Σταύρος Πλουμιστός: Τα όρια της συνείδησης - Τι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε
Πριν από πολλά χρόνια, ήμουν σε καθοδήγηση με έναν πνευματικό άνθρωπο που είχε διαβάσει από κλασικά κείμενα, αρχαία φιλοσοφία, σύγχρονη νευροεπιστήμη, μέχρι και θρησκευτική λογοτεχνία. Ήταν ένας ευφυής άνθρωπος, με τον τρόπο που μπορεί να είναι κανείς, όταν έχει επενδύσει δεκαετίες στο να συλλέγει γνώσεις. Όταν όμως σε μια στιγμή δικού μου ίστρου τον ρώτησα τι αισθάνεται, καθώς συζητούσαμε για την εσωτερικότητα και την συνείδηση, έμεινε σχεδόν ακίνητος... σαν κάτι να είχε σταματήσει μέσα του και μου λέει «Δεν ξέρω... και αυτό με τρομάζει.» Μέρες μετά αναλύοντας εκείνη την παραδοχή του, κατάλαβα ότι ήταν η πιο σοφή κίνηση που είχε κάνει ποτέ...καθώς διδάχτηκα!
Ζούμε σε έναν πολιτισμό που έχει κάνει θεό την κατανόηση. Το να «καταλαβαίνεις» έχει γίνει σχεδόν ηθική αρετή. Αν δεν εξηγείς, αν δεν αναλύεις, αν δεν έχεις απάντηση, θεωρείσαι ελλιπής κι έτσι, σιγά σιγά, έχουμε κάτι πολύ πολύτιμο... την ικανότητα να στεκόμαστε μπροστά στο ανεξήγητο χωρίς να φοβόμαστε....
Ζούμε σε έναν πολιτισμό που έχει κάνει θεό την κατανόηση. Το να «καταλαβαίνεις» έχει γίνει σχεδόν ηθική αρετή. Αν δεν εξηγείς, αν δεν αναλύεις, αν δεν έχεις απάντηση, θεωρείσαι ελλιπής κι έτσι, σιγά σιγά, έχουμε κάτι πολύ πολύτιμο... την ικανότητα να στεκόμαστε μπροστά στο ανεξήγητο χωρίς να φοβόμαστε....
Εγώ έχω αφιερώσει δεκαετίες δουλεύοντας με ανθρώπους που έψαχνα να βρουν τον εαυτό τους. Μέσα από το έργο μου στο Life Health Care, αλλά και μέσα από τη μέθοδο μου Voice Healing (ηχητικών συνεδριών καθοδηγούμενης σκέψης και νοερής δημιουργίας που βοηθούν τον νου να επαναπρογραμματιστεί σε βαθύτερα επίπεδα) έχω δει χιλιάδες ψυχές να αγωνίζονται με το να θέλουν να ελέγξουν αυτό που δεν μπορεί να ελεγχθεί. Δηλαδή να κατανοήσουν αυτό που υπερβαίνει την κατανόηση. Να χωρέσουν με έναν τρόπο, το άπειρο μέσα σε ένα πεπερασμένο μυαλό. Όμως αυτό ακριβώς είναι το θεμέλιο του άγχους που τους βασανίζει περισσότερους ανθρώπους σήμερα.
Αγαπητοί μου η συνείδηση έχει όρια. Δεν το λέω αυτό για να σε αποθαρρύνω. Το λέω γιατί η αναγνώριση αυτής της αλήθειας είναι η αρχή μιας βαθύτερης ελευθερίας. Σκέψου το... ο ανθρώπινος νους λειτουργεί όπως ένα παράθυρο. Αφήνει να περάσει φως, δίνει προοπτική, ανοίγει ορίζοντες, αλλά δεν είναι το σύνολο του τοπίου. Έξω από αυτό υπάρχει ένας κόσμος που συνεχίζει να μην υπάρχει από το αν τον βλέπεις ή όχι.
