Σταύρος Πλουμιστός: Το εγώ και το είμαι - Πώς γεννιέται η αληθινή συνείδηση
Κι όμως, η αλήθεια παραμένει μισοθαμμένη. Όχι επειδή δεν υπάρχει αλλά επειδή δεν φτάνει ποτέ στον χώρο μέσα μας όπου μπορεί πραγματικά να αναγνωριστεί. Εκεί όπου μπορεί να γίνει βίωμα, μεταμόρφωση, εσωτερική αποκάλυψη.
Το σημερινό μου άρθρο μου είναι εμπνευσμένο από το άρθρο του κυρίου Χρήστου Δραγατογιάννη του οποίου το προφίλ του στο Τικ Τοκ θα το δείτε εδώ.
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή αυτογνωσίας, θεραπείας και εμβάθυνσης, συνειδητοποίησα κάτι που πλέον θεωρώ θεμέλιο για κάθε άνθρωπο που θέλει να αγγίξει την ουσία του, οι περισσότεροι γνωρίζουν τι σημαίνει «είδηση», αλλά ελάχιστοι ξέρουν τι σημαίνει «συνείδηση».
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή αυτογνωσίας, θεραπείας και εμβάθυνσης, συνειδητοποίησα κάτι που πλέον θεωρώ θεμέλιο για κάθε άνθρωπο που θέλει να αγγίξει την ουσία του, οι περισσότεροι γνωρίζουν τι σημαίνει «είδηση», αλλά ελάχιστοι ξέρουν τι σημαίνει «συνείδηση».
Η είδηση είναι αυτό που βλέπεις.
Το ερέθισμα, η εικόνα, ο ήχος, το γεγονός.
Είναι κάτι που φτάνει σε όλους, το ίδιο και απαράλλαχτο.
Αλλά η συνείδηση δεν είναι αυτό.
Η συνείδηση είναι το συν — ο τρόπος που η ψυχή επεξεργάζεται την είδηση.
Ο τρόπος που την μεταμορφώνει.
Ο τρόπος που την ερμηνεύει.
Ο τρόπος που την διαπερνά για να δει πίσω από αυτήν.
Και αυτό το «συν» είναι που καθορίζει τον κόσμο του κάθε ανθρώπου.
Η αρχέγονη μίξη της ψυχής
Για να κατανοήσουμε την αλήθεια του «συν», πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε την ψυχή. Όχι θεωρητικά, όχι φιλοσοφικά μόνο, αλλά στην ίδια της τη σύσταση. Όπως την περιγράφει ο Πλάτων και όπως πολλές πνευματικές παραδόσεις δηλώνουν με διαφορετικές γλώσσες αλλά την ίδια ουσία.
Η ψυχή δεν είναι ένα απλό «πνεύμα μέσα σε σώμα».
Είναι ένα μείγμα.
Και όπως κάθε μείγμα, εμπεριέχει στοιχεία που ενώθηκαν, ανακατεύτηκαν, χωνεύτηκαν μεταξύ τους.
Ο Δημιουργός, πριν από αιώνες που δεν χωρούν σε αριθμούς, πήρε τρία υλικά:
Όχι ψυχές καθαρής θεότητας.
Όχι ψυχές καθαρής ύλης.
Αλλά ψυχές ζυμωμένες.
Ψυχές που κουβαλούν μνήμη θεϊκή, αλλά ανακατεμένη.
Ψυχές που έχουν μέσα τους φως, αλλά αναμεμειγμένο με πυκνή ύλη.
Μέσα σε αυτή τη μίξη σχηματίστηκε το εγώ, δηλαδή ο φόβος, η προσωπικότητα, τα τραύματα, οι άμυνες, η ταυτότητα που νομίζουμε ότι είμαστε. Το εγώ είναι το υλικό κομμάτι μας. Όχι κακό, όχι λάθος. Απλώς υλικό.
