Σταύρος Πλουμιστός: Μοναξιά η νέα κανονικοποίηση - Η μοναξιά μέσα στο πλήθος δεν είναι αναπόφευκτη μοίρα
Δεν είπα τίποτα και άφησα την φράση να κάτσει ανάμεσά μας.
Αυτή η στιγμή, σε διάφορες παραλλαγές, επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες στην εργασία μου. Και κάθε φορά με βρίσκει εξίσου σκεφτικό, όχι από έκπληξη, αλλά από βαθύ σεβασμό για το πόσο πραγματική είναι αυτή η ανθρώπινη αλήθεια. Η μοναξιά δεν ζει εκεί που νομίζουμε. Δεν κατοικεί στα άδεια δωμάτια ή στις σιωπηλές Κυριακές. Έχει μάθει να επιβιώνει μέσα στον θόρυβο, ανάμεσα στους ανθρώπους, πίσω από τα χαμόγελα που ανανεώνονται κάθε μέρα σαν πρόγραμμα αυτόματης ενημέρωσης.
Η σύγχρονη ψυχολογία έχει δώσει σε αυτό το φαινόμενο ένα συγκεκριμένο όνομα... αντιληπτή μοναξιά, δηλαδή η υποκειμενική εμπειρία απουσίας σύνδεσης, ανεξάρτητα από τον αριθμό των σχέσεων που κάποιος διατηρεί. Είναι μια από τις πιο επώδυνες και παράλληλα πιο αθόρυβες μορφές που γνωρίζει ο άνθρωπος, καθώς γίνεται όλο και πιο διαδεδομένη σε μια εποχή που ποτέ δεν ήμασταν τόσο «συνδεδεμένοι».
Σκέφτομαι συχνά τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «σύνδεση». Στον κόσμο που έχουμε χτίσει γύρω μας, σύνδεση σημαίνει ακόλουθοι, likes, αναρτήσεις, ειδοποιήσεις, σχόλια που έρχονται και φεύγουν σαν κύματα πάνω σε άμμο. Αλλά ο εγκέφαλός μας, ο βαθύτερος, αρχαϊκός εγκέφαλός μας, δεν εξαπατάται τόσο εύκολα. Ξέρει τη διαφορά ανάμεσα στο να σε βλέπουν και στο να σε βιώνουν. Ξέρει πότε μια επαφή είναι πραγματική συνάντηση και πότε είναι απλώς η ψηφιακή επίφαση της παρουσίας.
Όταν έγραφα τη «Βίβλο της Θετικής Σκέψης» (εδώ), ένα από τα πράγματα που με απασχόλησαν περισσότερο να αναφέρω ήταν η σχέση ανάμεσα στην εσωτερική μας κατάσταση και την εξωτερική μας κοινωνική ζωή. Το πόσο εύκολα συγχέουμε τη δραστηριότητα με τη ζωτικότητα, την κινητικότητα με την ουσία, την παρουσία σε οθόνες με την παρουσία σε ζωές. Και το πόσο αυτή η σύγχυση μπορεί να γεννά μια χρόνια, υποδόρια δυσφορία που δυσκολευόμαστε ακόμα και να ονομάσουμε σωστά.
Η μοναξιά μέσα στο πλήθος δεν είναι νέο φαινόμενο. Αλλά η κανονικοποίησή της, το γεγονός ότι έχουμε αρχίσει να τη θεωρούμε αναπόφευκτη συνθήκη της σύγχρονης ζωής και αυτό είναι κάτι που με ανησυχεί βαθιά εδώ και πολύ καιρό. Γιατί όταν κανονικοποιούμε έναν πόνο, σταματάμε να τον εξετάζουμε και όταν σταματάμε να εξετάζουμε, χάνουμε την ικανότητα να αλλάξουμε.
Ας μιλήσω όμως πιο συγκεκριμένα για το τι συμβαίνει μέσα μας.