Η νευροεπιστήμη μας λέει ότι ο εγκέφαλος επεξεργάζεται κάθε δευτερόλεπτο περίπου 11 εκατομμύρια bits πληροφορίας από το περιβάλλον. Από αυτά, μόλις 40 φτάνουν στη συνειδητή αντίληψη. Σκέψου το... 40 από τα 11.000.000. Αυτό σημαίνει ότι η πραγματικότητα που βιώνει κάθε στιγμή είναι μια μικροσκοπική, επιλεκτική εκδοχή αυτού που πραγματικά συμβαίνει. Το υπόλοιπο που είναι η συντριπτική πλειοψηφία, επεξεργάζεται κάτω από τη γραμμή της συνείδησης, σε επίπεδο που δεν έχουμε πρόσβαση. Και παρόλα αυτά εμείς ορκιζόμαστε στη δική μας εκδοχή. Υπερασπιζόμαστε την αντίληψή μας σαν να ήταν η αλήθεια.
Θυμάμαι την περίπτωση της Ελένης που ήρθε για καθοδηγητική συνεδρία, πολύ απογοητευμένη από την σχέση της. Η απόλυτη ακρίβεια στην εκτίμησή της ήταν ότι ο σύντροφός της ήταν αναίσθητος, εγωιστής και ψυχρός. Τα στοιχεία που έφερνε ήταν αδιαμφισβήτητα για εκείνη λέγοντας μου «Βλέπω τι συμβαίνει». «Δεν χρειάζομαι άλλη ανάλυση. Ξέρω.» Είχε αυτή την βεβαιότητα στην οποία ήταν κλειδωμένη. Όχι επειδή έλεγε ψέματα. Αλλά επειδή η συνείδησή της μπορούσε να δει μόνο εκείνα τα 40 bits. Τα δικά της 40 bits. Κι όχι όλο το σύνολο όπως κανονικά θα έπρεπε.
Το ερώτημα που της έθεσα χωρίς πίεση φυσικά ήταν «Τι υποθέτεις ότι δεν βλέπεις;» και σε αυτό το σημείο κόλλησε. Γιατί κανείς δεν μας έχει εκπαιδεύσει να κάνουμε αυτήν την ερώτηση. Μας έχουν μάθει μόνο να ισχυριζόμαστε. Όχι να αμφιβάλλουμε με συνέπεια προς το εαυτό μας.
Πρέπει να σκεφτούμε ότι υπάρχουν πράγματα που ξέρουμε ότι ξέρουμε, πράγματα που ξέρουμε ότι δεν ξέρουμε, αλλά το πιο επικίνδυνο είναι αυτά που δεν ξέρουμε ότι δεν ξέρουμε. Αυτά είναι τα τυφλά σημεία μας και κανείς από εμάς δεν είναι απαλλαγμένος από αυτά ούτε εγώ. Αυτό που έχω μάθει, όμως, μέσα από χρόνια εργασίας με ανθρώπους και μέσα από τη δική μου προσωπική πορεία αφύπνισης, είναι ότι τα τυφλά σημεία δεν αποτελούν απλώς ελλείψεις. Είναι δείκτες.... Μας υποδεικνύουν το σημείο όπου η αντίληψή μας έχει σκληρύνει σε βεβαιότητα και εκεί ακριβώς χρειάζεται η πιο τρυφερή μας προσοχή.
Υπάρχει μια ψευδαίσθηση που καλλιεργεί η πνευματική αναζήτηση και την έχω δει να παγιδεύει ακόμα και τους πιο συνειδητούς ανθρώπους. Η ψευδαίσθηση ότι με αρκετή εργασία, αρκετή πρακτική, αρκετή μελέτη, μπορεί τελικά να φτάσει σε ένα σημείο όπου βλέπεις τα πάντα ξεκάθαρα. Ότι η συνείδηση, αν την επέκτεινε αρκετά, γίνεται ολοκληρωτική. Σαν να μπορείς, αν τεντωθείς αρκετά, να αγγίξεις τον ορίζοντα. Ο ορίζοντας, όμως, δεν αγγίζεται. Υποχωρεί. Και αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι η φύση της συνείδησης.