Αλλά μαζί δημιουργήθηκε και το είμαι, δηλαδή, το καθαρό πνεύμα, η άφθαρτη ουσία, το φως που δεν αγγίζει κανένας προγραμματισμός, καμία ανασφάλεια, καμία πληγή.
Το «είμαι» δεν σπάει ποτέ.
Δεν τραυματίζεται ποτέ.
Δεν φοβάται ποτέ.
Απλώς… δεν ακούγεται.
Για όσο καιρό η ουσία του είναι ανακατεμένη μέσα στο μείγμα, η φωνή του καλύπτεται από την ένταση του εγώ.
Το αποτέλεσμα;
Άνθρωποι που ζουν χωρίς να γνωρίζουν τον εαυτό τους.
Άνθρωποι που νομίζουν πως είναι το εγώ τους.
Άνθρωποι που αντιλαμβάνονται την είδηση – αλλά όχι το «συν».
Η μέθοδός μου: Voice Healing και η μνήμη του “Είμαι”
Όλα αυτά τα χρόνια, μέσα στη συμβουλευτική, την αυτογνωσία και τη θεραπευτική εργασία, διαπίστωσα ότι ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται με πληροφορίες.
Θεραπεύεται όταν αλλάζει ο εσωτερικός του ρυθμός.
Ο δρόμος: Από το “εγώ” στο “είμαι”
Αυτός είναι ο αληθινός δρόμος της αυτογνωσίας:
Δεν είναι δρόμος γρήγορος.
Δεν είναι δρόμος που ακολουθείται από το μυαλό.
Είναι δρόμος καρδιάς.
Δρόμος εσωτερικός.
Δρόμος δοξασμένος από το φως της επιστροφής.
Αυτό που μπορώ να σου πω με βεβαιότητα, μέσα από όλη την εμπειρία μου, είναι το εξής... κανείς δεν χάνεται σε αυτόν τον δρόμο. Χάνεται μόνο ότι δεν είμαστε.
Το εγώ λιώνει.
Το σκοτάδι υποχωρεί.
Οι φόβοι διαλύονται.
Οι ανασφάλειες μαλακώνουν.
Οι πληγές θεραπεύονται.
Και αποκαλύπτεται αυτό που υπήρχε πάντα.
Το «είμαι».
Κλείνοντας…
Αν βρίσκεσαι σήμερα σε αυτή τη διαδρομή, δεν είναι τυχαίο.
Κάτι μέσα σου σε κάλεσε.
Κάτι μέσα σου θυμήθηκε.
Κάτι μέσα σου είπε: «ήρθε η ώρα».
Και εγώ είμαι εδώ για να στηρίξω αυτό το κάλεσμα.
Να σου δείξω τον δρόμο προς τα μέσα.
Να σου μάθω να αναγνωρίζεις το «εγώ», να ακούς το «είμαι» και να μεταμορφώνεις το «συν».
Αν νιώθεις ότι ήρθε η στιγμή να εμβαθύνεις:
να γνωρίσεις τον εαυτό σου,
να αφυπνίσεις τη συνείδησή σου,
να καθαρίσεις την ψυχή σου από τα βαρίδια της ύλης,
να ενεργοποιήσεις τη μνήμη της αληθινής σου ύπαρξης…
τότε σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου
και να ξεκινήσουμε μαζί το ταξίδι των μαθημάτων και της εσωτερικής αναγέννησης.
Γιατί η Συνείδηση δεν είναι γνώση.
Είναι Επιστροφή.
Το ερέθισμα, η εικόνα, ο ήχος, το γεγονός.
Είναι κάτι που φτάνει σε όλους, το ίδιο και απαράλλαχτο.
Αλλά η συνείδηση δεν είναι αυτό.
Η συνείδηση είναι το συν — ο τρόπος που η ψυχή επεξεργάζεται την είδηση.
Ο τρόπος που την μεταμορφώνει.
Ο τρόπος που την ερμηνεύει.
Ο τρόπος που την διαπερνά για να δει πίσω από αυτήν.
Και αυτό το «συν» είναι που καθορίζει τον κόσμο του κάθε ανθρώπου.
