιγμές της σιωπής, όταν δεν υπάρχει εξωτερικός θόρυβος, μπορούμε να ακούσουμε τη φωνή της ψυχής μας. Αυτή η μοναχικότητα δεν είναι απομόνωση αλλά γέφυρα. Μας ετοιμάζει για ουσιαστικότερη σύνδεση με τους άλλους.
Αυτό που μας πληγώνει δεν είναι η μοναξιά, αλλά η αποξένωση. Η αίσθηση ότι κανείς δεν μας βλέπει, ότι δεν μας καταλαβαίνει, ότι δεν έχουμε τόπο. Όταν βρούμε ανθρώπους που μας αναγνωρίζουν, ακόμα και λίγους, τότε το βάρος φεύγει. Δεν χρειάζεται να ανήκουμε σε όλους· αρκεί να ανήκουμε εκεί όπου υπάρχει αλήθεια.
Συνεπώς, η απάντηση στο ερώτημα «κοινότητα ή μοναξιά του πλήθους;» δεν είναι δίλημμα. Δεν είναι να διαλέξουμε το ένα ή το άλλο. Είναι να κατανοήσουμε ότι η πορεία μας περιλαμβάνει και τα δύο. Θα υπάρξουν στιγμές που η ψυχή μας χρειάζεται τη σιωπή, τη μοναχικότητα, την απομάκρυνση. Και θα υπάρξουν στιγμές που θα ανθίσει μέσα από την κοινότητα, την ανταλλαγή, τη συλλογικότητα. Το σημαντικό είναι να γνωρίζουμε πότε χρειαζόμαστε τι και να επιτρέπουμε αυτή τη ροή.
Το αληθινό ανήκειν δεν επιβάλλεται... αποκαλύπτεται. Όταν ευθυγραμμιζόμαστε με τον εαυτό μας, όταν αφήνουμε τη φωνή μας να εκφραστεί, όταν δίνουμε χώρο στην αυθεντικότητά μας, τότε η ζωή μας φέρνει στην κοινότητα που μας αντιστοιχεί. Και εκεί, η μοναξιά του πλήθους μεταμορφώνεται σε χαρά της συνάντησης.
Σας προσκαλώ, λοιπόν, να αναρωτηθείτε: πού ανήκετε πραγματικά; Όχι με βάση τις συνήθειες, τις κοινωνικές προσδοκίες ή τις φοβίες σας, αλλά με βάση τη φωνή της ψυχής σας. Μπορεί να ανήκετε σε μια ομάδα ανθρώπων, μπορεί σε μια αποστολή, μπορεί σε μια ιδέα, μπορεί σε μια αποστολή αγάπης. Το σημαντικό είναι να ανήκετε εκεί όπου ο εαυτός σας ανθίζει.
Γιατί η αληθινή κοινότητα δεν είναι τόπος, είναι κατάσταση συνείδησης. Είναι εκεί όπου νιώθεις ολόκληρος, αποδεκτός, αγαπημένος. Είναι εκεί όπου δεν χρειάζεται να προσποιείσαι. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να χαρίσουμε στον εαυτό μας, να ζούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που μας βλέπουν, μας αναγνωρίζουν και μας αγαπούν για αυτό που είμαστε.
Και όταν δεν τους βρίσκουμε ακόμα, ας μην απογοητευόμαστε. Ας χρησιμοποιούμε τη μοναξιά ως δάσκαλο. Ας την αφήσουμε να μας διδάξει πώς να γινόμαστε οι ίδιοι καλύτερη παρέα για τον εαυτό μας. Γιατί όσο πιο πολύ ανήκουμε στον εαυτό μας, τόσο πιο φυσικά θα βρούμε και την κοινότητα που μας περιμένει.
Έτσι, η απάντηση στο αρχέγονο ερώτημα «πού ανήκω;» είναι απλή και βαθιά... ανήκω εκεί όπου είμαι αληθινός. Ανήκω εκεί όπου η ψυχή μου ανασαίνει. Ανήκω εκεί όπου η αγάπη κυλάει ελεύθερη. Και όταν το αναγνωρίσω αυτό, τότε η μοναξιά του πλήθους θα πάψει να με βαραίνει, γιατί θα ξέρω ότι ο δρόμος μου είναι να γίνομαι φως, και αυτό το φως θα με οδηγεί πάντοτε στην αληθινή κοινότητα.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
