Σταύρος Πλουμιστός: Είμαστε πνευματικά όντα - Δεν είσαι μόνο αυτό που βλέπεις
Οι άνθρωποι φοβόμαστε αυτό το άνοιγμα, να μάθουμε την πνευματική μας ύπαρξη. Το εγώ δεν αισθάνεται ασφαλές όταν δεν μπορεί να ελέγξει τι θα συμβεί. Θέλει ορισμούς, αποδείξεις, βεβαιότητες. Όμως το πνευματικό βασίλειο δεν κατακτάται με επιβολή. Δεν παραδίδεται σε όποιον το απαιτεί. Αποκαλύπτεται μόνο σε εκείνον που μαθαίνει να ακούει και να κατανοεί. Να ξέρετε ότι η αληθινή ακρόαση δεν γίνεται με τα αυτιά του σώματος, αλλά με την εσωτερική διαθεσιμότητα της καρδιάς. Εκεί αρχίζει η μεταμόρφωση. Όχι όταν αποκτούμε περισσότερες γνώσεις, αλλά όταν γινόμαστε πιο δεκτικοί απέναντι σε αυτό που δεν φαίνεται και το νιώθουμε.
Σχεδόν πάντα λέω στους ανθρώπους που παρακολουθούν τα μαθήματα αφύπνισης στο Life Health Care (εδώ) πως η πνευματικότητα δεν είναι ένας νέος ρόλος που πρέπει να υιοθετήσουν. Δεν χρειάζεται να φαίνονται φωτισμένοι, ούτε να μιλούν με περίεργες λέξεις. Η πνευματικότητα είναι επιστροφή στην αυθεντικότητα μας. Είναι η στιγμή που κάποιος σταματά να ζει μόνο μέσα από τις άμυνες, τις ταυτότητες και τις προσδοκίες που δημιούργησε για να επιβιώσει. Είναι η στιγμή που αρχίζει να αισθάνεται ξανά, αλλά όσο απλό κι αν ακούγεται, τρομάζει πολλούς ανθρώπους περισσότερο από κάθε δυσκολία.
Όταν έγραφα το βιβλίο «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης» (εδώ), δεν ήθελα να δώσω ακόμη μία συλλογή αισιόδοξων ιδεών. Ήθελα να βοηθήσω τον άνθρωπο να καταλάβει ότι η σκέψη από μόνη της δεν αρκεί αν δεν συνοδεύεται από συνειδητή παρουσία. Υπάρχουν άνθρωποι που επαναλαμβάνουν θετικές φράσεις καθημερινά, αλλά βαθιά μέσα τους συνεχίζουν να αισθάνονται φόβο, ενοχή ή ανεπάρκεια. Η αληθινή αλλαγή δεν γεννιέται στην επιφάνεια του νου. Γεννιέται όταν το σώμα, η ψυχή και η σκέψη αρχίζουν να κινούνται στην ίδια κατεύθυνση.
Θυμάμαι την περίπτωση της Σοφίας που μου είπε ότι προσευχόταν για χρόνια χωρίς ποτέ να νιώσει ότι κάποιος την άκουγε. Όταν όμως τη ρώτησα αν είχε ακούσει ποτέ πραγματικά τον εαυτό της, εκείνη έμεινε σιωπηλή και μετά απο μέρες μου απάντησε ότι... ήταν η σιωπη εν τέλει ήταν πιο θεραπευτική από πολλές αναλύσεις που έκανε με το μυαλό της. Γιατί πολλές φορές ζητάμε καθοδήγηση από το σύμπαν χωρίς να έχουμε δημιουργήσει μέσα μας χώρο για να τη δεχτούμε. Δηλαδή ο εσωτερικός θόρυβος μας κρατά διαρκώς στραμμένους προς τα έξω. Κυνηγάμε απαντήσεις, επιβεβαίωση, επιτυχία, αποδοχή, ενώ η ψυχή μας καλεί σε κάτι πιο ουσιαστικό...να θυμηθούμε την αληθινή ύπαρξη μας. Αλλά στα αλήθεια, τι εννοούμε με αυτό;;
Το να θυμάσαι ποιος πραγματικά είσαι δεν είναι διανοητική, πνευματική διαδικασία. Είναι μια εσωτερική αφύπνιση που συμβαίνει όταν πάψεις να ταυτίζεσαι αποκλειστικά με την προσωπική ιστορία σου. Δεν είσαι μόνο οι τραυματισμοί σου. Δεν είσαι μόνο οι αποτυχίες ή οι επιτυχίες σου. Υπάρχει μέσα σου μια συνείδηση που παραμένει ανέγγιχτη ακόμη και όταν όλα γύρω αλλάζουν. Όταν ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή με αυτή την παρουσία, αρχίζει να ζει διαφορετικά. Δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται τα προβλήματα. Σημαίνει όμως ότι παύει να χάνει τον εαυτό του μέσα σε αυτά.
