Οι «53+» στον Τσίπρα: Συμμαχίες «παρά φύσιν» η συμπόρευση με τους ΑΝΕΛ
«Έτσι, μέσα σε αυτές τις αναγκαστικές αντιφάσεις, μέσα σε αυτό το παράδοξο και ξένο για την Αριστερά πλαίσιο, περιορίζονται οι δυνατότητες συμμαχιών, κυρίως στο πολιτικό πεδίο, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ ως «ανάδελφο» κόμμα, ως κόμμα χωρίς συμμαχίες ή με συμμαχίες «παρά φύσιν», που αναγκαστικά γέρνουν τη ζυγαριά προς τα δεξιά», αναφέρουν
χαρακτηριστικά.
«Ο χρόνος που απομένει είναι κρίσιμος για να αποδείξει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι ο αρχικός επώδυνος συμβιβασμός δεν ήταν στρατηγικός, δεν ήταν μόνιμος, δεν είχε ιδεολογικά χαρακτηριστικά¨, αναφέρουν, ενώ λόγος γίνεται για το προσφυγικό, το ρόλο που πρέπει να έχει το κόμμα, αλλά και η κοινοβουλευτική ομάδα.
Αιχμές και για τη σχέση κυβέρνησης με την εκκλησία, όπου τονίζουν «Αρνητικό παράδειγμα, είναι η αμηχανία μπροστά στις απαιτήσεις της ηγεσίας της Εκκλησίας. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων, η κυβέρνηση εμφανίζεται διστακτική στο θέμα του χωρισμού κράτους – Εκκλησίας και έχει ανεχτεί από την ηγεσία της Εκκλησίας να παρεμβαίνει ακόμα και στο ποιος θα είναι ο αρμόδιος υπουργός» και προσθέτουν «Η παρεμβατική και συνάμα αναχρονιστική τακτική του ηγετικού πυρήνα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, προκύπτει και από τη στάση που κρατά στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, πρωτοστατώντας στο εθνικιστικό παραλήρημα. Φάνηκε επίσης και κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Στην περίπτωση αυτή, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση αγνόησαν τα ακραία συντηρητικά κελεύσματα και προχώρησαν στο αυτονόητο, στη ψήφιση του σχεδίου νόμου».
