Σταύρος Πλουμιστός: Πάθη που καταπίνουν - Όταν η επιθυμία γίνεται εξάρτηση
Εκεί, ακριβώς σε αυτή τη λεπτή γραμμή, ξεκινά η μεγάλη παρεξήγηση γύρω από το πάθος. Γιατί το πάθος δεν είναι εχθρός. Το έχω δει να γεννά δημιουργία, να κινεί ανθρώπους να ξεπερνούν τα όριά τους, να θεραπεύουν, να αγαπούν βαθύτερα. Είναι μια δύναμη ζωής. Όμως, όπως κάθε δύναμη που δεν παρατηρείται με επίγνωση, μπορεί να μεταμορφωθεί. Και τότε, χωρίς να το καταλάβουμε, από φλόγα γίνεται πυρκαγιά.
Πριν χρόνια στο γραφείο μου ένας ωφελούμενος που μου είπε «Δεν μπορώ να σταματήσω, ακόμη κι όταν ξέρω ότι με καταστρέφει». Δεν υπήρχε υπερβολή στη φωνή του. Μόνο μια ήρεμη παραδοχή. Αυτό είναι το σημείο όπου η επιθυμία έχει πάψει να είναι επιλογή. Έχει γίνει ανάγκη και εκεί όπως καταλαβαίνετε ξεκινάει η εξάρτηση.
Στη διαδρομή μου ως πνευματικός καθοδηγητής, σύμβουλος αυτογνωσίας, αλλά και μέσα από τη συγγραφή του βιβλίου «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης» (εδώ), ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπος με αυτή τη επιλογή... Δεν είναι θορυβώδης. Δεν συμβαίνει απότομα. Είναι σχεδόν αόρατη. Σαν να μετακινείται ο εσωτερικός σου άξονας χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς ότι δεν κινείσαι εσύ προς την επιθυμία αλλά σε κινεί εκείνη.
Σε νευροβιολογικό επίπεδο, αυτό έχει μια σαφή εξήγηση. Το σύστημα ντοπαμίνης του εγκεφάλου μας ενισχύει συμπεριφορές που προσφέρουν άμεση ανταμοιβή. Δεν είναι κάτι κακό. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο οργανισμός μας μαθαίνει τι είναι «καλό» για την επιβίωση ή την ευχαρίστηση. Όμως ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει πάντα την ποιότητα της ανταμοιβής. Μαθαίνει την ένταση και κάπως έτσι αρχίζει το ταξίδι της εξάρτησης. Όταν επαναλαμβάνεις μια συμπεριφορά που σου δίνει έντονη ευχαρίστηση, ο εγκέφαλος προσαρμόζεται. Αυτό που χθες ήταν αρκετό, σήμερα δεν φτάνει. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Όχι γιατί το θέλεις πραγματικά, αλλά γιατί το νευρικό σου σύστημα έχει μάθει να λειτουργεί σε εκείνο το επίπεδο διέγερσης. Έτσι δημιουργείται ένας κύκλος που αυτοενισχύεται.
Έχω παρατηρήσει ανθρώπους να κυνηγούν όχι την ίδια την εμπειρία, αλλά την ανάμνηση της έντασης που κάποτε ένιωσαν. Και όσο περισσότερο την κυνηγούν, τόσο περισσότερο απομακρύνονται από αυτήν. Αυτό δημιουργεί μια εσωτερική απογοήτευση, που με τη σειρά της οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για επανάληψη. Ένας κύκλος που κλείνει πάνω στον εαυτό του.
Αν μείνουμε μόνο στη βιολογία, χάνουμε κάτι ουσιαστικό. Γιατί η εξάρτηση δεν είναι απλώς μια «κακή συνήθεια». Είναι, πολύ συχνά, μια βαθιά ανθρώπινη προσπάθεια να ρυθμιστεί κάτι που μέσα μας πονά. Στην ψυχοδυναμική προσέγγιση, βλέπουμε την εξάρτηση ως έναν μηχανισμό κάλυψης. Όχι συνειδητής, αλλά υπαρξιακής.
Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε «Όταν το κάνω, για λίγο ησυχάζω». Αυτή η φράση είναι κλειδί γιατί στην ουσία δεν μιλούν για χαρά, αλλά για παύση του πόνου. Κάπου μέσα τους υπάρχει ένα κενό, μια αίσθηση ανεπάρκειας, ένα τραύμα που δεν έχει βρει ακόμη λόγια και η εξαρτητική συμπεριφορά γίνεται ο τρόπος να σιωπήσει αυτή η εσωτερική φωνή. Εδώ χρειάζεται ειλικρίνεια. Όχι αυστηρότητα. Όχι κριτική. Η εξάρτηση δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Είναι μια προσαρμογή. Ένας τρόπος επιβίωσης που κάποτε λειτούργησε. Το πρόβλημα είναι ότι συνεχίζει να λειτουργεί ακόμη κι όταν πλέον δεν χρειάζεται, ή όταν έχει γίνει επιβλαβής.
Σε πνευματικό επίπεδο, το ζήτημα βαθαίνει ακόμη περισσότερο. Γιατί το πάθος γίνεται περιοριστικό όταν αφαιρεί την ελευθερία. Όταν δεν μπορείς να επιλέξεις αν θα το ακολουθήσεις ή όχι. Όταν η εσωτερική σου φωνή δεν έχει πια χώρο να ακουστεί. Εκεί δεν υπάρχει σύνδεση. Υπάρχει προσκόλληση και γνωρίζουμε ότι η προσκόλληση είναι φόβος μεταμφιεσμένος. Φόβος ότι χωρίς αυτό που επιθυμείς, δεν θα είσαι καλά. Δεν θα αντέξεις. Δεν θα είσαι πλήρης. Και αυτός ο φόβος είναι που σε κρατά δεμένο, όχι η ίδια η επιθυμία.
Σε αυτές τις στιγμές, συχνά προτείνω στους ανθρώπους να σταματήσουν για λίγο και να παρατηρήσουν. Όχι να αλλάξουν αμέσως. Αλλά να δουν καθαρά. Να ρωτήσουν τον εαυτό τους «Αυτό που νιώθω τώρα, είναι επιθυμία ή ανάγκη;» Η απάντηση δεν έρχεται πάντα εύκολα. Όμως η ερώτηση ανοίγει έναν χώρο.
Η αναγνώριση αυτή είναι το πρώτο ρήγμα στον αυτόματο κύκλο. Γιατί οι περισσότερες εξαρτητικές συμπεριφορές λειτουργούν χωρίς συνείδηση. Είναι επαναλήψεις που ενεργοποιούνται από ερεθίσματα, σκέψεις, συναισθήματα. Όσο δεν τα παρατηρείς, σε καθορίζουν.
Στο ολιστικό συμβουλευτικό κέντρο Life Health Care (εδώ), έχω δουλέψει εκτενώς πάνω στη διακοπή αυτών των κύκλων. Όχι με βία, αλλά με κατανόηση. Όταν αρχίζεις να βλέπεις τον μηχανισμό, κάτι μέσα σου αποστασιοποιείται. Δεν είσαι πια πλήρως ταυτισμένος με τη συμπεριφορά.
Ένα από τα πιο ουσιαστικά εργαλεία που έχω χρησιμοποιήσει είναι αυτό που ονομάζουμε «παραμονή με την επιθυμία χωρίς δράση». Στην αρχή, αυτό φαίνεται σχεδόν αδύνατο. Η παρόρμηση μοιάζει ακαταμάχητη. Όμως αν μείνεις λίγο μαζί της, χωρίς να την ικανοποιήσεις, αρχίζεις να παρατηρείς κάτι ενδιαφέρον: η ένταση ανεβαίνει, κορυφώνεται και μετά πέφτει.