Μετά από χρόνια συμβουλευτικής κατάλαβα ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει μόνο μέσα από πληροφορίες. Αλλάζει όταν επαναπρογραμματίζει εσωτερικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τη ζωή. Όταν δημιούργησα την μέθοδό μου Voice Healing (εδώ) ως πνευματικό εργαλείο, διαπίστωσα ότι ο ήχος, η καθοδηγούμενη σκέψη και η νοερή απεικόνιση λειτουργούν σαν γέφυρες ανάμεσα στο συνειδητό και στο βαθύτερο ψυχικό πεδίο. Εκεί όπου κρύβονται οι πραγματικές πεποιθήσεις που διαμορφώνουν την εμπειρία μας. Όταν λοιπόν ο άνθρωπος αρχίζει να ακούει διαφορετικά μέσα του, τότε αλλάζει και ο τρόπος που στέκεται απέναντι στον κόσμο.
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η πνευματική ζωή απαιτεί απομάκρυνση από την καθημερινότητα. Εγώ πιστεύω ακριβώς το αντίθετο. Η αληθινή πνευματικότητα δοκιμάζεται μέσα στις πιο απλές στιγμές. Στον τρόπο που μιλάς στον άνθρωπο που αγαπάς. Στον τρόπο που αναπνέεις όταν αισθάνεσαι πίεση. Στον τρόπο που αντιμετωπίζεις την απόρριψη, την απώλεια ή την αβεβαιότητα. Εκεί φαίνεται αν η εσωτερική εργασία έχει γίνει βίωμα ή αν παραμένει απλώς θεωρία. Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για φως όταν όλα πηγαίνουν καλά. Η συνείδηση όμως αποκαλύπτεται όταν έρχεται το σκοτάδι.
Υπάρχει κάτι βαθιά απελευθερωτικό όταν ο άνθρωπος σταματά να προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα. Δεν εννοώ να παραιτηθεί. Εννοώ να εμπιστευτεί περισσότερο. Η ζωή έχει μια σοφία που η διάνοια αδυνατεί συχνά να κατανοήσει. Κάποιες από τις μεγαλύτερες μεταμορφώσεις έρχονται μέσα από γεγονότα που αρχικά θεωρήσαμε καταστροφές. Αν κοιτάξω τη δική μου πορεία, θα δω ότι οι στιγμές που με οδήγησαν στη μεγαλύτερη εσωτερική ωρίμανση ήταν εκείνες όπου αναγκάστηκα να εγκαταλείψω παλιές βεβαιότητες. Εκεί όπου δεν είχα πλέον τίποτα να κρατήσω εκτός από την παρουσία μου.
Η διάνοια είναι πολύτιμη όταν υπηρετεί την αλήθεια και όχι την αλαζονεία. Όταν γίνεται ταπεινή, μετατρέπεται σε εργαλείο εξέλιξης. Όταν όμως πιστεύει ότι μπορεί να ερμηνεύσει τα πάντα, τότε αποκόπτεται από τη σοφία της ψυχής. Αυτό που χωρίζει τη διάνοια από το πνεύμα είναι το εγώ. Το εγώ φοβάται να παραδοθεί γιατί έχει μάθει να επιβιώνει μέσα από τον έλεγχο. Όμως η ψυχή δεν ανθίζει μέσα στον έλεγχο. Ανθίζει μέσα στην επίγνωση, στην αποδοχή και στην αγάπη. Είναι αρκετοί που με ρωτούν πώς μπορούν να έρθουν πιο κοντά στο πνευματικό στοιχείο της ζωής. Η απάντησή μου είναι απλή. Ξεκίνα με το να είσαι παρών. Κλείσε για λίγο τον θόρυβο από γύρω σου και μείνε μόνος χωρίς περισπασμούς. Παρατήρησε τις σκέψεις σου χωρίς να τις κρίνεις. Άκου το σώμα σου. Άκου την αναπνοή σου. Υπάρχουν αλήθειες που δεν αποκαλύπτονται μέσα από ένταση αλλά μέσα από σιωπηλή παρουσία. Η ψυχή δεν φωνάζει ποτέ αλλά σου ψιθυρίζει και χρειάζεται εσωτερική ησυχία για να την ακούσεις.
