Σταύρος Πλουμιστός: Τρίτη 22 Απριλίου – Η Σιωπηλή Δύναμη της Υπομονής
Η υπομονή είναι μια από τις πιο παρεξηγημένες αρετές στη σύγχρονη κοινωνία. Ζούμε σε έναν κόσμο που λειτουργεί με ταχύτητα, άμεσες απαντήσεις και αποτελέσματα που μετρώνται σε δευτερόλεπτα. Η υπομονή όμως δεν κάνει θόρυβο, δεν απαιτεί προσοχή, και δεν προβάλλεται εύκολα στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι μια σιωπηλή δύναμη, αθέατη πολλές φορές, αλλά εξαιρετικά ισχυρή και καθοριστική για τη μακροπρόθεσμη επιτυχία, την ψυχική ισορροπία και την ανθρώπινη ωρίμανση.
Η υπομονή δεν είναι παθητικότητα, ούτε παραίτηση. Δεν σημαίνει να αποδέχεσαι αδιαμαρτύρητα ό,τι σου φέρνει η ζωή. Αντίθετα, είναι η ικανότητα να διατηρείς την ηρεμία και τη συγκέντρωσή σου, ακόμα και όταν όλα δείχνουν να πηγαίνουν στραβά. Είναι η εσωτερική δύναμη που μας επιτρέπει να περιμένουμε τη σωστή στιγμή, να επιμείνουμε στον στόχο μας και να μην τα παρατάμε μπροστά στις δυσκολίες.
Η υπομονή χτίζεται μέσα από εμπειρίες, απογοητεύσεις και προσμονές. Όταν κάποιος αγωνίζεται για χρόνια για να επιτύχει έναν στόχο, η υπομονή του γίνεται στήριγμα. Όταν αντιμετωπίζουμε μια ασθένεια, μια προσωπική απώλεια ή μια αποτυχία, η υπομονή είναι το φως στο τούνελ. Είναι το "θα περάσει κι αυτό" που ψιθυρίζουμε στον εαυτό μας όταν όλα μοιάζουν χαμένα.
Στην εποχή του "όλα και τώρα", η υπομονή μοιάζει σχεδόν με επαναστατική πράξη. Χρειάζεται θάρρος για να περιμένεις. Χρειάζεται εσωτερική ωριμότητα για να δεχτείς πως τα πράγματα δεν γίνονται πάντα με τον δικό σου ρυθμό. Στην πραγματικότητα, με την υπομονή συνδέεται στενά η εμπιστοσύνη – στον εαυτό μας, στους άλλους, ή σε κάτι ανώτερο. Είναι η πίστη ότι τα πράγματα τελικά θα πάνε όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτή τη στιγμή όλα μοιάζουν αβέβαια.
Η υπομονή φέρνει προοπτική. Όταν περιμένεις, αναγκάζεσαι να παρατηρήσεις, να σκεφτείς, να αξιολογήσεις. Γίνεσαι πιο διορατικός, πιο σοφός. Καταλαβαίνεις καλύτερα τους ανθρώπους γύρω σου. Αναπτύσσεις ενσυναίσθηση και ανεκτικότητα. Όταν είσαι υπομονετικός με τον εαυτό σου, του δίνεις χώρο να αναπτυχθεί, να μάθει, να επουλώσει τις πληγές του.
Η φύση είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα υπομονής. Τα δέντρα χρειάζονται χρόνια για να μεγαλώσουν, οι εποχές εναλλάσσονται με ρυθμό που δεν επιταχύνεται. Και παρ’ όλα αυτά, όλα γίνονται όπως πρέπει, όταν πρέπει. Αν μάθουμε να παρατηρούμε τη φύση, θα μάθουμε και την αξία της υπομονής.
Η υπομονή, όμως, δεν είναι απεριόριστη. Δεν σημαίνει να μένεις ακίνητος για πάντα. Σημαίνει να ξέρεις πότε να περιμένεις και πότε να δράσεις. Είναι ισορροπία. Η διαφορά ανάμεσα στην υπομονή και την απραξία είναι η πρόθεση και η συνειδητότητα. Ο υπομονετικός άνθρωπος δεν φοβάται τη δράση· απλώς επιλέγει τη στιγμή του.