Η αρχέγονη μίξη της ψυχής
Για να κατανοήσουμε την αλήθεια του «συν», πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε την ψυχή. Όχι θεωρητικά, όχι φιλοσοφικά μόνο, αλλά στην ίδια της τη σύσταση. Όπως την περιγράφει ο Πλάτων και όπως πολλές πνευματικές παραδόσεις δηλώνουν με διαφορετικές γλώσσες αλλά την ίδια ουσία.
Η ψυχή δεν είναι ένα απλό «πνεύμα μέσα σε σώμα».
Είναι ένα μείγμα.
Και όπως κάθε μείγμα, εμπεριέχει στοιχεία που ενώθηκαν, ανακατεύτηκαν, χωνεύτηκαν μεταξύ τους.
Ο Δημιουργός, πριν από αιώνες που δεν χωρούν σε αριθμούς, πήρε τρία υλικά:
- την ενέργεια της ύλης,
- την αθάνατη ουσία του πνεύματος,
- και ένα τρίτο, ενδιάμεσο στοιχείο... αυτό που γεφυρώνει τα δύο άκρα.
Όχι ψυχές καθαρής θεότητας.
Όχι ψυχές καθαρής ύλης.
Αλλά ψυχές ζυμωμένες.
Ψυχές που κουβαλούν μνήμη θεϊκή, αλλά ανακατεμένη.
Ψυχές που έχουν μέσα τους φως, αλλά αναμεμειγμένο με πυκνή ύλη.
Μέσα σε αυτή τη μίξη σχηματίστηκε το εγώ, δηλαδή ο φόβος, η προσωπικότητα, τα τραύματα, οι άμυνες, η ταυτότητα που νομίζουμε ότι είμαστε. Το εγώ είναι το υλικό κομμάτι μας. Όχι κακό, όχι λάθος. Απλώς υλικό.
Αλλά μαζί δημιουργήθηκε και το είμαι, δηλαδή, το καθαρό πνεύμα, η άφθαρτη ουσία, το φως που δεν αγγίζει κανένας προγραμματισμός, καμία ανασφάλεια, καμία πληγή.
Το «είμαι» δεν σπάει ποτέ.
Δεν τραυματίζεται ποτέ.
Δεν φοβάται ποτέ.
Απλώς… δεν ακούγεται.
Για όσο καιρό η ουσία του είναι ανακατεμένη μέσα στο μείγμα, η φωνή του καλύπτεται από την ένταση του εγώ.
Το αποτέλεσμα;
Άνθρωποι που ζουν χωρίς να γνωρίζουν τον εαυτό τους.
Άνθρωποι που νομίζουν πως είναι το εγώ τους.
Άνθρωποι που αντιλαμβάνονται την είδηση – αλλά όχι το «συν».
Πώς γεννιέται η αληθινή συνείδηση
Η συνείδηση δεν είναι η γνώση.
Δεν είναι η πληροφορία.
Δεν είναι το γεγονός.
Η συνείδηση είναι η ανάλυση του γεγονότος από την ψυχή.
Είναι ο τρόπος που συνδέεις την είδηση με το «είμαι».
Όσο το «είμαι» είναι αδύναμο, επειδή το πνεύμα είναι ανακατεμένο στην ύλη, το «συν» μένει χαμηλά. Ο άνθρωπος βλέπει αυτό που βλέπουν όλοι, καταλαβαίνει αυτό που καταλαβαίνουν όλοι, και αντιδρά με τον ίδιο τρόπο που αντιδρούν όλοι.
Αλλά όταν η ψυχή ακουμπήσει την Πηγή της Αλήθειας, όχι μέσα από βιβλία, όχι μέσα από δόγματα, αλλά μέσα από άμεση εσωτερική αναγνώριση… τότε κάτι συμβαίνει μέσα στο μείγμα.
Το πνεύμα αρχίζει να μαζεύει τον εαυτό του.
Να διαχωρίζεται.
Να ξυπνά.
Να θυμάται.