Κάποτε πίστευα κι εγώ ότι η πνευματική αφύπνιση είναι μια εντυπωσιακή εμπειρία. Με τα χρόνια κατάλαβα ότι έρχεται πολύ ήσυχα κι όχι όταν πιέζεις να γίνει ντε και καλά. Έρχεται όταν κοιτάζεις τον εαυτό σου χωρίς μάσκες. Όταν συγχωρείς κάτι που κρατούσες χρόνια μέσα σου. Όταν σταματάς να ζητάς διαρκώς την αποδοχή των άλλων. Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να αγαπήσει χωρίς φόβο. Εκεί αρχίζει η πραγματική επιστροφή στον Εαυτό σου.
Δεν είμαστε ανθρώπινα όντα που βιώνουν μια πνευματική εμπειρία. Είμαστε πνευματικά όντα που βιώνουν μια ανθρώπινη εμπειρία. Αυτή η φράση συμπυκνώνει μια αλήθεια που αλλάζει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη ζωή. Μας υπενθυμίζει ότι η ουσία μας δεν περιορίζεται στο σώμα, στις σκέψεις ή στους ρόλους που αναλαμβάνουμε. Κάτω από όλα αυτά υπάρχει ένα φως που δεν σβήνει ποτέ. Όταν ο άνθρωπος συνδεθεί με αυτό το φως, αρχίζει να δημιουργεί από διαφορετικό σημείο. Η αγάπη γίνεται πιο καθαρή. Η δημιουργικότητα πιο αυθεντική. Η χαρά λιγότερο εξαρτημένη από εξωτερικές συνθήκες.
Η πνευματική ζωή δεν είναι απόδραση από τον κόσμο. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να κατοικείς μέσα σε αυτόν. Δεν ζητείται να αρνηθούμε τη διάνοια, αλλά να τη συνδέσουμε με μια ανώτερη επίγνωση. Δεν ζητείται να γίνουμε κάποιος άλλος, αλλά να απομακρύνουμε όλα όσα μας απομάκρυναν από την αλήθεια μας. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της αφύπνισης. Η επιστροφή σε μια εσωτερική καθαρότητα που υπήρχε πάντοτε μέσα μας, ακόμη κι όταν την είχαμε ξεχάσει.
Στις προσωπικές συνεδρίες που παγματοποιώ οι περισσότεροι άνθρωποι δεν υποφέρουν επειδή δεν έχουν δυνατότητες, αλλά επειδή έχουν ξεχάσει τη σχέση τους με την εσωτερική τους αξία. Μεγάλωσαν μαθαίνοντας να αποδεικνύουν συνεχώς κάτι. Να αποδεικνύουν ότι αξίζουν αγάπη, αναγνώριση, επιτυχία ή αποδοχή. Έτσι ολόκληρη η ζωή μετατρέπεται σε έναν αδιάκοπο αγώνα επιβεβαίωσης. Όταν όμως ο άνθρωπος στραφεί ειλικρινά προς τα μέσα, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η αληθινή πληρότητα δεν κατακτάται. Αναγνωρίζεται. Υπήρχε ήδη μέσα του πριν εμφανιστούν οι φόβοι, οι συγκρίσεις και οι κοινωνικές απαιτήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που επιμένω τόσο στη σημασία της εσωτερικής παρατήρησης. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις κάτι που αρνείσαι να δεις. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται τη σιωπή επειδή μέσα στη σιωπή αναδύονται συναισθήματα που κρατούσαν θαμμένα για χρόνια. Όμως εκεί βρίσκεται και η πύλη της απελευθέρωσης. Κάθε αληθινή θεραπεία ξεκινά όταν σταματάμε να τρέχουμε μακριά από τον εαυτό μας. Όταν έχουμε το θάρρος να καθίσουμε απέναντι στις πληγές μας χωρίς να τις μετατρέπουμε σε ταυτότητα. Τότε η ψυχή αρχίζει να αναπνέει ξανά.
