Σταύρος Πλουμιστός: Το σκοτάδι ως πύλη - Γιατί η κρίση προηγείται της αφύπνισης
👉Υπάρχει μια στιγμή, την έχω δει να επαναλαμβάνεται σε δεκάδες ανθρώπους που κάθισαν απέναντί μου, όπου ο άνθρωπος σταματά να ψάχνει λύση και αρχίζει να κοιτάζει μέσα του τι συμβαίνει. Δεν είναι φυσικά η στιγμή της επιτυχίας. Είναι συνήθως η στιγμή που όλα έχουν καταρρεύσει και αυτό, ξέρω πια καλά, ότι δεν είναι τυχαίο.
Πριν από χρόνια, όταν έγραφα τη «Βίβλο της Θετικής Σκέψης» (εδώ), αντιμετώπισα το εξής παράδοξο... πώς να μιλήσω για φως σε ανθρώπους που βρίσκονται στο σκοτάδι, χωρίς να τους πω ψέματα. Γιατί το φως που δεν έχει περάσει από σκοτάδι είναι απλώς μια επιφανειακή, εύθραυστη μεν, αλλά προσωρινή λάμψη. Η αληθινή αφύπνιση, αυτή που αλλάζει την κατεύθυνση μιας ζωής, έχει πάντα ένα κατώφλι. Και αυτό το κατώφλι δεν είναι ποτέ άνετο...
Όταν κάποιος μπαίνει στο συμβουλευτικό μου κέντρο Life Health Care (εδώ) και μου λέει «νιώθω ότι έχω χάσει τον εαυτό μου», νιώθω μέσα μου ότι αυτή η πρόταση, που ακούγεται σαν απώλεια, είναι στην πραγματικότητα η πιο ειλικρινής πρόταση που έχει πει ποτέ ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Γιατί για να πεις «δεν ξέρω πια ποιος είμαι», πρέπει να αρχίσεις να αμφισβητείς αυτόν που νόμιζες ότι ήσουν. Και αυτή η αμφισβήτηση είναι η αρχή μιας νέας πορείας.
Πριν από χρόνια, όταν έγραφα τη «Βίβλο της Θετικής Σκέψης» (εδώ), αντιμετώπισα το εξής παράδοξο... πώς να μιλήσω για φως σε ανθρώπους που βρίσκονται στο σκοτάδι, χωρίς να τους πω ψέματα. Γιατί το φως που δεν έχει περάσει από σκοτάδι είναι απλώς μια επιφανειακή, εύθραυστη μεν, αλλά προσωρινή λάμψη. Η αληθινή αφύπνιση, αυτή που αλλάζει την κατεύθυνση μιας ζωής, έχει πάντα ένα κατώφλι. Και αυτό το κατώφλι δεν είναι ποτέ άνετο...
Όταν κάποιος μπαίνει στο συμβουλευτικό μου κέντρο Life Health Care (εδώ) και μου λέει «νιώθω ότι έχω χάσει τον εαυτό μου», νιώθω μέσα μου ότι αυτή η πρόταση, που ακούγεται σαν απώλεια, είναι στην πραγματικότητα η πιο ειλικρινής πρόταση που έχει πει ποτέ ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Γιατί για να πεις «δεν ξέρω πια ποιος είμαι», πρέπει να αρχίσεις να αμφισβητείς αυτόν που νόμιζες ότι ήσουν. Και αυτή η αμφισβήτηση είναι η αρχή μιας νέας πορείας.
Η ψυχολογία το ονομάζει αποδόμηση ταυτότητας. Εγώ το βιώνω διαφορετικά και το ονομάζω ως εκκένωση. Ο παλιός εαυτός του με τις συνήθειές του, τις αφηγήσεις του, τα στρώματα προστασίας που έχτισε για να επιβιώσει, αρχίζει να αποσυντίθεται. Και αυτό ξέρω ότι πονάει. Πονάει ακριβώς γιατί ο άνθρωπος δεν ξέρει ότι αυτό που χάνεται δεν ήταν ο πραγματικός του εαυτός, αλλά μια κατασκευή. Χρήσιμη για ένα διάστημα, ναι. Αλλά τελικά ένας κέλυφος που τον κρατούσε κλεισμένο.