Σαν το αυγό που μέσα στο κέικ αρχίζει να επαναφέρει τη δική του δομή.
Σαν να αναζητά τον πρωταρχικό του ρυθμό.
Τον δικό του παλμό.
Και όσο το πνεύμα δυναμώνει, τόσο το «είμαι» ανεβαίνει.
Τόσο η φωνή του ακούγεται.
Τόσο το «συν» αποκτά καθαρότητα.
Τότε ο άνθρωπος δεν βλέπει μόνο την είδηση.
Βλέπει πίσω από αυτήν.
Βλέπει την αλήθεια που την γέννησε.
Βλέπει τον συμβολισμό, την ενέργεια, την εσωτερική κίνηση, το κάλεσμα που κρύβεται μέσα στο κάθε τι.
Γι’ αυτό κάποιες συνειδήσεις μοιάζουν «διαφορετικές».
Όχι επειδή είναι πιο έξυπνες.
Όχι επειδή έχουν περισσότερη γνώση.
Αλλά επειδή μέσα τους το πνεύμα έχει αρχίσει να ξεχωρίζει από την ύλη.
Έχει αρχίσει να μαζεύεται.
Έχει αρχίσει να γίνεται ξανά η καθαρή του μορφή.
Και τότε η συνείδηση αλλάζει επίπεδο.
Δεν λειτουργεί πια στο Matrix, αλλά βλέπει το Matrix.
Δεν εγκλωβίζεται, αλλά παρατηρεί.
Δεν ταυτίζεται, αλλά αναγνωρίζει.
Αυτός είναι ο δρόμος του ανθρώπου.
Αυτός είναι ο δρόμος της ψυχής.
Αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθούμε όλοι, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Το Εγώ: Ο φρουρός της ύλης
Το εγώ είναι η φωνή που μας λέει ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε.
Είναι οι μνήμες μας, οι πεποιθήσεις μας, τα τραύματά μας.
Είναι ο μηχανισμός επιβίωσης που αναπτύξαμε για να σταθούμε μέσα στην πυκνή ύλη.
Το εγώ δεν είναι εχθρός.
Είναι απλώς ακατέργαστο.
Είναι ο φύλακας της μορφής.
Ο φρουρός της ανθρώπινης υπόστασης.
Χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσαμε να μάθουμε.
Δεν θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε την ύλη.
Δεν θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε εμπειρία.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι το εγώ.
Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι ταυτίζονται με αυτό.
Το εγώ είναι σαν ένα παιδί που τρομάζει όταν χάνει τον έλεγχο.
Θέλει να ορίζει, να καθοδηγεί, να προστατεύει, να αποφασίζει.
Θέλει να νιώθει σπουδαίο, δυνατό, αξιοσημείωτο.
Και όταν αρχίσουμε να αφυπνιζόμαστε, το εγώ φοβάται.
Φοβάται το άγνωστο.
Φοβάται το πνεύμα.
Φοβάται να χάσει τη θέση του.
Γι’ αυτό αντιδρά.
Γι’ αυτό δημιουργεί σύγχυση.
Γι’ αυτό λέει «μην αλλάζεις».
Γι’ αυτό παγώνει τον άνθρωπο στον πόνο, στις ανασφάλειες, στις φοβίες, στις προσκολλήσεις.
Το εγώ παλεύει. Και καλά κάνει.
Γιατί πιστεύει ότι προστατεύει τη ζωή.
Αλλά αυτό που προστατεύει, δεν είναι η ζωή.
Είναι η μορφή της ζωής.
Για να φτάσουμε στο «είμαι», πρέπει να αγκαλιάσουμε το εγώ, όχι να το πολεμήσουμε.
Να το ηρεμήσουμε.
Να του δείξουμε ότι υπάρχει ένα μέρος μέσα μας πιο δυνατό, πιο σοφό, πιο ήρεμο.
Και ότι δεν κινδυνεύει να χαθεί—αλλά να απελευθερωθεί.
Η συνείδηση δεν είναι η γνώση.