Δεν πιστεύω στην πνευματικότητα που αποκόπτει τον άνθρωπο από τη ζωή. Πιστεύω στην πνευματικότητα που τον κάνει πιο ανθρώπινο, πιο συνειδητό και πιο συμπονετικό. Όσο περισσότερο συνδέεται κάποιος με το εσωτερικό του φως, τόσο περισσότερο αναπτύσσει ευαισθησία απέναντι στους άλλους. Παύει να βλέπει τους ανθρώπους μόνο μέσα από συμπεριφορές και αρχίζει να διακρίνει τον πόνο, τον φόβο και την ανάγκη που κρύβονται πίσω από αυτές. Αυτή η κατανόηση αλλάζει ριζικά τις σχέσεις. Δημιουργεί περισσότερη αλήθεια, περισσότερη υπομονή και λιγότερη ανάγκη για σύγκρουση.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να επανασυνδεθεί με την εσωτερική του ουσία. Ζούμε σε μια εποχή υπερπληροφόρησης, αλλά εσωτερικής αποσύνδεσης. Οι άνθρωποι γνωρίζουν πολλά, όμως αισθάνονται όλο και πιο άδειοι. Η συνεχής ταχύτητα κουράζει το νευρικό σύστημα και απομακρύνει τη συνείδηση από την παρούσα στιγμή. Γι’ αυτό βλέπω τόσο μεγάλη ανάγκη για πρακτικές που επαναφέρουν τον άνθρωπο στο κέντρο του. Η αναπνοή, η σιωπή, η συνειδητή σκέψη, η νοερή απεικόνιση και η εσωτερική ακρόαση δεν είναι πολυτέλειες. Είναι τρόποι επαναφοράς της ισορροπίας.
Κάθε φορά που ένας άνθρωπος αρχίζει να θυμάται την αληθινή του φύση, αλλάζει και η ποιότητα της ζωής του. Δεν γίνεται τέλειος. Γίνεται όμως πιο αληθινός. Και αυτή η αλήθεια φέρνει μια βαθιά ελευθερία που δεν εξαρτάται από εξωτερικές συνθήκες.
Πιστεύω βαθιά ότι όλοι οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους μια εσωτερική σοφία που περιμένει να αφυπνιστεί. Ακόμη κι εκείνοι που αισθάνονται χαμένοι, κουρασμένοι ή απογοητευμένοι, διατηρούν μέσα τους μια σπίθα που δεν έχει σβήσει. Η πνευματική πορεία δεν απαιτεί τελειότητα. Απαιτεί ειλικρίνεια. Απαιτεί την απόφαση να σταματήσεις να ζεις μηχανικά και να αρχίσεις να συνδέεσαι ουσιαστικά με αυτό που αισθάνεσαι, σκέφτεσαι και δημιουργείς. Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτό το βήμα, τότε η ζωή αποκτά άλλο βάθος. Ακόμη και οι δυσκολίες μετατρέπονται σε δασκάλους. Ακόμη και οι σιωπές αποκτούν νόημα και τότε καταλαβαίνει πως η αληθινή αφύπνιση δεν είναι προορισμός. Είναι τρόπος ύπαρξης.
Όταν έγραφα το βιβλίο «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης» (εδώ), δεν ήθελα να δώσω ακόμη μία συλλογή αισιόδοξων ιδεών. Ήθελα να βοηθήσω τον άνθρωπο να καταλάβει ότι η σκέψη από μόνη της δεν αρκεί αν δεν συνοδεύεται από συνειδητή παρουσία. Υπάρχουν άνθρωποι που επαναλαμβάνουν θετικές φράσεις καθημερινά, αλλά βαθιά μέσα τους συνεχίζουν να αισθάνονται φόβο, ενοχή ή ανεπάρκεια. Η αληθινή αλλαγή δεν γεννιέται στην επιφάνεια του νου. Γεννιέται όταν το σώμα, η ψυχή και η σκέψη αρχίζουν να κινούνται στην ίδια κατεύθυνση.