Σκεφτείτε πώς μεγαλώνει ένας σπόρος. Πριν σπάσει η εξωτερική του προστασία, υπάρχει μια στιγμή ψυχρού, ακίνητου σκότους κάτω από τη γη. Αν μπορούσε να αισθανθεί, θα ένιωθε σαν τέλος. Αλλά ακριβώς αυτή η πίεση, αυτή είναι η υγρασία, αυτό το σπάσιμο της εξωτερικής επιφάνειας, που ενεργοποιεί τη ζωή μέσα του. Δεν φυτρώνει παρά τη ρήξη... φυτρώνει εξαιτίας της.
Στα χρόνια εργασίας μου με ανθρώπους σε κρίση, έχω παρατηρήσει κάτι που δεν βρίσκεται εύκολα σε ψυχολογικά εγχειρίδια... ότι η κρίση δεν έρχεται τυχαία. Έρχεται όταν ο εσωτερικός άνθρωπος δεν χωράει πια μέσα στο παλιό ενεργειακό του σώμα. Όταν δηλαδή η ψυχή έχει μεγαλώσει περισσότερο από ότι η ταυτότητα που την περιβάλλει. Τότε η κρίση δεν είναι δυστυχία... είναι ανάπτυξη που ψάχνει διέξοδο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να λατρεύουμε τον πόνο. Σημαίνει ότι πρέπει να μάθουμε να τον διαβάζουμε, να τον αναλύουμε. Να τον ακούμε. Να μην τον πνίγουμε με αποσπάσεις, με αναισθητοποιήσεις, με την ψευδαίσθηση ότι αν αγνοήσουμε αρκετά καιρό την εσωτερική φωνή, θα σιωπήσει. Δεν σιωπά. Απλώς αλλάζει γλώσσα, γιατί μας μιλάει μέσα από το σώμα, δηλαδή ψυχοσωματικά, μέσα από αρρώστιες, μέσα από σχέσεις που καταρρέουν, μέσα από επαγγελματικά αδιέξοδα που φαινομενικά δεν εξηγούνται.
Όταν ξεκίνησα να αναπτύξω τη μέθοδο Voice Healing (εδώ) μια προσέγγιση που για μένα δεν ήταν τεχνική επινόηση αλλά βαθιά ανακάλυψη, κατάλαβα ότι η φωνή που σε καθοδηγεί, η ζωντανή, αναπνέουσα, δονούμενη ανθρώπινη φωνή, μπορεί να φτάσει σε στρώματα της συνείδησης όπου καμία λογική εξήγηση δεν φτάνει. Ο λόγος είναι απλός και ταυτόχρονα αποκαλυπτικός, καθώς ο ήχος δεν είναι εξωτερικό ερέθισμα. Είναι δόνηση. Και ξέρουμε ότι η δόνηση δεν σταματά στα αυτιά, αλλά διαπερνά κυριολεκτικά τον ιστό του σώματος, αγγίζει νευρικές οδούς, ενεργοποιεί συναισθηματικές μνήμες που κρύβονταν κάτω από στρώματα άμυνας.
Κατά τη διάρκεια μιας ηχητικής συνεδρίας Voice Healing, ο εγκέφαλος δεν ακούει απλώς λέξεις, αρχίζει να επαναπρογραμματίζεται. Αυτό δεν είναι μεταφορά. Η νευροεπιστήμη έχει τεκμηριώσει ότι επαναλαμβανόμενα ηχητικά πρότυπα, συνδυασμένα με καθοδηγούμενη νοερή εικόνα, προκαλεί νέες νευρωνικές συνδέσεις (νευροπλαστικότητα) νέα μονοπάτια σκέψης και συναισθήματος. Ο άνθρωπος που μπαίνει στη συνεδρία με μια παγωμένη πεποίθηση ας πούμε «δεν αξίζω», «δεν μπορώ να αλλάξω», «έτσι είμαι», αρχίζει να νιώθει κυριολεκτικά να χαλαρώνει αυτή η πεποίθηση. Όχι επειδή κάποιος τον έπεισε λογικά. Αλλά επειδή αυτό που ακούει με την φωνή μου, τον ήχο και με τη δόνησή του, έφτασε εκεί που η λογική δεν πηγαίνει... δηλαδή στο υποσυνείδητο, στο σώμα, στη μνήμη που δεν έχει λόγια.