Ο άνθρωπος είναι ον σχέσης κι αυτό δεν είναι συναισθηματικό κλισέ, είναι νευροβιολογική πραγματικότητα όπως θα με έχετε ακούσει να λέω στις ομιλίες και τα βίντεο μου. Ο εγκέφαλός μας έχει εξελιχθεί μέσα σε κοινότητες, οργανωμένος γύρω από τη συν-ρύθμιση με άλλους ανθρώπους. Η σύνδεση δεν είναι πολυτέλεια, είναι βασική ανάγκη, εξίσου βιολογική με την τροφή και τον ύπνο. Και όταν αυτή η ανάγκη δεν καλύπτεται σε βάθος, ο οργανισμός μπαίνει σε μια κατάσταση χαμηλής, σταθερής επαγρύπνησης, σαν ένα είδος εσωτερικής υποσυνείδητης ανησυχίας που εμφανίζεται ως κόπωση, ως αίσθηση κενού ή ακόμη και ως δυσκολία στη χαρά.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν έφτιαξαν αυτό το πρόβλημα, αλλά το ενέτειναν με τρόπο που ακόμα δεν έχουμε αξιολογήσει πλήρως. Δημιούργησαν έναν κόσμο όπου η ποσότητα αλληλεπίδρασης αυξήθηκε δραματικά, ενώ η ποιότητά της έπεσε σε χαμηλά ιστορικά επίπεδα. Μας έδωσαν μεν τη δυνατότητα να μοιραζόμαστε τη ζωή μας με εκατοντάδες ανθρώπους, αλλά συχνά σε μια μορφή τόσο επιλεκτικά επεξεργασμένη, τόσο αισθητικά φιλτραρισμένη, που δεν αφήνει χώρο για αυτό που κάνει τις σχέσεις πραγματικές... την ατέλεια, την ευαλωτότητα, το αβέβαιο.
Πολλοί άνθρωποι που έρχονται να με συναντήσουν στο Life Health Care (εδώ) φέρουν αυτό ακριβώς το βάρος. Έχουν μάθει να παρουσιάζουν μια εκδοχή του εαυτού τους που είναι πάντα άρτια, πάντα θετική, πάντα ικανοποιητική. Όμως μέσα σε αυτή τη χρόνια αυτοπαρουσίαση, χάνουν επαφή με τον πραγματικό εαυτό τους. Έτσι δεν νιώθουν μόνο αποκομμένοι από τους άλλους, νιώθουν αποκομμένοι και από τον ίδιο τους τον εαυτό κι αυτό για μένα είναι η βαθύτερη, πιο οδυνηρή μορφή μοναξιάς.
Υπάρχει μια ερώτηση που επανέρχεται στις συνεδρίες μου, «Πόσο γνωστός είσαι στον εαυτό σου;» Όχι στην έννοια της αυτό-ανάλυσης ή της ψυχολογικής αρχειοθέτησης, αλλά στην πιο απλή, πιο ανθρώπινη έννοια... δηλαδή... μπορείς να κάτσεις μόνος ή μόνη χωρίς να νιώθεις ότι χρειάζεσαι να γεμίσεις αμέσως τη σιωπή; Μπορείς να είσαι με τον εαυτό σου χωρίς να τρέξεις στο τηλέφωνο, στην τηλεόραση, στο επόμενο task; Μπορείς να ακούσεις αυτό που υπάρχει κάτω από τον θόρυβο της καθημερινότητας;
Αυτή η ικανότητα, το να είσαι μόνος χωρίς αποσύνδεση, είναι ίσως η πιο σπάνια και ταυτόχρονα η πιο απελευθερωτική δεξιότητα που μπορεί να αναπτύξει ένας άνθρωπος στην εποχή μας. Γιατί αν δεν μπορείς να είσαι με τον εαυτό σου, τότε η κάθε σχέση που δημιουργείς φέρει μέσα της αυτό το κενό, γίνεται δηλαδή προσπάθεια να γεμίσεις έξω αυτό που απουσιάζει μέσα. Και έτσι σχέσεις που χτίζονται πάνω στο κενό, ανεξαρτήτως πόσο θερμές φαίνονται, παραμένουν επιφανειακές.
Εδώ ακριβώς αρχίζει η βοήθεια της μεθόδου μου Voice Healing (εδώ) που έχω αναπτύξει κατά τη διάρκεια πολλών ετών έρευνας και εφαρμογής. Η μέθοδος αυτή δεν βασίζεται σε τεχνικές «διόρθωσης» ή λογικής αναδιοργάνωσης της σκέψης, αλλά αγγίζει κάτι βαθύτερο, πιο πρωτογενές. Χρησιμοποιεί τη δύναμη της φωνής, της δόνησης και του ήχου ως εργαλείο άμεσης επικοινωνίας με το υποσυνείδητο.
Γιατί η φωνή; Γιατί ο ήχος;
Ο ήχος δεν μεταδίδεται μόνο μέσω της ακοής. Ταξιδεύει μέσα από το σώμα. Επηρεάζει τον καρδιακό ρυθμό, την αναπνοή, το νευρικό σύστημα. Υπάρχουν δεκαετίες έρευνας που δείχνουν ότι η φωνή και ιδιαίτερα η ανθρώπινη φωνή σε συγκεκριμένες ηχητικές συχνότητες και ρυθμούς, μπορεί να οδηγήσει τον εγκέφαλο σε καταστάσεις βαθύτερης ηρεμίας, παρόμοιες με αυτές της διαλογιστικής ησυχίας. Αυτό δεν είναι μεταφυσική να ξέρετε, είναι νευροεπιστήμη.