Θυμάμαι την περίπτωση της Σοφίας που μου είπε ότι προσευχόταν για χρόνια χωρίς ποτέ να νιώσει ότι κάποιος την άκουγε. Όταν όμως τη ρώτησα αν είχε ακούσει ποτέ πραγματικά τον εαυτό της, εκείνη έμεινε σιωπηλή και μετά απο μέρες μου απάντησε ότι... ήταν η σιωπη εν τέλει ήταν πιο θεραπευτική από πολλές αναλύσεις που έκανε με το μυαλό της. Γιατί πολλές φορές ζητάμε καθοδήγηση από το σύμπαν χωρίς να έχουμε δημιουργήσει μέσα μας χώρο για να τη δεχτούμε. Δηλαδή ο εσωτερικός θόρυβος μας κρατά διαρκώς στραμμένους προς τα έξω. Κυνηγάμε απαντήσεις, επιβεβαίωση, επιτυχία, αποδοχή, ενώ η ψυχή μας καλεί σε κάτι πιο ουσιαστικό...να θυμηθούμε την αληθινή ύπαρξη μας. Αλλά στα αλήθεια, τι εννοούμε με αυτό;;
Το να θυμάσαι ποιος πραγματικά είσαι δεν είναι διανοητική, πνευματική διαδικασία. Είναι μια εσωτερική αφύπνιση που συμβαίνει όταν πάψεις να ταυτίζεσαι αποκλειστικά με την προσωπική ιστορία σου. Δεν είσαι μόνο οι τραυματισμοί σου. Δεν είσαι μόνο οι αποτυχίες ή οι επιτυχίες σου. Υπάρχει μέσα σου μια συνείδηση που παραμένει ανέγγιχτη ακόμη και όταν όλα γύρω αλλάζουν. Όταν ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή με αυτή την παρουσία, αρχίζει να ζει διαφορετικά. Δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται τα προβλήματα. Σημαίνει όμως ότι παύει να χάνει τον εαυτό του μέσα σε αυτά.
Μετά από χρόνια συμβουλευτικής κατάλαβα ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει μόνο μέσα από πληροφορίες. Αλλάζει όταν επαναπρογραμματίζει εσωτερικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τη ζωή. Όταν δημιούργησα την μέθοδό μου Voice Healing (εδώ) ως πνευματικό εργαλείο, διαπίστωσα ότι ο ήχος, η καθοδηγούμενη σκέψη και η νοερή απεικόνιση λειτουργούν σαν γέφυρες ανάμεσα στο συνειδητό και στο βαθύτερο ψυχικό πεδίο. Εκεί όπου κρύβονται οι πραγματικές πεποιθήσεις που διαμορφώνουν την εμπειρία μας. Όταν λοιπόν ο άνθρωπος αρχίζει να ακούει διαφορετικά μέσα του, τότε αλλάζει και ο τρόπος που στέκεται απέναντι στον κόσμο.
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η πνευματική ζωή απαιτεί απομάκρυνση από την καθημερινότητα. Εγώ πιστεύω ακριβώς το αντίθετο. Η αληθινή πνευματικότητα δοκιμάζεται μέσα στις πιο απλές στιγμές. Στον τρόπο που μιλάς στον άνθρωπο που αγαπάς. Στον τρόπο που αναπνέεις όταν αισθάνεσαι πίεση. Στον τρόπο που αντιμετωπίζεις την απόρριψη, την απώλεια ή την αβεβαιότητα. Εκεί φαίνεται αν η εσωτερική εργασία έχει γίνει βίωμα ή αν παραμένει απλώς θεωρία. Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για φως όταν όλα πηγαίνουν καλά. Η συνείδηση όμως αποκαλύπτεται όταν έρχεται το σκοτάδι.
Υπάρχει κάτι βαθιά απελευθερωτικό όταν ο άνθρωπος σταματά να προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα. Δεν εννοώ να παραιτηθεί. Εννοώ να εμπιστευτεί περισσότερο. Η ζωή έχει μια σοφία που η διάνοια αδυνατεί συχνά να κατανοήσει. Κάποιες από τις μεγαλύτερες μεταμορφώσεις έρχονται μέσα από γεγονότα που αρχικά θεωρήσαμε καταστροφές. Αν κοιτάξω τη δική μου πορεία, θα δω ότι οι στιγμές που με οδήγησαν στη μεγαλύτερη εσωτερική ωρίμανση ήταν εκείνες όπου αναγκάστηκα να εγκαταλείψω παλιές βεβαιότητες. Εκεί όπου δεν είχα πλέον τίποτα να κρατήσω εκτός από την παρουσία μου.