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα ισχυρό ακριβώς στις στιγμές κρίσης. Γιατί τότε οι άμυνες έχουν αρχίσει να πέφτουν. Ο άνθρωπος είναι πιο ευάλωτος και αυτή η ευαλωτότητα, αν συναντήσει τη σωστή ηχητική εμπειρία, γίνεται πύλη εισόδου για νέα δεδομένα. Το παλιό μοτίβο έχει ραγίσει. Η νέα αλήθεια μπορεί να εισέλθει.
Ένας άνθρωπος που βρισκόταν σε βαθιά κρίση μου είπε πρόσφατα, μετά από μια εντατική σειρά συνεδριών «Δεν καταλαβαίνω τι άλλαξε. Δεν μου είπε τίποτα που δεν το ήξερα. Αλλά όμως ο τρόπος που το άκουσα αυτή τη φορά με άγγιξε διαφορετικά.» Αυτό είναι ακριβώς το ζητούμενο. Η γνώση που μένει στο κεφάλι δεν μετασχηματίζει. Η γνώση που κατεβαίνει στο σώμα, που βιώνεται μέσα από αίσθηση και δόνηση, αφήνει ίχνος μόνιμο. Αλλάζει κυριολεκτικά τον τρόπο που ο εγκέφαλος επεξεργάζεται την πραγματικότητα. Και εδώ βρίσκεται κάτι που θέλω να πω με σαφήνεια, ότι η αφύπνιση δεν είναι μια μεγαλειώδης στιγμή που πέφτει από τον ουρανό. Είναι μια σειρά μικρών, ήσυχων αλλαγών στον τρόπο που βλέπεις, που αισθάνεσαι, που ανταποκρίνεσαι. Είναι μια μέρα που παρατηρείς ότι κάτι που σε πλήγωνε δεν σε πλήγωσε με τον ίδιο τρόπο. Μια άλλη μέρα που αντιδράς διαφορετικά σε μια παλιά πρόκληση και στέκεσαι έκπληκτος με τον εαυτό σου. Αυτές οι στιγμές είναι ο καρπός της εσωτερικής δουλειάς. Και όλες έχουν ρίζες στη θέληση να κοιτάξεις το σκοτάδι αντί να το αποφύγεις.
Η κοινωνία μας έχει εκπαιδεύσει τους ανθρώπους να φοβούνται την κρίση. Να την αντιμετωπίσουν ως αποτυχία, ως παρέκκλιση, ως κάτι που πρέπει να επιλυθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται. Αλλά αυτή η βιασύνη έχει κόστος. Όταν βουλώνουμε την κρίση πριν την ακούσουμε, απλώς την αναβάλλουμε. Επιστρέφει... συνήθως με μεγαλύτερη ένταση. Γιατί ότι δεν συνειδητοποιείται δεν εξαλείφεται. Απλώς βυθίζεται βαθύτερα και συνεχίζει να λειτουργεί κρυφά, να διαμορφώνει επιλογές, να καθορίζει σχέσεις, να κατευθύνει τη ζωή από παρασκήνια.
Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι να «διορθωθεί» η κρίση. Είναι να κατοικηθεί και να βρεθεί σε αυτήν ο σπόρος που κρύβει. Αυτό απαιτεί κάτι σπάνιο και πολύτιμο... την ήρεμη παρουσία μέσα στη θύελλα. Την ικανότητα να κάθεσαι με το δύσκολο χωρίς να φεύγεις ή χωρίς να χάνεσαι σε αυτό. Αυτή η ικανότητα δεν υπάρχει αυτόματα, απλά καλλιεργείται. Και η καλλιέργειά της είναι η ουσία της εσωτερικής εκπαίδευσης με την καθοδηγηση προς την πνευματική αφύπνιση.
