Η δύναμη της θετικής πρότασης στη δημιουργία πραγματικότητας μας
Βέβαια αυτή η ερώτηση με συνόδευσε γενικά για χρόνια, μέσα από πτώσεις και σηκώματα, που ζούσα, μέχρι που έγινε ο πυρήνας γύρω από τον οποίο έγραψα αργότερα το βιβλίο «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης». Δεν το έγραψα ως θεωρητικός. Το έγραψα ως άνθρωπος που πέρασε από το σκοτάδι της αμφιβολίας στο φως μιας απλής, αλλά βαθιά αλήθειας... ότι η πρόθεσή μας δεν είναι απλώς μια σκέψη. Είναι μια ολόκληρη δύναμη.
Πολλοί συγχέουν την πρόθεση με την επιθυμία. Η επιθυμία είναι η λαχτάρα για κάτι που δεν έχουμε. Η πρόθεση είναι η απόφαση να ζήσουμε από τώρα σαν να το έχουμε αυτό που θέλουμε ήδη μέσα μας. Η διαφορά φαίνεται μικρή, αλλά ενεργειακά είναι τεράστια. Η επιθυμία γεννιέται από την έλλειψη. Η πρόθεση γεννιέται από την πληρότητα.
Όταν κάποιος λέει «θέλω να είμαι ήρεμος», συχνά τονίζει, χωρίς να καταλαβαίνει, την απουσία της ηρεμίας. Όταν όμως κάποιος πει «επιλέγω να είμαι ήρεμος, εδώ, τώρα», κάτι μετατοπίζεται. Δεν περιμένει πια την ηρεμία να έρθει απ' έξω. Την καλλιεργεί από μέσα. Αυτή η μετατόπιση, όσο απλή κι αν ακούγεται, είναι το θεμέλιο κάθε ουσιαστικής αλλαγής που έχω δει να συμβαίνει σε ανθρώπους και έχω δει πολλούς, μέσα από χρόνια συμβουλευτικής καθοδήγησης στο συμβουλευτικό μου κέντρο Life Health Care, όπου οι άνθρωποι έρχονται συχνά εξαντλημένοι, όχι από τις συνθήκες τους, αλλά από τον εσωτερικό διάλογο που τις ερμηνεύει.
Η πραγματικότητα δεν είναι σταθερή... είναι σε διάλογο μαζί μας
Θα ήταν ανέντιμο να πω ότι η θετική πρόταση αλλάζει τα πάντα σαν μαγικό ραβδί. Δεν λειτουργεί έτσι, και όποιος το υπόσχεται αυτό, νομίζω πως εξαπατά. Η ζωή έχει τους δικούς της νόμους, τις δυσκολίες της, τα απρόβλεπτα της. Αυτό όμως που έχω παρατηρήσει, τόσο στον εαυτό μου όσο και σε όσους συνοδεύω σε δύσκολες περιόδους, είναι κάτι πιο λεπτό και πιο βαθύ... η πρόταση δεν αλλάζει πάντα τα γεγονότα, αλλάζει όμως τη σχέση μας μαζί τους. Και αυτή η σχέση είναι τελικά, το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικότητας που βιώνουμε.
Δύο άνθρωποι μπορούν να περνούν το ίδιο ακριβώς γεγονός, μια απώλεια εργασίας, ένα τέλος σχέσης, μια ασθένεια και να βγαίνουν από αυτό εντελώς διαφορετικοί. Όχι επειδή το ένα γεγονός ήταν πιο ελαφρύ από το άλλο, αλλά επειδή ο ένας κουβαλούσε μέσα του μια πρόταση επιβίωσης και νοήματος, ενώ ο άλλος μια πεποίθηση εγκατάλειψης. Η πρόθεση, λοιπόν, δεν είναι διανοητική άσκηση. Είναι στάση ζωής που διαπερνά το σώμα, το συναίσθημα, ακόμα και τη φωνή μας.
Το σώμα θυμάται, η φωνή αποκαλύπτει
Κάτι που έμαθα με τον πιο σκληρό τρόπο, μέσα από προσωπική εμπειρία αλλά και μέσα από χιλιάδες συνεδρίες, είναι ότι η πρόθεση δεν μένει στο μυαλό. Κατοικεί στο σώμα. Γι' αυτό και, πριν από χρόνια, όταν δημιούργησα τη μέθοδο Voice Healing, δεν το έκανα ως τεχνική επικοινωνίας, αλλά ως δρόμος επιστροφής στον εαυτό μου. Η φωνή μας κουβαλάει ότι δεν έχουμε πει, ότι δεν έχουμε επεξεργαστεί, ότι έχουμε καταπιεί για χρόνια. Όταν κάποιος αφήνει τη φωνή του να ηχήσει ελεύθερα, ανακαλύπτει ότι κάτω από τον φόβο υπάρχει μια πρόταση που περίμενε χρόνια να ακουστεί: η πρόταση να ζήσει, να αγαπηθεί, να συγχωρήσει, να συγχωρηθεί.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί χρησιμοποιούσαν τη φωνή, τον ήχο, το τραγούδι, ως τρόπο θεραπείας. Ο ήχος δονεί, και η δόνηση αγγίζει εκεί που ο λόγος συχνά δεν φτάνει. Η θετική πρόταση, όταν συνοδεύεται από σωματική και ηχητική έκφραση ή φωνητική καθοδήγηση, δεν είναι ιδέα αλλά γίνεται εμπειρία. Να το θυμάστε ότι η εμπειρία, όχι η θεωρία, είναι αυτή που αλλάζει πραγματικά έναν άνθρωπο.