Στη «Βίβλο της Θετικής Σκέψης» (εδώ) γράφω για τη δύναμη της εσωτερικής στροφής, για την ανακατεύθυνση της ενέργειας από το εξωτερικό ερέθισμα στην εσωτερική εμπειρία. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν λέγεται αρκετά συχνά σε αυτές τις συζητήσεις... η στροφή προς τα μέσα δεν αποκαλύπτει έναν κόσμο χωρίς όρια. Αποκαλύπτει έναν κόσμο βαθύτερο, αλλά να ξέρετε ότι το βάθος δεν σημαίνει ότι βλέπεις περισσότερο. Σημαίνει ότι συμφιλιώνεσαι με το πόσο λίγο βλέπεις.
Ο Σωκράτης, ο πιο σοφός Έλληνας κατά την Πυθία, δεν ήταν σοφός επειδή ήξερε τα πάντα. Ήταν σοφός επειδή ήξερε ότι δεν ήξερε. Και αυτή η γνώση δεν ήταν κενή παραδοχή αδυναμίας. Ήταν η αρχή μιας αληθινής, ζωντανής περιέργειας. Η άδειά σου για να χωρέσει κάτι πραγματικό.
Με την εμπειρία μου μπορώ να πω ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε βαθύτερο πόνο είναι συνήθως εκείνοι που αρνούνται να παραδεχτούν ότι κάτι υπερβαίνει την αντίληψή τους. Είτε αυτό αφορά στη δική τους αξία για παράδειγμα «δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν με αγαπούν», είτε στη ζωή των άλλων όπως «δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να μου συμπεριφέρεται έτσι», υπάρχει αυτή η επίμονη ανάγκη να χωρέσει η πραγματικότητα στο πλαίσιο που έχουν χτίσει και δυστυχώς όταν δεν χωράει, νιώθουν ότι κάτι είναι στραβό, είτε μέσα τους είτε γύρω τους. Σπάνια τους διέρχεται η σκέψη ότι το πλαίσιο που σκέφτονται ίσως είναι απλώς μικρό.
Αυτή είναι μια από τις πιο μεγάλες αλήθειες που έχω συναντήσει στην διαδρομή μου, ότι ο πόνος δεν προέρχεται πάντα από αυτό που βλέπουμε. Προέρχεται συχνά από την άρνηση να αποδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να δούμε αρκετά. Ότι η ζωή, γενικά η ζωή των άλλων, οι επιλογές τους, οι αντιδράσεις τους, οι σιωπές τους, περιέχουν βάθη στα οποία δεν έχουμε πρόσβαση.
Θέλω όμως εσένα που διαβάζεις αυτό το άρθρο να σε ρωτήσω κάτι. Αναρωτήσου χωρίς να βιαστείς να απαντήσεις... πόσες φορές έχεις αποφασίσει για κάτι, για μια κατάσταση, για έναν άνθρωπο, έστω για τον εαυτό σου, με βεβαιότητα, μόνο για να βρεις αργότερα ότι δεν γνώριζες κάτι κρίσιμο και σημαντικό; Πόσες φορές η αλήθεια βγήκε στο φως μόνο αφού η βεβαιότητά σου είχε ήδη κάνει τη ζημιά;
Δεν σε κατηγορώ. Μου έχει συμβεί και σε εμένα. Και ακριβώς γι' αυτό μιλώ.
Η μέθοδος μου Voice Healing, η οποία βασίζεται σε ηχητικές συνεδρίες καθοδηγούμενης νοερής απεικόνισης, λειτουργεί σε αυτό το σημείο ακριβώς, δηλαδή κάτω από τον ορθολογικό νου, εκεί όπου η λογική δεν φτάνει. Δεν προσπαθεί να σε πείσει. Δεν σου δίνει νέες ιδέες για να «καταλάβεις». Σε προσκαλεί να νιώσεις το υποσυνείδητό σου, να αφουγκραστείς τη σιωπή κάτω από τον θόρυβο και στη σιωπή αυτή συχνά ανακαλύπτεται αυτό που ο νους δεν μπόρεσε να κατανοήσει. Γιατί η συνείδηση δεν επεκτείνεται μόνο με πληροφορίες. Επεκτείνεται και με την παρουσία σου μέσα σου. Με την ικανότητα να είσαι εδώ, τώρα, χωρίς να επεξεργάζεσαι. Χωρίς να ερμηνεύεις. Χωρίς να αναλύεις. Απλώς να βρίσκεσαι στο παρόν.
Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται και το παράδοξο, ότι για να επεκτείνεις τη συνείδησή σου, πρέπει πρώτα να παραδεχτείς τα όριά της. Είναι σαν το χέρι που πρέπει πρώτα να ανοίξει και να αφήσει αυτό που κρατά, για να μπορέσει να κρατήσει κάτι καινούργιο.
Αυτό που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε δεν είναι κοινό. Είναι πληρότητα που δεν έχει ακόμη λάβει μορφή μέσα μας, καθώς η αποδοχή αυτής της αλήθειας, ότι υπάρχουν πτυχές της ύπαρξης, της σχέσης, της ψυχής και του σύμπαντος που θα παραμείνουν πέρα από τα λόγια μας, δεν συρρικνώνει τον άνθρωπο, αντιθέτως τον μεγαλώνει συνειδησιακά. Διότι ο ταπεινός νους, ο νους που παραδίδεται τα όριά του, αποκτά κάτι εξαιρετικά σπάνιο... ευελιξία. Την ικανότητα να αλλάζει. Να μαθαίνει. Να εκπλήσσεται ξανά. Ενώ ο νους που έχει «καταλάβει τα πάντα» έχει ουσιαστικά σκληρύνει σαν να είναι ξερόλας κι έχει μετατραπεί από ζωντανό ποτάμι σε λίμνη με στάσιμα νερά...
Σε αυτό το σημείο, θέλω να μιλήσω για κάτι που αναφέρεται στις συζητήσεις περί συνεδρίας...και αφορά το θάρρος της άγνοιας. Το να παραδεχτείς ότι δεν ξέρεις απαιτεί θάρρος. Σε έναν κόσμο που ανταμείβει τις απαντήσεις και τιμωρεί τις ερωτήσεις, εκείνοι που τολμούν να πουν «δεν γνωρίζω και είμαι εντάξει με αυτό» ανοίγουν πόρτες που για τους υπόλοιπους παραμένουν σφραγιστές. Αυτό το θάρρος για μένα, δεν είναι παθητικότητα. Δεν είναι αδράνεια. Είναι ενεργή παρουσία με ανοιχτά χέρια. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο να ψάχνεις απεγνωσμένα για μια πόρτα σε έναν τοίχο και στο να καθίσεις αρκετά ήσυχα ώστε να ακούσεις ποια πόρτα ανοίγει από μόνη της.
Ξέρεις τι παρατηρώ συχνότερα στους ανθρώπους που έχουν κάνει πραγματική εσωτερική προπόνηση όχι αυτή η επίπλαστη «φωτισμένη» παρουσία, αλλά αληθινή, βαθιά μεταμόρφωση; Δεν έχουν περισσότερες απαντήσεις. έχουν όμως καλύτερες ερωτήσεις. Κουβαλούν ακόμα αβεβαιότητα, αλλά δεν την κουβαλούν σαν βάρος. Την κουβαλούν σαν σύντροφο που τους οδηγεί.
Η συνείδηση που έχει ωριμάσει δεν ισχυρίζεται. Παρατηρεί. Δεν κρίνει. Φωτίζει. Δεν συμπεραίνει βιαστικά. Αφήνει το πράγμα να αποκαλυφθεί στο δικό του χρόνο. Και ίσως εδώ βρίσκεται η αλήθεια για τα όρια της συνείδησης... ότι δεν είναι εχθροί μας. Είναι ορόσημα. Μας λένε που τελειώνει αυτό που έχουμε κατανοήσει και πού αρχίζει αυτό που περιμένει ακόμα να αποκαλυφθεί. Έτσι αντί να σταθούμε στην άκρη αυτής της γραμμής με φόβο, μπορούμε να σταθούμε με δέος. Με αναμονή. Με την αθωότητα ενός παιδιού που κοιτάζει τον ουρανό νύχτα.