Έχω δει ανθρώπους που μετά από βαθιές κρίσεις, διαλύσεις σχέσεων, χάσιμο αγαπημένων, αποτυχίες που κατέρριψαν ολόκληρη την αυτοεικόνα τους... να ανακαλύπτουν εαυτούς που δεν φανταζόταν ότι υπήρχαν. Ανθρώπους που βρήκαν φωνή εκεί που είχαν μάθει να σιωπούν, θάρρος εκεί που γνώριζαν μόνο υποχώρηση, ενδιαφέρον για τη ζωή εκεί που υπήρχε μόνο αδιαφορία. Όχι πριν την κρίση αλλά μέσα από αυτήν.
Αν κάτι θέλω αφήσω ως μήνυμα σε σένα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές που αναγνωρίζεις στα λόγια μου κάτι από τη δική του πορεία, είναι τούτο. Το σκοτάδι που βιώνεις δεν είναι το τέλος της ιστορίας σου. Είναι πολύ πιθανόν, η πιο σημαντική σελίδα της. Και δεν χρειάζεται να τη διαβάσεις μόνος.
Αν αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε μια στιγμή ρήξης ή αν νιώθεις ότι κάτι μέσα σου χτυπά την πόρτα εδώ και καιρό και δεν ξέρεις πώς να το ακούσεις, σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου. Μέσα από ατομικές συνεδρίες, μπορούμε να διαβούμε μαζί αυτό το κατώφλι, με μεθόδους, με την κατανόηση και με το Voice Healing που συνοδεύει ανθρώπους σε βαθιές, αληθινές αλλαγές. Δεν χρειάζεσαι να έχεις απαντήσεις. Χρειάζεσαι μόνο να είσαι έτοιμος να κοιτάξεις. Το υπόλοιπο, το φροντίζουμε μαζί.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
εδώ https://www.ploumistos.com/p/online.html
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
Σκεφτείτε πώς μεγαλώνει ένας σπόρος. Πριν σπάσει η εξωτερική του προστασία, υπάρχει μια στιγμή ψυχρού, ακίνητου σκότους κάτω από τη γη. Αν μπορούσε να αισθανθεί, θα ένιωθε σαν τέλος. Αλλά ακριβώς αυτή η πίεση, αυτή είναι η υγρασία, αυτό το σπάσιμο της εξωτερικής επιφάνειας, που ενεργοποιεί τη ζωή μέσα του. Δεν φυτρώνει παρά τη ρήξη... φυτρώνει εξαιτίας της.
Στα χρόνια εργασίας μου με ανθρώπους σε κρίση, έχω παρατηρήσει κάτι που δεν βρίσκεται εύκολα σε ψυχολογικά εγχειρίδια... ότι η κρίση δεν έρχεται τυχαία. Έρχεται όταν ο εσωτερικός άνθρωπος δεν χωράει πια μέσα στο παλιό ενεργειακό του σώμα. Όταν δηλαδή η ψυχή έχει μεγαλώσει περισσότερο από ότι η ταυτότητα που την περιβάλλει. Τότε η κρίση δεν είναι δυστυχία... είναι ανάπτυξη που ψάχνει διέξοδο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να λατρεύουμε τον πόνο. Σημαίνει ότι πρέπει να μάθουμε να τον διαβάζουμε, να τον αναλύουμε. Να τον ακούμε. Να μην τον πνίγουμε με αποσπάσεις, με αναισθητοποιήσεις, με την ψευδαίσθηση ότι αν αγνοήσουμε αρκετά καιρό την εσωτερική φωνή, θα σιωπήσει. Δεν σιωπά. Απλώς αλλάζει γλώσσα, γιατί μας μιλάει μέσα από το σώμα, δηλαδή ψυχοσωματικά, μέσα από αρρώστιες, μέσα από σχέσεις που καταρρέουν, μέσα από επαγγελματικά αδιέξοδα που φαινομενικά δεν εξηγούνται.