Η ευθύνη της πρόθεσης
Θέλω εδώ να σταθώ σε κάτι σημαντικό, γιατί η θετική πρόταση δεν είναι άρνηση του πόνου. Δεν σημαίνει να λέμε «όλα είναι υπέροχα» ενώ μέσα μας κλαίμε. Αυτό δεν είναι θετικότητα, είναι απόκρυψη, και η απόκρυψη τελικά επιβαρύνει περισσότερο απ' όσο θεραπεύει. Η αληθινή θετική πρόθεση περνάει πρώτα μέσα από την αποδοχή. Λέμε «ναι, αυτό πονάει», και μετά, μέσα από αυτόν τον πόνο, επιλέγουμε που θα στρέψουμε την ενέργεια μας.
Είναι σαν έναν κηπουρό που δεν αρνείται ότι έχει βρέξει και το χώμα είναι λασπωμένο, αλλά παρ' όλα αυτά σκύβει και φυτέψει τον σπόρο, γιατί ξέρει πως ο σπόρος χρειάζεται και τη βροχή για να μεγαλώσει. Η πρόθεση δεν είναι απόδραση από τη δυσκολία. Είναι η στάση με την οποία μπαίνουμε μέσα σε αυτή, κρατώντας μέσα μας μια εικόνα του που θέλουμε να φτάσουμε.
Η καθημερινή άσκηση της πρόθεσης
Στην πράξη, η θετική πρόθεση καλλιεργείται με μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις, όχι με μεγάλες, εντυπωσιακές αποφάσεις που ξεθωριάζουν μετά από λίγες μέρες. Ξεκινάω συχνά με κάτι τόσο απλό όσο το πρώτο λεπτό της ημέρας... πριν ανοίξουμε το κινητό, πριν μπούμε στη φασαρία της μέρας, να σταθούμε λίγο, να αναπνεύσουμε, και να πούμε μέσα μας... όχι μηχανικά, αλλά με αίσθηση... τι είδους ενέργεια θέλουμε να κουβαλήσουμε σήμερα.
Μια ερώτηση που προτείνω συχνά σε ανθρώπους που συναντώ είναι «Αν σήμερα το βράδυ κοιτούσα πίσω τη μέρα μου με ικανοποίηση, τι θα είχε συμβεί;» Αυτή η απλή ερώτηση, όταν γίνεται συνήθεια, αρχίζει να προσανατολίζει τις επιλογές μας, τις λέξεις μας, ακόμα και τον τρόπο που αντιδρούμε σε μια δυσκολία. Δεν αλλάζει τον κόσμο γύρω μας από τη μια στιγμή στην άλλη. Αλλάζει όμως τον φακό μέσα από τον οποίο βλέπουμε και αυτός ο φακός, με τον καιρό, αρχίζει να διαμορφώνει και τον ίδιο τον κόσμο που βιώνουμε, γιατί οι επιλογές μας ρέουν από αυτόν.
Επιστροφή στο Πηγαίο
Ίσως η πιο βαθιά αλήθεια που έχω καταλάβει, μέσα από όλα αυτά τα χρόνια δουλειάς με τον εαυτό μου και με άλλους ανθρώπους, είναι ότι η θετική πρόταση δεν είναι κάτι που κατακτούμε μια φορά και για πάντα. Είναι μια σχέση που ανανεώνεται καθημερινά, μερικές φορές μέσα από πτώσεις, μερικές φορές μέσα από στιγμές χάριτος. Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι για να ξεκινήσουμε. Χρειάζεται μόνο να είμαστε ειλικρινείς με το που βρισκόμαστε, και ανοιχτοί στο πού θέλουμε να πάμε.
Αν κάτι θα ήθελα να μείνει από αυτές τις λέξεις, είναι ότι η πραγματικότητα μας δεν είναι ένας τείχος απέναντί μας, αλλά ένας καθρέφτης που συνομιλεί μαζί μας. Και κάθε φορά που επιλέγουμε, με ειλικρίνεια και όχι με άρνηση, να στρέψουμε το βλέμμα μας προς αυτό που θέλουμε να χτίσουμε, συμμετέχουμε ενεργά στη δημιουργία της. Όχι ως θεατές μιας ζωής που μας συμβαίνει, αλλά ως συνδημιουργοί μιας ζωής που βήμα-βήμα, ανάσα προς ανάσα, μαθαίνουμε να ζούμε με περισσότερη επίγνωση, περισσότερη τρυφερότητα, και περισσότερη αλήθεια.