Η διάνοια είναι πολύτιμη όταν υπηρετεί την αλήθεια και όχι την αλαζονεία. Όταν γίνεται ταπεινή, μετατρέπεται σε εργαλείο εξέλιξης. Όταν όμως πιστεύει ότι μπορεί να ερμηνεύσει τα πάντα, τότε αποκόπτεται από τη σοφία της ψυχής. Αυτό που χωρίζει τη διάνοια από το πνεύμα είναι το εγώ. Το εγώ φοβάται να παραδοθεί γιατί έχει μάθει να επιβιώνει μέσα από τον έλεγχο. Όμως η ψυχή δεν ανθίζει μέσα στον έλεγχο. Ανθίζει μέσα στην επίγνωση, στην αποδοχή και στην αγάπη. Είναι αρκετοί που με ρωτούν πώς μπορούν να έρθουν πιο κοντά στο πνευματικό στοιχείο της ζωής. Η απάντησή μου είναι απλή. Ξεκίνα με το να είσαι παρών. Κλείσε για λίγο τον θόρυβο από γύρω σου και μείνε μόνος χωρίς περισπασμούς. Παρατήρησε τις σκέψεις σου χωρίς να τις κρίνεις. Άκου το σώμα σου. Άκου την αναπνοή σου. Υπάρχουν αλήθειες που δεν αποκαλύπτονται μέσα από ένταση αλλά μέσα από σιωπηλή παρουσία. Η ψυχή δεν φωνάζει ποτέ αλλά σου ψιθυρίζει και χρειάζεται εσωτερική ησυχία για να την ακούσεις.
Κάποτε πίστευα κι εγώ ότι η πνευματική αφύπνιση είναι μια εντυπωσιακή εμπειρία. Με τα χρόνια κατάλαβα ότι έρχεται πολύ ήσυχα κι όχι όταν πιέζεις να γίνει ντε και καλά. Έρχεται όταν κοιτάζεις τον εαυτό σου χωρίς μάσκες. Όταν συγχωρείς κάτι που κρατούσες χρόνια μέσα σου. Όταν σταματάς να ζητάς διαρκώς την αποδοχή των άλλων. Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να αγαπήσει χωρίς φόβο. Εκεί αρχίζει η πραγματική επιστροφή στον Εαυτό σου.
Δεν είμαστε ανθρώπινα όντα που βιώνουν μια πνευματική εμπειρία. Είμαστε πνευματικά όντα που βιώνουν μια ανθρώπινη εμπειρία. Αυτή η φράση συμπυκνώνει μια αλήθεια που αλλάζει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη ζωή. Μας υπενθυμίζει ότι η ουσία μας δεν περιορίζεται στο σώμα, στις σκέψεις ή στους ρόλους που αναλαμβάνουμε. Κάτω από όλα αυτά υπάρχει ένα φως που δεν σβήνει ποτέ. Όταν ο άνθρωπος συνδεθεί με αυτό το φως, αρχίζει να δημιουργεί από διαφορετικό σημείο. Η αγάπη γίνεται πιο καθαρή. Η δημιουργικότητα πιο αυθεντική. Η χαρά λιγότερο εξαρτημένη από εξωτερικές συνθήκες.
Η πνευματική ζωή δεν είναι απόδραση από τον κόσμο. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να κατοικείς μέσα σε αυτόν. Δεν ζητείται να αρνηθούμε τη διάνοια, αλλά να τη συνδέσουμε με μια ανώτερη επίγνωση. Δεν ζητείται να γίνουμε κάποιος άλλος, αλλά να απομακρύνουμε όλα όσα μας απομάκρυναν από την αλήθεια μας. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της αφύπνισης. Η επιστροφή σε μια εσωτερική καθαρότητα που υπήρχε πάντοτε μέσα μας, ακόμη κι όταν την είχαμε ξεχάσει.