Όταν ξεκίνησα να αναπτύξω τη μέθοδο Voice Healing (εδώ) μια προσέγγιση που για μένα δεν ήταν τεχνική επινόηση αλλά βαθιά ανακάλυψη, κατάλαβα ότι η φωνή που σε καθοδηγεί, η ζωντανή, αναπνέουσα, δονούμενη ανθρώπινη φωνή, μπορεί να φτάσει σε στρώματα της συνείδησης όπου καμία λογική εξήγηση δεν φτάνει. Ο λόγος είναι απλός και ταυτόχρονα αποκαλυπτικός, καθώς ο ήχος δεν είναι εξωτερικό ερέθισμα. Είναι δόνηση. Και ξέρουμε ότι η δόνηση δεν σταματά στα αυτιά, αλλά διαπερνά κυριολεκτικά τον ιστό του σώματος, αγγίζει νευρικές οδούς, ενεργοποιεί συναισθηματικές μνήμες που κρύβονταν κάτω από στρώματα άμυνας.
Κατά τη διάρκεια μιας ηχητικής συνεδρίας Voice Healing, ο εγκέφαλος δεν ακούει απλώς λέξεις, αρχίζει να επαναπρογραμματίζεται. Αυτό δεν είναι μεταφορά. Η νευροεπιστήμη έχει τεκμηριώσει ότι επαναλαμβανόμενα ηχητικά πρότυπα, συνδυασμένα με καθοδηγούμενη νοερή εικόνα, προκαλεί νέες νευρωνικές συνδέσεις (νευροπλαστικότητα) νέα μονοπάτια σκέψης και συναισθήματος. Ο άνθρωπος που μπαίνει στη συνεδρία με μια παγωμένη πεποίθηση ας πούμε «δεν αξίζω», «δεν μπορώ να αλλάξω», «έτσι είμαι», αρχίζει να νιώθει κυριολεκτικά να χαλαρώνει αυτή η πεποίθηση. Όχι επειδή κάποιος τον έπεισε λογικά. Αλλά επειδή αυτό που ακούει με την φωνή μου, τον ήχο και με τη δόνησή του, έφτασε εκεί που η λογική δεν πηγαίνει... δηλαδή στο υποσυνείδητο, στο σώμα, στη μνήμη που δεν έχει λόγια.
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα ισχυρό ακριβώς στις στιγμές κρίσης. Γιατί τότε οι άμυνες έχουν αρχίσει να πέφτουν. Ο άνθρωπος είναι πιο ευάλωτος και αυτή η ευαλωτότητα, αν συναντήσει τη σωστή ηχητική εμπειρία, γίνεται πύλη εισόδου για νέα δεδομένα. Το παλιό μοτίβο έχει ραγίσει. Η νέα αλήθεια μπορεί να εισέλθει.
Ένας άνθρωπος που βρισκόταν σε βαθιά κρίση μου είπε πρόσφατα, μετά από μια εντατική σειρά συνεδριών «Δεν καταλαβαίνω τι άλλαξε. Δεν μου είπε τίποτα που δεν το ήξερα. Αλλά όμως ο τρόπος που το άκουσα αυτή τη φορά με άγγιξε διαφορετικά.» Αυτό είναι ακριβώς το ζητούμενο. Η γνώση που μένει στο κεφάλι δεν μετασχηματίζει. Η γνώση που κατεβαίνει στο σώμα, που βιώνεται μέσα από αίσθηση και δόνηση, αφήνει ίχνος μόνιμο. Αλλάζει κυριολεκτικά τον τρόπο που ο εγκέφαλος επεξεργάζεται την πραγματικότητα. Και εδώ βρίσκεται κάτι που θέλω να πω με σαφήνεια, ότι η αφύπνιση δεν είναι μια μεγαλειώδης στιγμή που πέφτει από τον ουρανό. Είναι μια σειρά μικρών, ήσυχων αλλαγών στον τρόπο που βλέπεις, που αισθάνεσαι, που ανταποκρίνεσαι. Είναι μια μέρα που παρατηρείς ότι κάτι που σε πλήγωνε δεν σε πλήγωσε με τον ίδιο τρόπο. Μια άλλη μέρα που αντιδράς διαφορετικά σε μια παλιά πρόκληση και στέκεσαι έκπληκτος με τον εαυτό σου. Αυτές οι στιγμές είναι ο καρπός της εσωτερικής δουλειάς. Και όλες έχουν ρίζες στη θέληση να κοιτάξεις το σκοτάδι αντί να το αποφύγεις.