Στις ηχητικές συνεδρίες καθοδηγούμενης σκέψης που προσφέρω μέσω της πλατφόρμας μου στο www.voicehealing.gr, ο ακροατής δεν χρειάζεται να «κάνει» τίποτα. Δεν υπάρχει τεχνική που πρέπει να μάθει, δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος. Η φωνή μου κάνει τη δουλειά. Δουλεύει σαν κλειδί που ανοίγει στρώματα της συνείδησης που συνήθως παραμένουν κλειδωμένα, ώστε μέσα σε αυτή τη βαθύτερη κατάσταση, ο εγκέφαλος αρχίζει να αναδιοργανώνεται, να επαναπρογραμματίζεται με νέα δεδομένα, νέες αντιλήψεις, νέα συναισθηματικά μοτίβα.
Έχω διαπιστώσει μέσα από εκατοντάδες ωφελούμενους, ότι αυτή τη διαδικασία αλλάζει θετικά τους ανθρώπους που είχαν χρόνια παλέψει με την αίσθηση του «κάτι λείπει». Ανθρώπους που είχαν δοκιμάσει τα πάντα, θεραπεία, βιβλία, σεμινάρια, αλλά δεν είχαν ακόμα αγγίξει αυτό το υπόγειο ρεύμα που τροφοδοτούσε τον πόνο τους. Γιατί η ρίζα της αποσύνδεσης δεν βρίσκεται στη σκέψη, βρίσκεται βαθύτερα, σε ένα επίπεδο όπου λόγια και αναλύσεις δύσκολα φτάνουν. Εκεί ακριβώς φτάνει ο ήχος της ηχητικής συνεδρίας.
Αλλά ας γυρίσω στο κεντρικό ζήτημα, γιατί θέλω να πω κάτι που σπάνια λέγεται ευθέως, ότι η μοναξιά δεν είναι πάντα πρόβλημα. Σε υπαρξιακό επίπεδο, η αυθεντική, επιλεγμένη μοναξιά είναι χώρος δημιουργίας, αυτογνωσίας, σύνδεσης με κάτι βαθύτερο από τον κοινωνικό ρόλο που παίζουμε. Οι μεγαλύτεροι στοχαστές, καλλιτέχνες, πνευματικοί δάσκαλοι του ανθρώπινου πολιτισμού εύρισκαν στη μοναξιά ένα πλούσιο εσωτερικό σύμπαν. Η μοναξιά γίνεται πρόβλημα όταν δεν αντέχεται... όταν μετατρέπεται από επιλεγμένη κατάσταση σε αναπόφευκτη φυλακή. Η διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά που τρέφει και στη μοναξιά που καταστρέφει δεν βρίσκεται στις εξωτερικές συνθήκες. Βρίσκεται στη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Ένας άνθρωπος που έχει αναπτύξει πλούσια εσωτερική ζωή, που ξέρει να ακούει τον εαυτό του, να εμπιστεύεται τις αισθήσεις του, να βρίσκει νόημα στη σιωπή, μπορεί να είναι μόνος χωρίς να νιώθει μόνος. Αντίθετα, κάποιος που φοβάται τη δική του παρουσία, νιώθει μόνος ακόμα και μέσα σε πλήθος.
Αυτό με φέρνει σε ένα από τα πιο πρακτικά πράγματα που έχω παρατηρήσει σε δεκαετίες συμβουλευτικής, ότι η ποιότητα των σχέσεών μας εξαρτάται άμεσα από την ποιότητα της σχέσης μας με τον εαυτό μας. Αν δεν μπορώ να αντέξω τον εαυτό μου στη σιωπή, δεν μπορώ να αντέξω αληθινά τον άλλον στη σιωπή. Γιατί η αληθινή σύνδεση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους χτίζεται ακριβώς εκεί, στις στιγμές σιωπής που δεν χρειάζονται γέμισμα, στη διαμοιρασμένη παρουσία που δεν απαιτεί απόδειξη.
Σε μια εποχή που η επικοινωνία έχει γίνει αγωνιωδώς συχνή αλλά ανησυχητικά ρηχή, το αντίδοτο δεν είναι να επικοινωνούμε λιγότερο... είναι να επικοινωνούμε βαθύτερα. Να επενδύουμε σε λίγες σχέσεις που αντέχουν το βάρος της αλήθειας μας. Σχέσεις όπου μπορούμε να πούμε «δεν ξέρω» χωρίς να χάσουμε το σεβασμό του άλλου. Όπου μπορούμε να κλάψουμε χωρίς να εξηγήσουμε. Όπου μπορούμε να είμαστε ελλιπείς χωρίς να κρίνουμαστε. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποσυρθούμε από κάθε κοινωνική ζωή. Σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε πιο επιλεκτικοί, πιο συνειδητοί, πιο ηθελημένοι στο πώς χρησιμοποιούμε την ενέργειά μας στις σχέσεις. Ο χρόνος και η συναισθηματική ικανότητα που έχουμε για βαθιά σύνδεση είναι πεπερασμένα και πολύ συχνά τα σπαταλάμε σε δεκάδες επιφανειακές αλληλεπιδράσεις που δεν μας τρέφουν.