Σε μια κοινωνία που διδάσκει την άμεση ικανοποίηση, η υπομονή είναι σαν ένας μυς που χρειάζεται εξάσκηση. Κάθε φορά που επιλέγεις να μην αντιδράσεις παρορμητικά, κάθε φορά που δίνεις χρόνο στον εαυτό σου ή στους άλλους, ενισχύεις αυτή τη σιωπηλή δύναμη μέσα σου.
Στο τέλος, όσοι καλλιεργούν την υπομονή, απολαμβάνουν καρπούς που δεν μπορούν να δουν όσοι βιάζονται. Γιατί η υπομονή δεν σου υπόσχεται τα πάντα τώρα – σου υπόσχεται τα σωστά πράγματα, στην ώρα τους. Και αυτή είναι μια υπόσχεση που αξίζει να περιμένεις.
Η υπομονή χτίζεται μέσα από εμπειρίες, απογοητεύσεις και προσμονές. Όταν κάποιος αγωνίζεται για χρόνια για να επιτύχει έναν στόχο, η υπομονή του γίνεται στήριγμα. Όταν αντιμετωπίζουμε μια ασθένεια, μια προσωπική απώλεια ή μια αποτυχία, η υπομονή είναι το φως στο τούνελ. Είναι το "θα περάσει κι αυτό" που ψιθυρίζουμε στον εαυτό μας όταν όλα μοιάζουν χαμένα.
Στην εποχή του "όλα και τώρα", η υπομονή μοιάζει σχεδόν με επαναστατική πράξη. Χρειάζεται θάρρος για να περιμένεις. Χρειάζεται εσωτερική ωριμότητα για να δεχτείς πως τα πράγματα δεν γίνονται πάντα με τον δικό σου ρυθμό. Στην πραγματικότητα, με την υπομονή συνδέεται στενά η εμπιστοσύνη – στον εαυτό μας, στους άλλους, ή σε κάτι ανώτερο. Είναι η πίστη ότι τα πράγματα τελικά θα πάνε όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτή τη στιγμή όλα μοιάζουν αβέβαια.
Η υπομονή φέρνει προοπτική. Όταν περιμένεις, αναγκάζεσαι να παρατηρήσεις, να σκεφτείς, να αξιολογήσεις. Γίνεσαι πιο διορατικός, πιο σοφός. Καταλαβαίνεις καλύτερα τους ανθρώπους γύρω σου. Αναπτύσσεις ενσυναίσθηση και ανεκτικότητα. Όταν είσαι υπομονετικός με τον εαυτό σου, του δίνεις χώρο να αναπτυχθεί, να μάθει, να επουλώσει τις πληγές του.
Η φύση είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα υπομονής. Τα δέντρα χρειάζονται χρόνια για να μεγαλώσουν, οι εποχές εναλλάσσονται με ρυθμό που δεν επιταχύνεται. Και παρ’ όλα αυτά, όλα γίνονται όπως πρέπει, όταν πρέπει. Αν μάθουμε να παρατηρούμε τη φύση, θα μάθουμε και την αξία της υπομονής.
Η υπομονή, όμως, δεν είναι απεριόριστη. Δεν σημαίνει να μένεις ακίνητος για πάντα. Σημαίνει να ξέρεις πότε να περιμένεις και πότε να δράσεις. Είναι ισορροπία. Η διαφορά ανάμεσα στην υπομονή και την απραξία είναι η πρόθεση και η συνειδητότητα. Ο υπομονετικός άνθρωπος δεν φοβάται τη δράση· απλώς επιλέγει τη στιγμή του.
Σε μια κοινωνία που διδάσκει την άμεση ικανοποίηση, η υπομονή είναι σαν ένας μυς που χρειάζεται εξάσκηση. Κάθε φορά που επιλέγεις να μην αντιδράσεις παρορμητικά, κάθε φορά που δίνεις χρόνο στον εαυτό σου ή στους άλλους, ενισχύεις αυτή τη σιωπηλή δύναμη μέσα σου.
Στο τέλος, όσοι καλλιεργούν την υπομονή, απολαμβάνουν καρπούς που δεν μπορούν να δουν όσοι βιάζονται. Γιατί η υπομονή δεν σου υπόσχεται τα πάντα τώρα – σου υπόσχεται τα σωστά πράγματα, στην ώρα τους. Και αυτή είναι μια υπόσχεση που αξίζει να περιμένεις.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Αυτοβελτίωσης - Αυτογνωσίας.
Ιδρυτής του Συμ. Κέντρου
(Life Helth Care)
Εναλλακτικές Θεραπείες
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