Αυτό αλλάζει ριζικά την αντίληψη που έχεις για την επιθυμία. Δεν είναι μόνιμη. Δεν είναι ατελείωτη. Είναι κύμα. Και αν μάθεις να «σερφάρεις» πάνω σε αυτό το κύμα, χωρίς να βυθίζεσαι, ανακτάς σταδιακά την ελευθερία σου. Παράλληλα, είναι σημαντικό να αντικαταστήσεις τις αυτόματες συμπεριφορές με κάτι που δεν σε καταπιέζει, αλλά σε εξισορροπεί. Όχι απαραίτητα κάτι «τέλειο» ή «υψηλό». Αλλά κάτι ουδέτερο ή δημιουργικό. Κάτι που δεν τροφοδοτεί τον ίδιο κύκλο. Μια βόλτα, μια δημιουργική ενασχόληση, μια συνειδητή αναπνοή.
Δεν πρόκειται για απλή αλλαγή συνήθειας. Πρόκειται για επανασύνδεση με τον εαυτό σου. Γιατί στο βάθος, αυτό που αναζητάς μέσα από την εξάρτηση είναι μια αίσθηση πληρότητας, σύνδεσης, ηρεμίας. Και αυτά δεν μπορούν να σου τα δώσουν οι επαναλαμβανόμενες εντάσεις.
Μέσα από τη μέθοδο Voice Healing που ανέπτυξα (εδώ), εργάστηκα ακριβώς πάνω σε αυτή τη βαθύτερη αναπρογραμματιστική διαδικασία. Ο νους δεν αλλάζει μόνο με λογική. Χρειάζεται εμπειρία. Χρειάζεται να βιώσει διαφορετικές εσωτερικές καταστάσεις, ώστε να αρχίσει να αποδεσμεύεται από τις παλιές συνδέσεις. Η καθοδηγούμενη σκέψη και η νοερή απεικόνιση, όταν χρησιμοποιούνται σωστά, δημιουργούν νέες νευρωνικές διαδρομές. Δεν «παλεύεις» με την εξάρτηση. Τη ξεπερνάς, γιατί δεν σε ορίζει πια. Αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση από την καταπίεση.
Κάποια στιγμή, ένας ενδιαφερόμενος στο γραφείο μου είπε «Δεν ξέρω ποιος είμαι χωρίς αυτό». Και αυτό είναι ίσως το πιο ειλικρινές σημείο της διαδρομής. Γιατί η εξάρτηση έχει ενσωματωθεί στην ταυτότητα. Εκεί δεν αρκεί να κόψεις τη συμπεριφορά. Χρειάζεται να ανακαλύψεις ξανά τον εαυτό σου. Αυτό φυσικά δεν γίνεται βιαστικά. Γίνεται με ειλικρινή παρουσία. Με μικρές στιγμές επίγνωσης. Με διάθεση να μείνεις με αυτό που αναδύεται, ακόμη κι αν δεν είναι ευχάριστο. Γιατί πίσω από την ανάγκη, υπάρχει πάντα μια αλήθεια που περιμένει να ακουστεί.
Η ελευθερία, όπως έχω διαπιστώσει μέσα από χρόνια προσωπικής και επαγγελματικής πορείας, δεν είναι η απουσία επιθυμίας. Είναι η ικανότητα να μην υποδουλώνεσαι σε αυτήν. Να μπορείς να πεις «ναι» όταν το επιλέγεις, και «όχι» όταν αυτό σε υπηρετεί. Αυτό απαιτεί εσωτερική δύναμη. Αλλά όχι τη δύναμη της αντίστασης. Τη δύναμη της επίγνωσης. Όταν βλέπεις καθαρά, δεν χρειάζεται να πιέσεις τον εαυτό σου. Η ίδια η κατανόηση σε απελευθερώνει.
Αν διαβάζοντας αυτές τις γραμμές αναγνωρίζεις κάτι από τον εαυτό σου, δεν χρειάζεται να το αντιμετωπίσεις μόνος. Υπάρχει δρόμος. Και είναι πιο ήπιος απ’ όσο ίσως φαντάζεσαι, αρκεί να τον προσεγγίσεις με ειλικρίνεια.