Υπάρχει και κάτι άλλο που θέλω να θίξω, κάτι που αφορά τον τρόπο που οργανώνουμε τη συλλογική μας ζωή. Ζούμε σε μια κουλτούρα που έχει αντικαταστήσει την κοινότητα με το δίκτυο, το ανήκειν με το ακολουθείν, τη στοχοδεσμία με τη στόχευση. Οι πραγματικές κοινότητες, αυτές που τρέφουν τον άνθρωπο, δεν χτίζονται γύρω από κοινά ενδιαφέροντα ή κοινές αναρτήσεις. Χτίζονται γύρω από κοινό νόημα. Γύρω από μια κοινή κατανόηση του γιατί βρισκόμαστε εδώ, τι αξίζει να αγαπάμε, πώς θέλουμε να ζούμε. Αυτό δεν είναι νοσταλγία για κάποιο ιδεατό παρελθόν. Είναι αναγνώριση ότι κάτι θεμελιώδες έχει χαθεί από τον δημόσιο χώρο και ότι η αποκατάστασή του δεν θα έρθει από αλγόριθμους ή εφαρμογές. Θα έρθει από ανθρώπους που αποφασίζουν να συναντηθούν πραγματικά, να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον, να μοιραστούν αμφιβολίες, να φτιάξουν κάτι μαζί, να ανήκουν κάπου με τρόπο που κοστίζει κάτι και γι' αυτό ακριβώς έχει αξία.
Η σύνδεση δεν μετριέται σε επαφές. Μετριέται σε βάθος παρουσίας.
Και το βάθος παρουσίας, τόσο με τους άλλους όσο και με τον εαυτό μας, είναι κάτι που μπορεί να καλλιεργηθεί. Δεν είναι προνόμιο λίγων ευνοημένων. Δεν εξαρτάται από την εξωτερική τύχη ή τις περιστάσεις. Είναι μια ικανότητα και ως κάθε ικανότητα, αναπτύσσεται με πρακτική, με καθοδήγηση, με υπομονή απέναντι στον εαυτό μας.
Στις ηχητικές συνεδρίες του Voice Healing, αυτό ακριβώς συμβαίνει, ο εγκέφαλος αρχίζει να μαθαίνει σε επίπεδο νευρωνικής δραστηριότητας μια νέα σχέση με τον εαυτό του. Η καθοδηγούμενη νοερή απεικόνιση, σε συνδυασμό με τις σωστές ηχητικές δονήσεις, δημιουργεί μια εμπειρία εσωτερικής παρουσίας που για πολλούς ανθρώπους είναι η πρώτη φορά που τη νιώθουν τόσο καθαρά. Η επίδραση στο συναίσθημα είναι άμεση και βαθιά, όχι γιατί κάτι «διορθώθηκε» από έξω, αλλά γιατί κάτι αφυπνίστηκε από μέσα. Αυτή η εσωτερική αφύπνιση είναι η αρχή μιας πραγματικής μεταμόρφωσης.
Ακούω κάποιους να λένε «Αλλά εγώ δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω.» Και τους λέω πάντα ότι δεν χρειάζεται να ξέρεις πώς. Χρειάζεται μόνο να αποφασίσεις ότι αξίζει να ξεκινήσεις. Η υπόλοιπη δουλειά γίνεται, αρκεί να είσαι παρών σε αυτή.
Η μοναξιά μέσα στο πλήθος δεν είναι αναπόφευκτη μοίρα. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης ανάγκης που ζητάει να ακουστεί γιατί η πρώτη η πιο θαρραλέα κίνηση σου είναι να σταματήσεις για μια στιγμή τον θόρυβο και να την ακούσεις.
Αν αυτό που διάβασες άγγιξε κάτι μέσα σου, αν αναγνώρισες στις γραμμές αυτές κάτι από τη δική σου εμπειρία, τότε ίσως είναι καιρός να κάνουμε αυτό το βήμα μαζί.
Δέχομαι ατομικές συνεδρίες αυτογνωσίας και αφύπνισης, καθώς και μαθήματα εσωτερικής ανάπτυξης, για ανθρώπους που είναι έτοιμοι να εμβαθύνουν στη σχέση τους με τον εαυτό τους και τους άλλους. Η δουλειά που κάνουμε μαζί δεν είναι θεωρητική αλλά βιωματική, προσαρμοσμένη στον δικό σου χαρακτήρα και ρυθμό, στηριγμένη σε δεκαετίες εμπειρίας και σε μια πρακτική κατανόηση του πώς αλλάζουν οι άνθρωποι πραγματικά.
