Τι σημαίνει να δημιουργείς σε έναν κόσμο που διαλύεται;
Από πότε η τέχνη µπορεί να συµπυκνωθεί σε εικόνες;
Άπειρο είναι ακόµη και το µικρότερο
κοµµάτι του κόσµου!
Μα αυτός ζωγραφίζει πρώτα ότι του αρέσει.
Και τι του αρέσει;
Αυτό που µπορεί να ζωγραφίσει»
Νίτσε, ο οραµατιστής ζωγράφος.
Το να ζεις σε αντίθεση µε τον ορθό λόγο είναι φαινόµενο καθαρά ελληνικό όσο και το να δίνεις έµφαση στον ίδιο τον λόγο. Η διπλή σκέψη είναι δυτική σκέψη.
Τι σηµαίνει να δηµιουργείς; Να παίρνεις κάτι το άυλο και να το µετατρέπεις σε υλικό. Κάτι ακατέργαστο και να το σµιλεύεις. Να τοποθετείς εικόνες, τη µια δίπλα στην άλλη, να τις συνδέεις, ακόµα και αν αυτό φαίνεται απίθανο.
Να γεύεσαι τα αποτελέσµατα των ενεργειών σου και να τα µοιράζεσαι µε τους άλλους. Να προτρέπεις τους γύρω σου να διακρίνουν το φως και τις σκιές. Να φτιάχνουν τους δικούς τους κόσµους υπενθυµίζοντας κάθε φορά ότι µπορεί να είναι ατελείς αλλά η τελειότητα δεν υπάρχει σ’ αυτόν τον πλανήτη.
Σήµερα έχουµε παγιδευτεί σε µια εικόνα, έναν κόσµο κλειστό όπου η έλλειψη προοπτικής καθορίζει τον τρόπο σκέψης µας, τις κινήσεις, τον λόγο, τις συγκρούσεις.
Πέρα από αυτή την εικόνα που παραείναι τροµακτική για να την αντέξει κανείς, πέρα από τον κλειστό κόσµο που συνεχίζει να στενεύει επικίνδυνα βρίσκεται ένας ανοικτός ορίζοντας όπου ο καθένας µπορεί να προεκτείνει τον εαυτό του. Αρκεί να σκεφτεί ότι και οι άλλοι είναι δίπλα του και τον προτρέπουν σε αυτό.
Θέση, αντίθεση, σύνθεση, τήρηση των αναλογιών. Ο τρόπος να περνάµε από τη θεωρία στην πράξη, προϋποθέτει την επαφή µε τους γύρω µας, τις ανάγκες της κοινωνίας, τον διάλογο και την δηµιουργική σύγκρουση. Η σύγκρουση όµως δεν σηµαίνει ότι εξοντώνουµε την αντίθετη άποψη αλλά την ενσωµατώνουµε δηµιουργώντας ένα νέο πλαίσιο.
Το πλαίσιο σήµερα είναι η ισονοµία, η στήριξη των αδύναµων, η προτεραιότητα στις ιδέες που έχουν άµεση εφαρµογή, η λειτουργικότητα µέσα από την απλότητα.
Επειδή ζούµε σε µια πρωτόγνωρη κατάσταση, οι ηγέτες δεν υπάρχουν αλλά πρέπει να αναδηµιουργηθούν, οι θεωρίες παίζουν ελάχιστα σηµαντικό ρόλο. Οι ιδεολογίες αποδεικνύονται κακός σύµβουλος-ψευδή συνείδηση. Οι τεχνικές δεν αποτελούν πανάκεια αλλά κοµπογιαννιτισµό. Η δηµιουργία πρέπει να στηριχτεί κυρίως στην ατµόσφαιρα, στο ένστικτο, στον πειραµατισµό αλλά και στην αντιγραφή, τον µιµητισµό, στο ταίριασµα ανόµοιων υλικών που να έχουν όµως θεµέλια γερά.
Τι σηµαίνει να δηµιουργείς τελικά;
Να οργανώνεις το χώρο και τον χρόνο µε διάθεση γιορτής,να διευθύνεις µια ορχήστρα γνωρίζοντας σταδιακά τις δυνατότητες των πνευστών, των κρουστών και των εγχόρδων,να κάνεις ένα ταξίδι όπου ενώ αγνοείς το γεωγραφικό µήκος, υπολογίζεις τη ρότα µε την δύναµη των κυµάτων, την αλλαγή των ανέµων,το νόηµα των καιρών.
Μπορούµε να ανακαλύψουµε ένα νέο κόσµο, αφήνοντας πίσω τα ερείπια του παλιού.
Το διάβασα στο περιοδικό ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ.