Δεν είναι η πληροφορία.
Δεν είναι το γεγονός.
Η συνείδηση είναι η ανάλυση του γεγονότος από την ψυχή.
Είναι ο τρόπος που συνδέεις την είδηση με το «είμαι».
Όσο το «είμαι» είναι αδύναμο, επειδή το πνεύμα είναι ανακατεμένο στην ύλη, το «συν» μένει χαμηλά. Ο άνθρωπος βλέπει αυτό που βλέπουν όλοι, καταλαβαίνει αυτό που καταλαβαίνουν όλοι, και αντιδρά με τον ίδιο τρόπο που αντιδρούν όλοι.
Αλλά όταν η ψυχή ακουμπήσει την Πηγή της Αλήθειας, όχι μέσα από βιβλία, όχι μέσα από δόγματα, αλλά μέσα από άμεση εσωτερική αναγνώριση… τότε κάτι συμβαίνει μέσα στο μείγμα.
Το πνεύμα αρχίζει να μαζεύει τον εαυτό του.
Να διαχωρίζεται.
Να ξυπνά.
Να θυμάται.
Σαν το αυγό που μέσα στο κέικ αρχίζει να επαναφέρει τη δική του δομή.
Σαν να αναζητά τον πρωταρχικό του ρυθμό.
Τον δικό του παλμό.
Και όσο το πνεύμα δυναμώνει, τόσο το «είμαι» ανεβαίνει.
Τόσο η φωνή του ακούγεται.
Τόσο το «συν» αποκτά καθαρότητα.
Τότε ο άνθρωπος δεν βλέπει μόνο την είδηση.
Βλέπει πίσω από αυτήν.
Βλέπει την αλήθεια που την γέννησε.
Βλέπει τον συμβολισμό, την ενέργεια, την εσωτερική κίνηση, το κάλεσμα που κρύβεται μέσα στο κάθε τι.
Γι’ αυτό κάποιες συνειδήσεις μοιάζουν «διαφορετικές».
Όχι επειδή είναι πιο έξυπνες.
Όχι επειδή έχουν περισσότερη γνώση.
Αλλά επειδή μέσα τους το πνεύμα έχει αρχίσει να ξεχωρίζει από την ύλη.
Έχει αρχίσει να μαζεύεται.
Έχει αρχίσει να γίνεται ξανά η καθαρή του μορφή.
Και τότε η συνείδηση αλλάζει επίπεδο.
Δεν λειτουργεί πια στο Matrix, αλλά βλέπει το Matrix.
Δεν εγκλωβίζεται, αλλά παρατηρεί.
Δεν ταυτίζεται, αλλά αναγνωρίζει.
Αυτός είναι ο δρόμος του ανθρώπου.
Αυτός είναι ο δρόμος της ψυχής.
Αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθούμε όλοι, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Το Εγώ: Ο φρουρός της ύλης
Το εγώ είναι η φωνή που μας λέει ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε.
Είναι οι μνήμες μας, οι πεποιθήσεις μας, τα τραύματά μας.
Είναι ο μηχανισμός επιβίωσης που αναπτύξαμε για να σταθούμε μέσα στην πυκνή ύλη.
Το εγώ δεν είναι εχθρός.
Είναι απλώς ακατέργαστο.
Είναι ο φύλακας της μορφής.
Ο φρουρός της ανθρώπινης υπόστασης.
Χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσαμε να μάθουμε.
Δεν θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε την ύλη.
Δεν θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε εμπειρία.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι το εγώ.
Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι ταυτίζονται με αυτό.
Το εγώ είναι σαν ένα παιδί που τρομάζει όταν χάνει τον έλεγχο.
Θέλει να ορίζει, να καθοδηγεί, να προστατεύει, να αποφασίζει.
Θέλει να νιώθει σπουδαίο, δυνατό, αξιοσημείωτο.
Και όταν αρχίσουμε να αφυπνιζόμαστε, το εγώ φοβάται.
Φοβάται το άγνωστο.