Μπορείς βέβαια να ξεκινήσεις εξερευνώντας τις ηχητικές συνεδρίες Voice Healing στο www.voicehealing.gr έναν χώρο φτιαγμένο για να σε συνοδεύει στη διαδρομή προς την εσωτερική σου ηρεμία και σύνδεση. Εκεί θα βρεις ηχητικές καθοδηγήσεις, πρακτικά εργαλεία νοερής απεικόνισης και τη δυνατότητα να επικοινωνήσεις μαζί μου για κάτι πιο προσωπικό.
Η πόρτα είναι ανοιχτή και ότι χρειαστεί να γίνει, θα γίνει με χρόνο, σεβασμό και εμπιστοσύνη.
Σκέφτομαι συχνά τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «σύνδεση». Στον κόσμο που έχουμε χτίσει γύρω μας, σύνδεση σημαίνει ακόλουθοι, likes, αναρτήσεις, ειδοποιήσεις, σχόλια που έρχονται και φεύγουν σαν κύματα πάνω σε άμμο. Αλλά ο εγκέφαλός μας, ο βαθύτερος, αρχαϊκός εγκέφαλός μας, δεν εξαπατάται τόσο εύκολα. Ξέρει τη διαφορά ανάμεσα στο να σε βλέπουν και στο να σε βιώνουν. Ξέρει πότε μια επαφή είναι πραγματική συνάντηση και πότε είναι απλώς η ψηφιακή επίφαση της παρουσίας.
Όταν έγραφα τη «Βίβλο της Θετικής Σκέψης» (εδώ), ένα από τα πράγματα που με απασχόλησαν περισσότερο να αναφέρω ήταν η σχέση ανάμεσα στην εσωτερική μας κατάσταση και την εξωτερική μας κοινωνική ζωή. Το πόσο εύκολα συγχέουμε τη δραστηριότητα με τη ζωτικότητα, την κινητικότητα με την ουσία, την παρουσία σε οθόνες με την παρουσία σε ζωές. Και το πόσο αυτή η σύγχυση μπορεί να γεννά μια χρόνια, υποδόρια δυσφορία που δυσκολευόμαστε ακόμα και να ονομάσουμε σωστά.
Η μοναξιά μέσα στο πλήθος δεν είναι νέο φαινόμενο. Αλλά η κανονικοποίησή της, το γεγονός ότι έχουμε αρχίσει να τη θεωρούμε αναπόφευκτη συνθήκη της σύγχρονης ζωής και αυτό είναι κάτι που με ανησυχεί βαθιά εδώ και πολύ καιρό. Γιατί όταν κανονικοποιούμε έναν πόνο, σταματάμε να τον εξετάζουμε και όταν σταματάμε να εξετάζουμε, χάνουμε την ικανότητα να αλλάξουμε.
Ας μιλήσω όμως πιο συγκεκριμένα για το τι συμβαίνει μέσα μας.
Ο άνθρωπος είναι ον σχέσης κι αυτό δεν είναι συναισθηματικό κλισέ, είναι νευροβιολογική πραγματικότητα όπως θα με έχετε ακούσει να λέω στις ομιλίες και τα βίντεο μου. Ο εγκέφαλός μας έχει εξελιχθεί μέσα σε κοινότητες, οργανωμένος γύρω από τη συν-ρύθμιση με άλλους ανθρώπους. Η σύνδεση δεν είναι πολυτέλεια, είναι βασική ανάγκη, εξίσου βιολογική με την τροφή και τον ύπνο. Και όταν αυτή η ανάγκη δεν καλύπτεται σε βάθος, ο οργανισμός μπαίνει σε μια κατάσταση χαμηλής, σταθερής επαγρύπνησης, σαν ένα είδος εσωτερικής υποσυνείδητης ανησυχίας που εμφανίζεται ως κόπωση, ως αίσθηση κενού ή ακόμη και ως δυσκολία στη χαρά.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν έφτιαξαν αυτό το πρόβλημα, αλλά το ενέτειναν με τρόπο που ακόμα δεν έχουμε αξιολογήσει πλήρως. Δημιούργησαν έναν κόσμο όπου η ποσότητα αλληλεπίδρασης αυξήθηκε δραματικά, ενώ η ποιότητά της έπεσε σε χαμηλά ιστορικά επίπεδα. Μας έδωσαν μεν τη δυνατότητα να μοιραζόμαστε τη ζωή μας με εκατοντάδες ανθρώπους, αλλά συχνά σε μια μορφή τόσο επιλεκτικά επεξεργασμένη, τόσο αισθητικά φιλτραρισμένη, που δεν αφήνει χώρο για αυτό που κάνει τις σχέσεις πραγματικές... την ατέλεια, την ευαλωτότητα, το αβέβαιο.