Σε προσκαλώ να επισκεφθείς το www.voicehealing.gr και να γνωρίσεις βαθύτερα αυτή τη διαδρομή. Αν νιώθεις ότι έχει έρθει η στιγμή να κατανοήσεις τον εαυτό σου σε ουσιαστικό επίπεδο και να απελευθερωθείς από ότι σε περιορίζει, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου για ατομικές συνεδρίες ή μαθήματα αφύπνισης και αυτογνωσίας. Με σεβασμό, διακριτικότητα και πραγματική παρουσία, μπορούμε να εργαστούμε μαζί ώστε να επαναφέρεις την ελευθερία εκεί που πάντα ανήκε, δηλαδή, μέσα σου.
Στη διαδρομή μου ως πνευματικός καθοδηγητής, σύμβουλος αυτογνωσίας, αλλά και μέσα από τη συγγραφή του βιβλίου «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης» (εδώ), ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπος με αυτή τη επιλογή... Δεν είναι θορυβώδης. Δεν συμβαίνει απότομα. Είναι σχεδόν αόρατη. Σαν να μετακινείται ο εσωτερικός σου άξονας χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς ότι δεν κινείσαι εσύ προς την επιθυμία αλλά σε κινεί εκείνη.
Σε νευροβιολογικό επίπεδο, αυτό έχει μια σαφή εξήγηση. Το σύστημα ντοπαμίνης του εγκεφάλου μας ενισχύει συμπεριφορές που προσφέρουν άμεση ανταμοιβή. Δεν είναι κάτι κακό. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο οργανισμός μας μαθαίνει τι είναι «καλό» για την επιβίωση ή την ευχαρίστηση. Όμως ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει πάντα την ποιότητα της ανταμοιβής. Μαθαίνει την ένταση και κάπως έτσι αρχίζει το ταξίδι της εξάρτησης. Όταν επαναλαμβάνεις μια συμπεριφορά που σου δίνει έντονη ευχαρίστηση, ο εγκέφαλος προσαρμόζεται. Αυτό που χθες ήταν αρκετό, σήμερα δεν φτάνει. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Όχι γιατί το θέλεις πραγματικά, αλλά γιατί το νευρικό σου σύστημα έχει μάθει να λειτουργεί σε εκείνο το επίπεδο διέγερσης. Έτσι δημιουργείται ένας κύκλος που αυτοενισχύεται.
Έχω παρατηρήσει ανθρώπους να κυνηγούν όχι την ίδια την εμπειρία, αλλά την ανάμνηση της έντασης που κάποτε ένιωσαν. Και όσο περισσότερο την κυνηγούν, τόσο περισσότερο απομακρύνονται από αυτήν. Αυτό δημιουργεί μια εσωτερική απογοήτευση, που με τη σειρά της οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για επανάληψη. Ένας κύκλος που κλείνει πάνω στον εαυτό του.
Αν μείνουμε μόνο στη βιολογία, χάνουμε κάτι ουσιαστικό. Γιατί η εξάρτηση δεν είναι απλώς μια «κακή συνήθεια». Είναι, πολύ συχνά, μια βαθιά ανθρώπινη προσπάθεια να ρυθμιστεί κάτι που μέσα μας πονά. Στην ψυχοδυναμική προσέγγιση, βλέπουμε την εξάρτηση ως έναν μηχανισμό κάλυψης. Όχι συνειδητής, αλλά υπαρξιακής.
Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε «Όταν το κάνω, για λίγο ησυχάζω». Αυτή η φράση είναι κλειδί γιατί στην ουσία δεν μιλούν για χαρά, αλλά για παύση του πόνου. Κάπου μέσα τους υπάρχει ένα κενό, μια αίσθηση ανεπάρκειας, ένα τραύμα που δεν έχει βρει ακόμη λόγια και η εξαρτητική συμπεριφορά γίνεται ο τρόπος να σιωπήσει αυτή η εσωτερική φωνή. Εδώ χρειάζεται ειλικρίνεια. Όχι αυστηρότητα. Όχι κριτική. Η εξάρτηση δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Είναι μια προσαρμογή. Ένας τρόπος επιβίωσης που κάποτε λειτούργησε. Το πρόβλημα είναι ότι συνεχίζει να λειτουργεί ακόμη κι όταν πλέον δεν χρειάζεται, ή όταν έχει γίνει επιβλαβής.