Φοβάται το πνεύμα.
Φοβάται να χάσει τη θέση του.
Γι’ αυτό αντιδρά.
Γι’ αυτό δημιουργεί σύγχυση.
Γι’ αυτό λέει «μην αλλάζεις».
Γι’ αυτό παγώνει τον άνθρωπο στον πόνο, στις ανασφάλειες, στις φοβίες, στις προσκολλήσεις.
Το εγώ παλεύει. Και καλά κάνει.
Γιατί πιστεύει ότι προστατεύει τη ζωή.
Αλλά αυτό που προστατεύει, δεν είναι η ζωή.
Είναι η μορφή της ζωής.
Για να φτάσουμε στο «είμαι», πρέπει να αγκαλιάσουμε το εγώ, όχι να το πολεμήσουμε.
Να το ηρεμήσουμε.
Να του δείξουμε ότι υπάρχει ένα μέρος μέσα μας πιο δυνατό, πιο σοφό, πιο ήρεμο.
Και ότι δεν κινδυνεύει να χαθεί—αλλά να απελευθερωθεί.
Το Είμαι: Η άφωνη φωνή του πνεύματος
Κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από τον δρόμο του, έχει μέσα του κάτι άφθαρτο.
Μια φλόγα που δεν σβήνει. Ένα φως που δεν αγγίχτηκε ποτέ από τον πόνο, τη θλίψη, τις αστοχίες, τις πράξεις, τις παραλείψεις.
Αυτό το φως είναι το «είμαι».
Δεν είναι αίσθημα.
Δεν είναι σκέψη.
Δεν είναι πεποίθηση.
Δεν είναι ταυτότητα.
Το «είμαι» είναι η εσωτερική μας αλήθεια.
Η θεϊκή μνήμη.
Η ουσία πριν τη μορφή.
Το φως πριν γίνει άνθρωπος.
Το «είμαι» δεν φωνάζει.
Δεν πιέζει.
Δεν απαιτεί.
Δεν διεκδικεί ρόλο.
Απλώς… υπάρχει.
Και περιμένει υπομονετικά την επιστροφή μας.
Περιμένει να του δώσουμε χώρο.
Περιμένει να χαμηλώσει η φασαρία του εγώ για να μπορέσουμε να το ακούσουμε.
Όταν το «είμαι» αρχίζει να ενεργοποιείται, ο άνθρωπος δεν αλλάζει απλώς συμπεριφορά.
Αλλάζει ολόκληρη η ανάλυσή του.
Αλλάζει το «συν».
Τότε:
Το «συν» είναι η μετάβαση.
Η επεξεργασία.
Η ανάλυση της ψυχής.
Το «συν» είναι η λειτουργία που δείχνει σε ποιο σημείο βρίσκεται η εξέλιξή μας.
Γιατί όλοι λαμβάνουν την ίδια είδηση—
αλλά όχι όλοι την μεταμορφώνουν με τον ίδιο τρόπο.
Το «συν» είναι το φίλτρο.
Και το φίλτρο αυτό αλλάζει όσο αλλάζει η σύνθεση της ψυχής.
Όταν κυριαρχεί το εγώ, το «συν» είναι θολό.
Όταν κυριαρχεί το «είμαι», το «συν» είναι καθαρό.
Και όταν το «είμαι» ενωθεί πλήρως, τότε το «συν» γίνεται διάφανο.
Και η συνείδηση βλέπει χωρίς το Matrix.
Βλέπει μέσα από αυτό.
Βλέπει πέρα από αυτό.
Γι’ αυτό λέω πάντα ότι η πνευματικότητα δεν είναι γνώση.
Είναι αναγνώριση.
Είναι επανασύνδεση.
Είναι εσωτερική συγκέντρωση της ουσίας.
Κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από τον δρόμο του, έχει μέσα του κάτι άφθαρτο.
Μια φλόγα που δεν σβήνει. Ένα φως που δεν αγγίχτηκε ποτέ από τον πόνο, τη θλίψη, τις αστοχίες, τις πράξεις, τις παραλείψεις.