Πολλοί άνθρωποι που έρχονται να με συναντήσουν στο Life Health Care (εδώ) φέρουν αυτό ακριβώς το βάρος. Έχουν μάθει να παρουσιάζουν μια εκδοχή του εαυτού τους που είναι πάντα άρτια, πάντα θετική, πάντα ικανοποιητική. Όμως μέσα σε αυτή τη χρόνια αυτοπαρουσίαση, χάνουν επαφή με τον πραγματικό εαυτό τους. Έτσι δεν νιώθουν μόνο αποκομμένοι από τους άλλους, νιώθουν αποκομμένοι και από τον ίδιο τους τον εαυτό κι αυτό για μένα είναι η βαθύτερη, πιο οδυνηρή μορφή μοναξιάς.
Υπάρχει μια ερώτηση που επανέρχεται στις συνεδρίες μου, «Πόσο γνωστός είσαι στον εαυτό σου;» Όχι στην έννοια της αυτό-ανάλυσης ή της ψυχολογικής αρχειοθέτησης, αλλά στην πιο απλή, πιο ανθρώπινη έννοια... δηλαδή... μπορείς να κάτσεις μόνος ή μόνη χωρίς να νιώθεις ότι χρειάζεσαι να γεμίσεις αμέσως τη σιωπή; Μπορείς να είσαι με τον εαυτό σου χωρίς να τρέξεις στο τηλέφωνο, στην τηλεόραση, στο επόμενο task; Μπορείς να ακούσεις αυτό που υπάρχει κάτω από τον θόρυβο της καθημερινότητας;
Αυτή η ικανότητα, το να είσαι μόνος χωρίς αποσύνδεση, είναι ίσως η πιο σπάνια και ταυτόχρονα η πιο απελευθερωτική δεξιότητα που μπορεί να αναπτύξει ένας άνθρωπος στην εποχή μας. Γιατί αν δεν μπορείς να είσαι με τον εαυτό σου, τότε η κάθε σχέση που δημιουργείς φέρει μέσα της αυτό το κενό, γίνεται δηλαδή προσπάθεια να γεμίσεις έξω αυτό που απουσιάζει μέσα. Και έτσι σχέσεις που χτίζονται πάνω στο κενό, ανεξαρτήτως πόσο θερμές φαίνονται, παραμένουν επιφανειακές.
Εδώ ακριβώς αρχίζει η βοήθεια της μεθόδου μου Voice Healing (εδώ) που έχω αναπτύξει κατά τη διάρκεια πολλών ετών έρευνας και εφαρμογής. Η μέθοδος αυτή δεν βασίζεται σε τεχνικές «διόρθωσης» ή λογικής αναδιοργάνωσης της σκέψης, αλλά αγγίζει κάτι βαθύτερο, πιο πρωτογενές. Χρησιμοποιεί τη δύναμη της φωνής, της δόνησης και του ήχου ως εργαλείο άμεσης επικοινωνίας με το υποσυνείδητο.
Γιατί η φωνή; Γιατί ο ήχος;
Ο ήχος δεν μεταδίδεται μόνο μέσω της ακοής. Ταξιδεύει μέσα από το σώμα. Επηρεάζει τον καρδιακό ρυθμό, την αναπνοή, το νευρικό σύστημα. Υπάρχουν δεκαετίες έρευνας που δείχνουν ότι η φωνή και ιδιαίτερα η ανθρώπινη φωνή σε συγκεκριμένες ηχητικές συχνότητες και ρυθμούς, μπορεί να οδηγήσει τον εγκέφαλο σε καταστάσεις βαθύτερης ηρεμίας, παρόμοιες με αυτές της διαλογιστικής ησυχίας. Αυτό δεν είναι μεταφυσική να ξέρετε, είναι νευροεπιστήμη.
Στις ηχητικές συνεδρίες καθοδηγούμενης σκέψης που προσφέρω μέσω της πλατφόρμας μου στο www.voicehealing.gr, ο ακροατής δεν χρειάζεται να «κάνει» τίποτα. Δεν υπάρχει τεχνική που πρέπει να μάθει, δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος. Η φωνή μου κάνει τη δουλειά. Δουλεύει σαν κλειδί που ανοίγει στρώματα της συνείδησης που συνήθως παραμένουν κλειδωμένα, ώστε μέσα σε αυτή τη βαθύτερη κατάσταση, ο εγκέφαλος αρχίζει να αναδιοργανώνεται, να επαναπρογραμματίζεται με νέα δεδομένα, νέες αντιλήψεις, νέα συναισθηματικά μοτίβα.