Η κοινωνία μας έχει εκπαιδεύσει τους ανθρώπους να φοβούνται την κρίση. Να την αντιμετωπίσουν ως αποτυχία, ως παρέκκλιση, ως κάτι που πρέπει να επιλυθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται. Αλλά αυτή η βιασύνη έχει κόστος. Όταν βουλώνουμε την κρίση πριν την ακούσουμε, απλώς την αναβάλλουμε. Επιστρέφει... συνήθως με μεγαλύτερη ένταση. Γιατί ότι δεν συνειδητοποιείται δεν εξαλείφεται. Απλώς βυθίζεται βαθύτερα και συνεχίζει να λειτουργεί κρυφά, να διαμορφώνει επιλογές, να καθορίζει σχέσεις, να κατευθύνει τη ζωή από παρασκήνια.
Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι να «διορθωθεί» η κρίση. Είναι να κατοικηθεί και να βρεθεί σε αυτήν ο σπόρος που κρύβει. Αυτό απαιτεί κάτι σπάνιο και πολύτιμο... την ήρεμη παρουσία μέσα στη θύελλα. Την ικανότητα να κάθεσαι με το δύσκολο χωρίς να φεύγεις ή χωρίς να χάνεσαι σε αυτό. Αυτή η ικανότητα δεν υπάρχει αυτόματα, απλά καλλιεργείται. Και η καλλιέργειά της είναι η ουσία της εσωτερικής εκπαίδευσης με την καθοδηγηση προς την πνευματική αφύπνιση.
Έχω δει ανθρώπους που μετά από βαθιές κρίσεις, διαλύσεις σχέσεων, χάσιμο αγαπημένων, αποτυχίες που κατέρριψαν ολόκληρη την αυτοεικόνα τους... να ανακαλύπτουν εαυτούς που δεν φανταζόταν ότι υπήρχαν. Ανθρώπους που βρήκαν φωνή εκεί που είχαν μάθει να σιωπούν, θάρρος εκεί που γνώριζαν μόνο υποχώρηση, ενδιαφέρον για τη ζωή εκεί που υπήρχε μόνο αδιαφορία. Όχι πριν την κρίση αλλά μέσα από αυτήν.
Αν κάτι θέλω αφήσω ως μήνυμα σε σένα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές που αναγνωρίζεις στα λόγια μου κάτι από τη δική του πορεία, είναι τούτο. Το σκοτάδι που βιώνεις δεν είναι το τέλος της ιστορίας σου. Είναι πολύ πιθανόν, η πιο σημαντική σελίδα της. Και δεν χρειάζεται να τη διαβάσεις μόνος.
Αν αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε μια στιγμή ρήξης ή αν νιώθεις ότι κάτι μέσα σου χτυπά την πόρτα εδώ και καιρό και δεν ξέρεις πώς να το ακούσεις, σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου. Μέσα από ατομικές συνεδρίες, μπορούμε να διαβούμε μαζί αυτό το κατώφλι, με μεθόδους, με την κατανόηση και με το Voice Healing που συνοδεύει ανθρώπους σε βαθιές, αληθινές αλλαγές. Δεν χρειάζεσαι να έχεις απαντήσεις. Χρειάζεσαι μόνο να είσαι έτοιμος να κοιτάξεις. Το υπόλοιπο, το φροντίζουμε μαζί.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
εδώ https://www.ploumistos.com/p/online.html
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)