Αυτό το φως είναι το «είμαι».
Δεν είναι αίσθημα.
Δεν είναι σκέψη.
Δεν είναι πεποίθηση.
Δεν είναι ταυτότητα.
Το «είμαι» είναι η εσωτερική μας αλήθεια.
Η θεϊκή μνήμη.
Η ουσία πριν τη μορφή.
Το φως πριν γίνει άνθρωπος.
Το «είμαι» δεν φωνάζει.
Δεν πιέζει.
Δεν απαιτεί.
Δεν διεκδικεί ρόλο.
Απλώς… υπάρχει.
Και περιμένει υπομονετικά την επιστροφή μας.
Περιμένει να του δώσουμε χώρο.
Περιμένει να χαμηλώσει η φασαρία του εγώ για να μπορέσουμε να το ακούσουμε.
Όταν το «είμαι» αρχίζει να ενεργοποιείται, ο άνθρωπος δεν αλλάζει απλώς συμπεριφορά.
Αλλάζει ολόκληρη η ανάλυσή του.
Αλλάζει το «συν».
Τότε:
- βλέπει τον κόσμο χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτόν,
- αναγνωρίζει την αλήθεια πίσω από τα φαινόμενα,
- συνδέει τις εμπειρίες με τον ανώτερο σκοπό του,
- κατανοεί τον πόνο των άλλων χωρίς να τον παίρνει προσωπικά,
- νιώθει την ενότητα πίσω από την πολυμορφία,
- αρχίζει να θεραπεύεται εκ των έσω.
Το «συν» είναι η μετάβαση.
Η επεξεργασία.
Η ανάλυση της ψυχής.
Το «συν» είναι η λειτουργία που δείχνει σε ποιο σημείο βρίσκεται η εξέλιξή μας.
Γιατί όλοι λαμβάνουν την ίδια είδηση—
αλλά όχι όλοι την μεταμορφώνουν με τον ίδιο τρόπο.
Το «συν» είναι το φίλτρο.
Και το φίλτρο αυτό αλλάζει όσο αλλάζει η σύνθεση της ψυχής.
Όταν κυριαρχεί το εγώ, το «συν» είναι θολό.
Όταν κυριαρχεί το «είμαι», το «συν» είναι καθαρό.
Και όταν το «είμαι» ενωθεί πλήρως, τότε το «συν» γίνεται διάφανο.
Και η συνείδηση βλέπει χωρίς το Matrix.
Βλέπει μέσα από αυτό.
Βλέπει πέρα από αυτό.
Γι’ αυτό λέω πάντα ότι η πνευματικότητα δεν είναι γνώση.
Είναι αναγνώριση.
Είναι επανασύνδεση.
Είναι εσωτερική συγκέντρωση της ουσίας.
Η μέθοδός μου: Voice Healing και η μνήμη του “Είμαι”
Όλα αυτά τα χρόνια, μέσα στη συμβουλευτική, την αυτογνωσία και τη θεραπευτική εργασία, διαπίστωσα ότι ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται με πληροφορίες.
Θεραπεύεται όταν αλλάζει ο εσωτερικός του ρυθμός.
Όταν αλλάζει το «συν».
Η φωνή, ο ήχος, η δόνηση, έχουν τη δύναμη να εισχωρούν εκεί όπου δεν φτάνει ο νους.
Να αγγίζουν το μείγμα.
Να ξυπνούν το πνεύμα μέσα σε αυτό.
Γι’ αυτό και δημιούργησα τη μέθοδο Voice Healing που είναι ηχητικές συνεδρίες καθοδηγούμενης σκέψης και νοερής απεικόνισης θεραπευτικών εικόνων, συνδυασμένες με δονητική μουσική που ενεργοποιεί τον εγκέφαλο, μεταμορφώνει τα εσωτερικά μοτίβα και απελευθερώνει την ψυχική ενέργεια.
Ο ήχος έχει πρόσβαση εκεί όπου ο λόγος σταματά.