Έχω διαπιστώσει μέσα από εκατοντάδες ωφελούμενους, ότι αυτή τη διαδικασία αλλάζει θετικά τους ανθρώπους που είχαν χρόνια παλέψει με την αίσθηση του «κάτι λείπει». Ανθρώπους που είχαν δοκιμάσει τα πάντα, θεραπεία, βιβλία, σεμινάρια, αλλά δεν είχαν ακόμα αγγίξει αυτό το υπόγειο ρεύμα που τροφοδοτούσε τον πόνο τους. Γιατί η ρίζα της αποσύνδεσης δεν βρίσκεται στη σκέψη, βρίσκεται βαθύτερα, σε ένα επίπεδο όπου λόγια και αναλύσεις δύσκολα φτάνουν. Εκεί ακριβώς φτάνει ο ήχος της ηχητικής συνεδρίας.
Αλλά ας γυρίσω στο κεντρικό ζήτημα, γιατί θέλω να πω κάτι που σπάνια λέγεται ευθέως, ότι η μοναξιά δεν είναι πάντα πρόβλημα. Σε υπαρξιακό επίπεδο, η αυθεντική, επιλεγμένη μοναξιά είναι χώρος δημιουργίας, αυτογνωσίας, σύνδεσης με κάτι βαθύτερο από τον κοινωνικό ρόλο που παίζουμε. Οι μεγαλύτεροι στοχαστές, καλλιτέχνες, πνευματικοί δάσκαλοι του ανθρώπινου πολιτισμού εύρισκαν στη μοναξιά ένα πλούσιο εσωτερικό σύμπαν. Η μοναξιά γίνεται πρόβλημα όταν δεν αντέχεται... όταν μετατρέπεται από επιλεγμένη κατάσταση σε αναπόφευκτη φυλακή. Η διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά που τρέφει και στη μοναξιά που καταστρέφει δεν βρίσκεται στις εξωτερικές συνθήκες. Βρίσκεται στη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Ένας άνθρωπος που έχει αναπτύξει πλούσια εσωτερική ζωή, που ξέρει να ακούει τον εαυτό του, να εμπιστεύεται τις αισθήσεις του, να βρίσκει νόημα στη σιωπή, μπορεί να είναι μόνος χωρίς να νιώθει μόνος. Αντίθετα, κάποιος που φοβάται τη δική του παρουσία, νιώθει μόνος ακόμα και μέσα σε πλήθος.
Αυτό με φέρνει σε ένα από τα πιο πρακτικά πράγματα που έχω παρατηρήσει σε δεκαετίες συμβουλευτικής, ότι η ποιότητα των σχέσεών μας εξαρτάται άμεσα από την ποιότητα της σχέσης μας με τον εαυτό μας. Αν δεν μπορώ να αντέξω τον εαυτό μου στη σιωπή, δεν μπορώ να αντέξω αληθινά τον άλλον στη σιωπή. Γιατί η αληθινή σύνδεση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους χτίζεται ακριβώς εκεί, στις στιγμές σιωπής που δεν χρειάζονται γέμισμα, στη διαμοιρασμένη παρουσία που δεν απαιτεί απόδειξη.
Σε μια εποχή που η επικοινωνία έχει γίνει αγωνιωδώς συχνή αλλά ανησυχητικά ρηχή, το αντίδοτο δεν είναι να επικοινωνούμε λιγότερο... είναι να επικοινωνούμε βαθύτερα. Να επενδύουμε σε λίγες σχέσεις που αντέχουν το βάρος της αλήθειας μας. Σχέσεις όπου μπορούμε να πούμε «δεν ξέρω» χωρίς να χάσουμε το σεβασμό του άλλου. Όπου μπορούμε να κλάψουμε χωρίς να εξηγήσουμε. Όπου μπορούμε να είμαστε ελλιπείς χωρίς να κρίνουμαστε. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποσυρθούμε από κάθε κοινωνική ζωή. Σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε πιο επιλεκτικοί, πιο συνειδητοί, πιο ηθελημένοι στο πώς χρησιμοποιούμε την ενέργειά μας στις σχέσεις. Ο χρόνος και η συναισθηματική ικανότητα που έχουμε για βαθιά σύνδεση είναι πεπερασμένα και πολύ συχνά τα σπαταλάμε σε δεκάδες επιφανειακές αλληλεπιδράσεις που δεν μας τρέφουν.
