Όταν η προσωπική σου ενέργεια είναι χαμηλή και τι πρέπει να κάνεις
Το δεύτερο σημάδι είναι πιο λεπτό και πολλοί το προσπερνούν... η ποιότητα των σκέψεών σου. Όταν η ενέργειά σου είναι χαμηλή, ο νους σου γέρνει φυσικά προς την απαισιοδοξία. Δεν το κάνεις επίτηδες. Απλώς όταν το σώμα και το πνεύμα σου δεν έχουν αρκετή ζωτικότητα, η πρώτη σκέψη που έρχεται σε κάθε κατάσταση είναι η πιο σκοτεινή, η πιο φοβισμένη, η πιο μικρή. Αυτό το έχω δει ξανά και ξανά μέσα στα χρόνια που γράφω και μελετώ τη σχέση ανθρώπου και σκέψης, από τότε που έγραφα το βιβλίο μου «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης». Δεν είναι σύμπτωση ότι το βιβλίο αυτό γεννήθηκε μέσα από παρατήρηση χιλιάδων ανθρώπων που ερχόντουσαν να μου πουν πως «σκέφτονται αρνητικά» ενώ στην πραγματικότητα απλώς η ενέργειά τους ήταν άδεια και η σκέψη ακολουθούσε το κενό εκείνο σαν σκιά.
Τρίτο σημάδι είναι όταν το σώμα σου μιλάει πριν μιλήσει ο νους σου. Οι πόνοι στον αυχένα που επανέρχονται χωρίς εμφανή αιτία, η βαριά αναπνοή, το στομάχι που σφίγγει χωρίς λόγο, ο ύπνος που δεν σε ξεκουράζει όσο κι αν κοιμηθείς. Το σώμα είναι ο πιο ειλικρινής σου σύμμαχος. Δεν ξέρει να λέει ψέματα, δεν ξέρει να προσποιείται πως όλα είναι εντάξει επειδή έτσι πρέπει να φαίνεται στους άλλους. Όταν η ενέργειά σου πέφτει, το σώμα σου το δηλώνει πρώτο, πολύ πριν το παραδεχτεί ο νους σου.
Υπάρχει και ένα τέταρτο σημάδι, ίσως το πιο δύσκολο κι αυτό είναι η απόσταση από τους ανθρώπους που αγαπάς. Όταν η εσωτερική σου ενέργεια αδειάζει, δεν έχεις πια τη δύναμη να δώσεις προσοχή, ζεστασιά, παρουσία. Αρχίζεις να απομονώνεσαι, όχι επειδή δεν νοιάζεσαι, αλλά επειδή δεν σου περισσεύει τίποτα να μοιραστείς. Κι αυτό, αν δεν το προσέξεις εγκαίρως, μπορεί να σε οδηγήσει σε μια μοναξιά που δεν τη ζήτησες ποτέ.
Τι κάνεις λοιπόν, όταν αναγνωρίζεις όλα αυτά μέσα σου;
Και εδώ θέλω να σου μιλήσω για κάτι που έχει αλλάξει βαθιά τον τρόπο που εργάζομαι τα τελευταία χρόνια... τη μέθοδο μου Voice Healing. Την ανέπτυξα γιατί παρατήρησα πως ο λόγος, όταν λέγεται με συγκεκριμένη δόνηση, ρυθμό και πρόθεση, φτάνει σε μέρη του ανθρώπου που η λογική δεν μπορεί να αγγίξει. Στις ηχητικές συνεδρίες, η φωνή μου δεν είναι απλώς ήχος. Γίνεται εργαλείο καθοδήγησης, ένα κανάλι που οδηγεί τον νου σου σε μια κατάσταση χαλάρωσης όπου εκείνος γίνεται πιο δεκτικός στην αλλαγή. Ο ήχος και η δόνηση δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία· έχουν την ικανότητα να ενεργοποιούν τη νευροπλαστικότητα, δηλαδή την ικανότητα του εγκεφάλου σου να δημιουργεί νέα νευρωνικά μονοπάτια, να ξαναγράφει παλιά μοτίβα σκέψης και συναισθήματος που σε κρατούσαν κολλημένο στην εξάντληση.
Όταν ακούς μια φωνή που σε καθοδηγεί με ηρεμία, ο εγκέφαλός σου και το συναίσθημά σου αρχίζουν να συγχρονίζονται ξανά. Αυτή η σύνδεση ανάμεσα σε αυτό που σκέφτεσαι και σε αυτό που νιώθεις είναι εκεί που συμβαίνει η πραγματική εσωτερική μεταμόρφωση. Δεν είναι μαγεία. Είναι βιολογία, είναι ψυχολογία καθώς η ακουστική εμπειρία, όταν είναι σωστά σχεδιασμένη, λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα στο μυαλό που θέλει να αλλάξει και στο σώμα που αντιστέκεται.
Σου λέω όλα αυτά γιατί θέλω να καταλάβεις κάτι βαθύτερο, ότι η χαμηλή ενέργεια δεν θεραπεύεται μόνο με λογική. Δεν αρκεί να «σκεφτείς θετικά». Χρειάζεται να αγγίξεις τον εαυτό σου εκεί που ζει η πραγματική κόπωση, στο σώμα, στο συναίσθημα. Γι' αυτό η ανάπαυση που χρειάζεσαι δεν είναι πάντα ύπνος. Μερικές φορές είναι σιωπή. Άλλες φορές είναι μια φωνή που σε συνοδεύει με προσοχή, μέχρι να ξαναβρείς τον δικό σου ρυθμό.
Θα σου πω και κάτι ακόμα. Η αναγνώριση της χαμηλής ενέργειας δεν είναι στιγμιαία, είναι διαδικασία που χρειάζεται σταθερότητα. Δεν φτάνει να το καταλάβεις μια φορά, σε μια δύσκολη νύχτα, και μετά να το ξεχάσεις μόλις περάσει η κρίση. Η ενέργεια χτίζεται όπως χτίζεται η εμπιστοσύνη, με μικρά, καθημερινά βήματα που δείχνουν στον εαυτό σου ότι τον σέβεσαι. Ένα ποτήρι νερό το πρωί αντί για βιαστικό καφέ. Πέντε λεπτά σιωπής πριν ανοίξεις το κινητό. Μια βόλτα χωρίς σκοπό, μόνο για να νιώσεις τον αέρα στο δέρμα σου. Αυτά τα μικρά πράγματα δεν φαίνονται σπουδαία, όμως ξαναγεμίζουν σιγά σιγά το δοχείο που άδειασε.
Θέλω επίσης να σου πω πως δεν χρειάζεται να τα καταφέρεις μόνος. Πολλές φορές, η μεγαλύτερη ένδειξη χαμηλής ενέργειας είναι ακριβώς αυτή η πεποίθηση πως πρέπει να σηκώσεις τα πάντα μόνος σου.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε όσα σου περιέγραψα, αν νιώθεις αυτή τη γνώριμη βαρύτητα, θέλω να σου πω κάτι που το λέω σε κάθε άνθρωπο που κάθεται απέναντί μου... δεν είσαι προβληματικός. Είσαι απλώς άδειος προς το παρόν, και το άδειο γεμίζει ξανά όταν του δώσεις τον σωστό χρόνο, φροντίδα και, κάποιες φορές, τη σωστή δόνηση. Η ενέργειά σου δεν χάθηκε ποτέ. Απλώς περιμένει υπομονετικά, εκεί βαθιά μέσα σου, να την ξαναβρείς.