Ο ήχος ξυπνά μνήμες.
Ο ήχος επαναπρογραμματίζει.
Ο ήχος αποκαθιστά.
Στις συνεδρίες, βλέπω ξανά και ξανά το ίδιο θαύμα:
Η φωνή, ο ήχος, η δόνηση, έχουν τη δύναμη να εισχωρούν εκεί όπου δεν φτάνει ο νους.
Να αγγίζουν το μείγμα.
Να ξυπνούν το πνεύμα μέσα σε αυτό.
Γι’ αυτό και δημιούργησα τη μέθοδο Voice Healing που είναι ηχητικές συνεδρίες καθοδηγούμενης σκέψης και νοερής απεικόνισης θεραπευτικών εικόνων, συνδυασμένες με δονητική μουσική που ενεργοποιεί τον εγκέφαλο, μεταμορφώνει τα εσωτερικά μοτίβα και απελευθερώνει την ψυχική ενέργεια.
Ο ήχος έχει πρόσβαση εκεί όπου ο λόγος σταματά.
Ο ήχος ξυπνά μνήμες.
Ο ήχος επαναπρογραμματίζει.
Ο ήχος αποκαθιστά.
Στις συνεδρίες, βλέπω ξανά και ξανά το ίδιο θαύμα:
- το πνεύμα μέσα στο μείγμα να αρχίζει να μαζεύεται.
- Το «είμαι» να θυμάται τον εαυτό του.
- Το εγώ να ησυχάζει.
- Το «συν» να ανοίγει.
Ο δρόμος: Από το “εγώ” στο “είμαι”
Αυτός είναι ο αληθινός δρόμος της αυτογνωσίας:
- Από το υλικό στο πνευματικό.
- Από τη μίξη στην αποκάλυψη.
- Από την ταύτιση στην αναγνώριση.
- Από τον φόβο στην ενθύμηση.
- Από το εγώ στο είμαι.
Δεν είναι δρόμος γρήγορος.
Δεν είναι δρόμος που ακολουθείται από το μυαλό.
Είναι δρόμος καρδιάς.
Δρόμος εσωτερικός.
Δρόμος δοξασμένος από το φως της επιστροφής.
Αυτό που μπορώ να σου πω με βεβαιότητα, μέσα από όλη την εμπειρία μου, είναι το εξής... κανείς δεν χάνεται σε αυτόν τον δρόμο. Χάνεται μόνο ότι δεν είμαστε.
Το εγώ λιώνει.
Το σκοτάδι υποχωρεί.
Οι φόβοι διαλύονται.
Οι ανασφάλειες μαλακώνουν.
Οι πληγές θεραπεύονται.
Και αποκαλύπτεται αυτό που υπήρχε πάντα.
Το «είμαι».
Κλείνοντας…
Αν βρίσκεσαι σήμερα σε αυτή τη διαδρομή, δεν είναι τυχαίο.
Κάτι μέσα σου σε κάλεσε.
Κάτι μέσα σου θυμήθηκε.
Κάτι μέσα σου είπε: «ήρθε η ώρα».
Και εγώ είμαι εδώ για να στηρίξω αυτό το κάλεσμα.
Να σου δείξω τον δρόμο προς τα μέσα.
Να σου μάθω να αναγνωρίζεις το «εγώ», να ακούς το «είμαι» και να μεταμορφώνεις το «συν».
Αν νιώθεις ότι ήρθε η στιγμή να εμβαθύνεις:
να γνωρίσεις τον εαυτό σου,
να αφυπνίσεις τη συνείδησή σου,
να καθαρίσεις την ψυχή σου από τα βαρίδια της ύλης,
να ενεργοποιήσεις τη μνήμη της αληθινής σου ύπαρξης…
τότε σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου
και να ξεκινήσουμε μαζί το ταξίδι των μαθημάτων και της εσωτερικής αναγέννησης.
Γιατί η Συνείδηση δεν είναι γνώση.
Είναι Επιστροφή.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