Υπάρχει και κάτι άλλο που θέλω να θίξω, κάτι που αφορά τον τρόπο που οργανώνουμε τη συλλογική μας ζωή. Ζούμε σε μια κουλτούρα που έχει αντικαταστήσει την κοινότητα με το δίκτυο, το ανήκειν με το ακολουθείν, τη στοχοδεσμία με τη στόχευση. Οι πραγματικές κοινότητες, αυτές που τρέφουν τον άνθρωπο, δεν χτίζονται γύρω από κοινά ενδιαφέροντα ή κοινές αναρτήσεις. Χτίζονται γύρω από κοινό νόημα. Γύρω από μια κοινή κατανόηση του γιατί βρισκόμαστε εδώ, τι αξίζει να αγαπάμε, πώς θέλουμε να ζούμε. Αυτό δεν είναι νοσταλγία για κάποιο ιδεατό παρελθόν. Είναι αναγνώριση ότι κάτι θεμελιώδες έχει χαθεί από τον δημόσιο χώρο και ότι η αποκατάστασή του δεν θα έρθει από αλγόριθμους ή εφαρμογές. Θα έρθει από ανθρώπους που αποφασίζουν να συναντηθούν πραγματικά, να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον, να μοιραστούν αμφιβολίες, να φτιάξουν κάτι μαζί, να ανήκουν κάπου με τρόπο που κοστίζει κάτι και γι' αυτό ακριβώς έχει αξία.
Η σύνδεση δεν μετριέται σε επαφές. Μετριέται σε βάθος παρουσίας.
Και το βάθος παρουσίας, τόσο με τους άλλους όσο και με τον εαυτό μας, είναι κάτι που μπορεί να καλλιεργηθεί. Δεν είναι προνόμιο λίγων ευνοημένων. Δεν εξαρτάται από την εξωτερική τύχη ή τις περιστάσεις. Είναι μια ικανότητα και ως κάθε ικανότητα, αναπτύσσεται με πρακτική, με καθοδήγηση, με υπομονή απέναντι στον εαυτό μας.
Στις ηχητικές συνεδρίες του Voice Healing, αυτό ακριβώς συμβαίνει, ο εγκέφαλος αρχίζει να μαθαίνει σε επίπεδο νευρωνικής δραστηριότητας μια νέα σχέση με τον εαυτό του. Η καθοδηγούμενη νοερή απεικόνιση, σε συνδυασμό με τις σωστές ηχητικές δονήσεις, δημιουργεί μια εμπειρία εσωτερικής παρουσίας που για πολλούς ανθρώπους είναι η πρώτη φορά που τη νιώθουν τόσο καθαρά. Η επίδραση στο συναίσθημα είναι άμεση και βαθιά, όχι γιατί κάτι «διορθώθηκε» από έξω, αλλά γιατί κάτι αφυπνίστηκε από μέσα. Αυτή η εσωτερική αφύπνιση είναι η αρχή μιας πραγματικής μεταμόρφωσης.
Ακούω κάποιους να λένε «Αλλά εγώ δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω.» Και τους λέω πάντα ότι δεν χρειάζεται να ξέρεις πώς. Χρειάζεται μόνο να αποφασίσεις ότι αξίζει να ξεκινήσεις. Η υπόλοιπη δουλειά γίνεται, αρκεί να είσαι παρών σε αυτή.
Η μοναξιά μέσα στο πλήθος δεν είναι αναπόφευκτη μοίρα. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης ανάγκης που ζητάει να ακουστεί γιατί η πρώτη η πιο θαρραλέα κίνηση σου είναι να σταματήσεις για μια στιγμή τον θόρυβο και να την ακούσεις.
Αν αυτό που διάβασες άγγιξε κάτι μέσα σου, αν αναγνώρισες στις γραμμές αυτές κάτι από τη δική σου εμπειρία, τότε ίσως είναι καιρός να κάνουμε αυτό το βήμα μαζί.
Δέχομαι ατομικές συνεδρίες αυτογνωσίας και αφύπνισης, καθώς και μαθήματα εσωτερικής ανάπτυξης, για ανθρώπους που είναι έτοιμοι να εμβαθύνουν στη σχέση τους με τον εαυτό τους και τους άλλους. Η δουλειά που κάνουμε μαζί δεν είναι θεωρητική αλλά βιωματική, προσαρμοσμένη στον δικό σου χαρακτήρα και ρυθμό, στηριγμένη σε δεκαετίες εμπειρίας και σε μια πρακτική κατανόηση του πώς αλλάζουν οι άνθρωποι πραγματικά.
Μπορείς βέβαια να ξεκινήσεις εξερευνώντας τις ηχητικές συνεδρίες Voice Healing στο www.voicehealing.gr έναν χώρο φτιαγμένο για να σε συνοδεύει στη διαδρομή προς την εσωτερική σου ηρεμία και σύνδεση. Εκεί θα βρεις ηχητικές καθοδηγήσεις, πρακτικά εργαλεία νοερής απεικόνισης και τη δυνατότητα να επικοινωνήσεις μαζί μου για κάτι πιο προσωπικό.
Η πόρτα είναι ανοιχτή και ότι χρειαστεί να γίνει, θα γίνει με χρόνο, σεβασμό και εμπιστοσύνη.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