Σε πνευματικό επίπεδο, το ζήτημα βαθαίνει ακόμη περισσότερο. Γιατί το πάθος γίνεται περιοριστικό όταν αφαιρεί την ελευθερία. Όταν δεν μπορείς να επιλέξεις αν θα το ακολουθήσεις ή όχι. Όταν η εσωτερική σου φωνή δεν έχει πια χώρο να ακουστεί. Εκεί δεν υπάρχει σύνδεση. Υπάρχει προσκόλληση και γνωρίζουμε ότι η προσκόλληση είναι φόβος μεταμφιεσμένος. Φόβος ότι χωρίς αυτό που επιθυμείς, δεν θα είσαι καλά. Δεν θα αντέξεις. Δεν θα είσαι πλήρης. Και αυτός ο φόβος είναι που σε κρατά δεμένο, όχι η ίδια η επιθυμία.
Σε αυτές τις στιγμές, συχνά προτείνω στους ανθρώπους να σταματήσουν για λίγο και να παρατηρήσουν. Όχι να αλλάξουν αμέσως. Αλλά να δουν καθαρά. Να ρωτήσουν τον εαυτό τους «Αυτό που νιώθω τώρα, είναι επιθυμία ή ανάγκη;» Η απάντηση δεν έρχεται πάντα εύκολα. Όμως η ερώτηση ανοίγει έναν χώρο.
Η αναγνώριση αυτή είναι το πρώτο ρήγμα στον αυτόματο κύκλο. Γιατί οι περισσότερες εξαρτητικές συμπεριφορές λειτουργούν χωρίς συνείδηση. Είναι επαναλήψεις που ενεργοποιούνται από ερεθίσματα, σκέψεις, συναισθήματα. Όσο δεν τα παρατηρείς, σε καθορίζουν.
Στο ολιστικό συμβουλευτικό κέντρο Life Health Care (εδώ), έχω δουλέψει εκτενώς πάνω στη διακοπή αυτών των κύκλων. Όχι με βία, αλλά με κατανόηση. Όταν αρχίζεις να βλέπεις τον μηχανισμό, κάτι μέσα σου αποστασιοποιείται. Δεν είσαι πια πλήρως ταυτισμένος με τη συμπεριφορά.
Ένα από τα πιο ουσιαστικά εργαλεία που έχω χρησιμοποιήσει είναι αυτό που ονομάζουμε «παραμονή με την επιθυμία χωρίς δράση». Στην αρχή, αυτό φαίνεται σχεδόν αδύνατο. Η παρόρμηση μοιάζει ακαταμάχητη. Όμως αν μείνεις λίγο μαζί της, χωρίς να την ικανοποιήσεις, αρχίζεις να παρατηρείς κάτι ενδιαφέρον: η ένταση ανεβαίνει, κορυφώνεται και μετά πέφτει.
Αυτό αλλάζει ριζικά την αντίληψη που έχεις για την επιθυμία. Δεν είναι μόνιμη. Δεν είναι ατελείωτη. Είναι κύμα. Και αν μάθεις να «σερφάρεις» πάνω σε αυτό το κύμα, χωρίς να βυθίζεσαι, ανακτάς σταδιακά την ελευθερία σου. Παράλληλα, είναι σημαντικό να αντικαταστήσεις τις αυτόματες συμπεριφορές με κάτι που δεν σε καταπιέζει, αλλά σε εξισορροπεί. Όχι απαραίτητα κάτι «τέλειο» ή «υψηλό». Αλλά κάτι ουδέτερο ή δημιουργικό. Κάτι που δεν τροφοδοτεί τον ίδιο κύκλο. Μια βόλτα, μια δημιουργική ενασχόληση, μια συνειδητή αναπνοή.