Αν κάτι έχω μάθει από αυτή την διαδρομή μου και συνεχίζω να μαθαίνω, γιατί κι εγώ έχω τα δικά μου όρια, είναι ότι η αποδοχή δεν είναι ήττα. Είναι η πιο έξυπνη κίνηση που μπορεί να κάνει έναν νέο. Η λέξη «αποδοχή» συχνά παρεξηγείται, νομίζουμε ότι σημαίνει παραίτηση, ότι σημαίνει ότι παύουμε να αγωνιζόμαστε. Δεν είναι έτσι. Η αποδοχή σημαίνει ότι παύουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια σε αυτό που είναι. Και αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης ελευθερώνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας, μιας ενέργειας που μπορεί πλέον να κατευθυνθεί προς αυτό που πράγματι μπορούμε να αλλάξουμε.
Αυτό είναι κάτι που βλέπω να ανθίζει μέσα από τις συνεδρίες Voice Healing σε ανθρώπους που ήρθαν φορτωμένοι με την αγωνία του «γιατί» και φεύγουν φωτισμένοι από το «τι τώρα». Δεν είχαν λύσει το αίνιγμα. Είχαν σταματήσει να αντιμετωπίσει ως αίνιγμα που χρειάζεται λύση.
Είμαι αρκετά τυχερός που έχω δει αυτή την αλλαγή να συμβαίνει από κοντά ξανά και ξανά. Και κάθε φορά με εκπλήσσει. Κάθε φορά μου θυμίζει γιατί επέλεξα αυτόν τον δρόμο. Γιατί έγραψα τη «Βίβλο της Θετικής Σκέψης»... όχι για να δώσω συνταγές, αλλά για να ανοίξω πόρτες. Γιατί δημιούργησα το Life Health Care... όχι ως χώρο απαντήσεων, αλλά ως χώρο εμβάθυνσης.
Τα όρια της συνείδησης δεν κλείνουν έξω από την αλήθεια. Σε προσκαλούν να τις πλησιάσεις με μεγαλύτερη ταπεινοφροσύνη. Και στην ταπεινοφροσύνη αυτή κρύβεται κάτι εκπληκτικό, μια ησυχία που δεν είναι κενή, αλλά γεμάτη. Μια σιωπή που αναπνέει.
Μπορούμε να σταθούμε σε αυτά τα όρια χωρίς να μισούμε. Μπορούμε να κοιτάμε με αγάπη, σαν τοίχους ενός κήπου που δεν περιορίζουν αλλά προστατεύουν. Και μέσα σε αυτόν τον κήπο, μέσα στα όρια αυτά, υπάρχει χώρος για ολόκληρη ζωή. Μια ζωή πραγματική, βαθιά, νόημα γεμάτη. Αρκεί να αποφασίσουμε πλήρως να τη ζήσουμε συνειδητά, αντί να περιμένουμε να την «καταλάβουμε» πριν αρχίσουμε.
Αν αυτό το κείμενο άγγιξε κάτι μέσα σου...μια αναγνώριση, μια ερώτηση που ψάχνει απάντηση, ένα αίσθημα ότι ήρθε η ώρα για κάτι βαθύτερο, τότε ίσως είναι η στιγμή να κάνουμε μια κουβέντα.
Η εργασία που κάνω μέσα από ατομικές συνεδρίες αφύπνισης και αυτογνωσίας δεν είναι για όλους. Είναι για εκείνους που νιώθουν ότι έχουν κάτι περισσότερο μέσα τους και δεν ξέρουν πώς να προσεγγίσουν. Για εκείνους που έχουν κουραστεί από τις επιφανειακές απαντήσεις και ψάχνουν κάτι αληθινό. Για εκείνους που είναι έτοιμοι να κοιτάξουν τον εαυτό τους με ειλικρίνεια και να αρχίσουν να τον αλλάζουν.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτές τις λέξεις, σε προσκαλώ να επισκεφτείς το www.voicehealing.gr γιατί εκεί θα βρεις περισσότερες πληροφορίες για τις συνεδρίες, τη μέθοδο Voice Healing και τα προγράμματα αφύπνισης που έχω δημιουργήσει για ανθρώπους ακριβώς σαν εσένα. Σε περιμένω... με τον χρόνο σου, στον δικό σου ρυθμό. Γιατί αυτή είναι ακριβώς η φύση της αληθινής αφύπνισης... δεν σε βάζει να κάνεις κάτι, απλά σε προσκαλεί.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