Στις προσωπικές συνεδρίες που παγματοποιώ οι περισσότεροι άνθρωποι δεν υποφέρουν επειδή δεν έχουν δυνατότητες, αλλά επειδή έχουν ξεχάσει τη σχέση τους με την εσωτερική τους αξία. Μεγάλωσαν μαθαίνοντας να αποδεικνύουν συνεχώς κάτι. Να αποδεικνύουν ότι αξίζουν αγάπη, αναγνώριση, επιτυχία ή αποδοχή. Έτσι ολόκληρη η ζωή μετατρέπεται σε έναν αδιάκοπο αγώνα επιβεβαίωσης. Όταν όμως ο άνθρωπος στραφεί ειλικρινά προς τα μέσα, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η αληθινή πληρότητα δεν κατακτάται. Αναγνωρίζεται. Υπήρχε ήδη μέσα του πριν εμφανιστούν οι φόβοι, οι συγκρίσεις και οι κοινωνικές απαιτήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που επιμένω τόσο στη σημασία της εσωτερικής παρατήρησης. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις κάτι που αρνείσαι να δεις. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται τη σιωπή επειδή μέσα στη σιωπή αναδύονται συναισθήματα που κρατούσαν θαμμένα για χρόνια. Όμως εκεί βρίσκεται και η πύλη της απελευθέρωσης. Κάθε αληθινή θεραπεία ξεκινά όταν σταματάμε να τρέχουμε μακριά από τον εαυτό μας. Όταν έχουμε το θάρρος να καθίσουμε απέναντι στις πληγές μας χωρίς να τις μετατρέπουμε σε ταυτότητα. Τότε η ψυχή αρχίζει να αναπνέει ξανά.
Δεν πιστεύω στην πνευματικότητα που αποκόπτει τον άνθρωπο από τη ζωή. Πιστεύω στην πνευματικότητα που τον κάνει πιο ανθρώπινο, πιο συνειδητό και πιο συμπονετικό. Όσο περισσότερο συνδέεται κάποιος με το εσωτερικό του φως, τόσο περισσότερο αναπτύσσει ευαισθησία απέναντι στους άλλους. Παύει να βλέπει τους ανθρώπους μόνο μέσα από συμπεριφορές και αρχίζει να διακρίνει τον πόνο, τον φόβο και την ανάγκη που κρύβονται πίσω από αυτές. Αυτή η κατανόηση αλλάζει ριζικά τις σχέσεις. Δημιουργεί περισσότερη αλήθεια, περισσότερη υπομονή και λιγότερη ανάγκη για σύγκρουση.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να επανασυνδεθεί με την εσωτερική του ουσία. Ζούμε σε μια εποχή υπερπληροφόρησης, αλλά εσωτερικής αποσύνδεσης. Οι άνθρωποι γνωρίζουν πολλά, όμως αισθάνονται όλο και πιο άδειοι. Η συνεχής ταχύτητα κουράζει το νευρικό σύστημα και απομακρύνει τη συνείδηση από την παρούσα στιγμή. Γι’ αυτό βλέπω τόσο μεγάλη ανάγκη για πρακτικές που επαναφέρουν τον άνθρωπο στο κέντρο του. Η αναπνοή, η σιωπή, η συνειδητή σκέψη, η νοερή απεικόνιση και η εσωτερική ακρόαση δεν είναι πολυτέλειες. Είναι τρόποι επαναφοράς της ισορροπίας.
Κάθε φορά που ένας άνθρωπος αρχίζει να θυμάται την αληθινή του φύση, αλλάζει και η ποιότητα της ζωής του. Δεν γίνεται τέλειος. Γίνεται όμως πιο αληθινός. Και αυτή η αλήθεια φέρνει μια βαθιά ελευθερία που δεν εξαρτάται από εξωτερικές συνθήκες.
Πιστεύω βαθιά ότι όλοι οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους μια εσωτερική σοφία που περιμένει να αφυπνιστεί. Ακόμη κι εκείνοι που αισθάνονται χαμένοι, κουρασμένοι ή απογοητευμένοι, διατηρούν μέσα τους μια σπίθα που δεν έχει σβήσει. Η πνευματική πορεία δεν απαιτεί τελειότητα. Απαιτεί ειλικρίνεια. Απαιτεί την απόφαση να σταματήσεις να ζεις μηχανικά και να αρχίσεις να συνδέεσαι ουσιαστικά με αυτό που αισθάνεσαι, σκέφτεσαι και δημιουργείς. Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτό το βήμα, τότε η ζωή αποκτά άλλο βάθος. Ακόμη και οι δυσκολίες μετατρέπονται σε δασκάλους. Ακόμη και οι σιωπές αποκτούν νόημα και τότε καταλαβαίνει πως η αληθινή αφύπνιση δεν είναι προορισμός. Είναι τρόπος ύπαρξης.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
εδώ https://www.ploumistos.com/p/online.html
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