Δεν πρόκειται για απλή αλλαγή συνήθειας. Πρόκειται για επανασύνδεση με τον εαυτό σου. Γιατί στο βάθος, αυτό που αναζητάς μέσα από την εξάρτηση είναι μια αίσθηση πληρότητας, σύνδεσης, ηρεμίας. Και αυτά δεν μπορούν να σου τα δώσουν οι επαναλαμβανόμενες εντάσεις.
Μέσα από τη μέθοδο Voice Healing που ανέπτυξα (εδώ), εργάστηκα ακριβώς πάνω σε αυτή τη βαθύτερη αναπρογραμματιστική διαδικασία. Ο νους δεν αλλάζει μόνο με λογική. Χρειάζεται εμπειρία. Χρειάζεται να βιώσει διαφορετικές εσωτερικές καταστάσεις, ώστε να αρχίσει να αποδεσμεύεται από τις παλιές συνδέσεις. Η καθοδηγούμενη σκέψη και η νοερή απεικόνιση, όταν χρησιμοποιούνται σωστά, δημιουργούν νέες νευρωνικές διαδρομές. Δεν «παλεύεις» με την εξάρτηση. Τη ξεπερνάς, γιατί δεν σε ορίζει πια. Αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση από την καταπίεση.
Κάποια στιγμή, ένας ενδιαφερόμενος στο γραφείο μου είπε «Δεν ξέρω ποιος είμαι χωρίς αυτό». Και αυτό είναι ίσως το πιο ειλικρινές σημείο της διαδρομής. Γιατί η εξάρτηση έχει ενσωματωθεί στην ταυτότητα. Εκεί δεν αρκεί να κόψεις τη συμπεριφορά. Χρειάζεται να ανακαλύψεις ξανά τον εαυτό σου. Αυτό φυσικά δεν γίνεται βιαστικά. Γίνεται με ειλικρινή παρουσία. Με μικρές στιγμές επίγνωσης. Με διάθεση να μείνεις με αυτό που αναδύεται, ακόμη κι αν δεν είναι ευχάριστο. Γιατί πίσω από την ανάγκη, υπάρχει πάντα μια αλήθεια που περιμένει να ακουστεί.
Η ελευθερία, όπως έχω διαπιστώσει μέσα από χρόνια προσωπικής και επαγγελματικής πορείας, δεν είναι η απουσία επιθυμίας. Είναι η ικανότητα να μην υποδουλώνεσαι σε αυτήν. Να μπορείς να πεις «ναι» όταν το επιλέγεις, και «όχι» όταν αυτό σε υπηρετεί. Αυτό απαιτεί εσωτερική δύναμη. Αλλά όχι τη δύναμη της αντίστασης. Τη δύναμη της επίγνωσης. Όταν βλέπεις καθαρά, δεν χρειάζεται να πιέσεις τον εαυτό σου. Η ίδια η κατανόηση σε απελευθερώνει.
Αν διαβάζοντας αυτές τις γραμμές αναγνωρίζεις κάτι από τον εαυτό σου, δεν χρειάζεται να το αντιμετωπίσεις μόνος. Υπάρχει δρόμος. Και είναι πιο ήπιος απ’ όσο ίσως φαντάζεσαι, αρκεί να τον προσεγγίσεις με ειλικρίνεια.
Σε προσκαλώ να επισκεφθείς το www.voicehealing.gr και να γνωρίσεις βαθύτερα αυτή τη διαδρομή. Αν νιώθεις ότι έχει έρθει η στιγμή να κατανοήσεις τον εαυτό σου σε ουσιαστικό επίπεδο και να απελευθερωθείς από ότι σε περιορίζει, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου για ατομικές συνεδρίες ή μαθήματα αφύπνισης και αυτογνωσίας. Με σεβασμό, διακριτικότητα και πραγματική παρουσία, μπορούμε να εργαστούμε μαζί ώστε να επαναφέρεις την ελευθερία εκεί που πάντα ανήκε, δηλαδή, μέσα σου.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
