Σταύρος Πλουμιστός: Όταν ο πόνος γίνεται ταυτότητα σου για να αποφύγεις την αλλαγή σου
Μετά από πολλά χρόνια στη συμβουλευτική, έχω παρατηρήσει ξανά και ξανά το ίδιο μοτίβο να συμβαίνει. Άνθρωποι ευφυείς, ευαίσθητοι, πνευματικά ανήσυχοι, να κρατιούνται με πείσμα από τις πληγές τους. Όχι γιατί δεν θέλουν να θεραπευτούν, αλλά γιατί η πληγή έγινε το σημείο αναφοράς τους. Εκεί ξέρουν ποιοι είναι. Εκεί ξέρουν πώς να υπάρχουν. Ο πόνος τους προσφέρει δομή, ρόλο, αφήγημα. Και κάθε αφήγημα που επαναλαμβάνεται για χρόνια, παύει να είναι ιστορία και γίνεται ταυτότητα.
Ο ρόλος του θύματος δεν είναι αδυναμία. Είναι στρατηγική επιβίωσης. Δημιουργείται συνήθως νωρίς, όταν το άτομο δεν έχει τα ψυχικά εργαλεία να διαχειριστεί την απώλεια, την απόρριψη, την αδικία ή την έλλειψη αγάπης. Τότε, ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα μαθαίνουν κάτι πολύ συγκεκριμένο... «αν μείνω μικρός, αν μείνω πληγωμένος, αν μείνω αδύναμος, δεν θα χρειαστεί να ρισκάρω ξανά». Έτσι, ο πόνος γίνεται καταφύγιο. Όχι γιατί είναι ευχάριστος, αλλά γιατί είναι γνώριμος.
Σε αυτό το σημείο αρχίζει η παρεξήγηση. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι τιμά τον πόνο του, ενώ στην πραγματικότητα τον συντηρεί. Πιστεύει ότι σέβεται τα τραύματά του, ενώ απλώς αρνείται να τα ξεπεράσει. Και εδώ χρειάζεται θάρρος για να ειπωθεί μια αλήθεια. Το να μένεις στο ρόλο του θύματος δεν είναι πάντα αποτέλεσμα του τι σου συνέβη. Είναι αποτέλεσμα του τι επέλεξες να κάνεις μετά.
Δεν το λέω αυτό για να κατηγορήσω. Το λέω για να αφυπνίσω. Γιατί η αληθινή αυτογνωσία δεν χαϊδεύει. Φωτίζει. Και το φως, όταν πέφτει σε σκοτεινά σημεία, πονάει.
Ο ρόλος του θύματος προσφέρει απαλλαγή από την ευθύνη. Όσο κάποιος φταίει, όσο το παρελθόν καθορίζει τα πάντα, όσο οι άλλοι είναι οι «θύτες», εγώ δεν χρειάζεται να αλλάξω. Δεν χρειάζεται να ρισκάρω να αποτύχω ως δημιουργός της ζωής μου. Δεν χρειάζεται να δω τη δύναμή μου, γιατί η δύναμη απαιτεί δράση, και η δράση απαιτεί έξοδο από το γνώριμο.
Σε ψυχολογικό επίπεδο, ο εγκέφαλος εθίζεται σε αυτή την κατάσταση. Τα νευρωνικά μονοπάτια που σχετίζονται με τον πόνο, τη θλίψη και την αδικία ενεργοποιούνται συνεχώς. Γίνονται αυτόματα. Και κάθε αυτόματο μοτίβο γίνεται «εγώ». Εδώ ακριβώς παρεμβαίνει η μέθοδος που δημιούργησα, το Voice Healing, ο επαναπρογραμματισμός του εγκεφάλου μέσω ηχητικών συνεδριών καθοδηγούμενης σκέψης και νοερής απεικόνισης θεραπευτικών εικόνων. Γιατί η αλλαγή δεν ξεκινά από τη λογική. Ξεκινά από το νευρικό σύστημα.
Όταν ο άνθρωπος λέει «έτσι είμαι», συνήθως εννοεί «έτσι έμαθα να προστατεύομαι». Αλλά η προστασία που βασίζεται στον πόνο έχει κόστος. Κόστος στη χαρά, στη δημιουργικότητα, στις σχέσεις, στο σώμα. Το θύμα δεν ζει. Επιβιώνει. Και η επιβίωση, όσο κι αν μοιάζει ασφαλής, είναι μια αργή μορφή απουσίας από τη ζωή.
Στο βιβλίο μου «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης», που δεν είναι απλώς ένα βιβλίο αλλά ένα εγχειρίδιο εκπαίδευσης για την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, αναλύω εκτενώς αυτό το σημείο καμπής. Τη στιγμή που ο άνθρωπος καλείται να επιλέξει αν θα συνεχίσει να ορίζεται από το τραύμα του ή αν θα το μετατρέψει σε συνείδηση. Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «πονάω» και στο «είμαι ο πόνος μου».
Η πνευματική διάσταση του ρόλου του θύματος είναι εξίσου βαθιά. Σε επίπεδο ψυχής, το θύμα παραμένει δεμένο με το παρελθόν. Η ενέργειά του είναι κολλημένη σε ένα χρονικό σημείο που έχει τελειώσει, αλλά εκείνος το αναπαράγει ασταμάτητα. Δεν επιτρέπει στο παρόν να γεννήσει κάτι νέο, γιατί το νέο προϋποθέτει άγνωστο. Και το άγνωστο φοβίζει περισσότερο από τον πόνο.
Αυτός είναι ο λόγος που η αφύπνιση δεν είναι μια ρομαντική διαδικασία. Είναι μια ρήξη. Μια εσωτερική απόφαση να αποσυρθείς από την ταύτιση με την πληγή σου. Να πενθήσεις τον παλιό σου εαυτό. Να αποδεχτείς ότι αν θεραπευτείς, δεν θα είσαι πια αυτός που ήσουν. Και αυτό, για το εγώ, ισοδυναμεί με θάνατο.
Η αληθινή θεραπεία ξεκινά όταν ο άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη όχι για όσα του συνέβησαν, αλλά για το πώς θα ζήσει από εδώ και πέρα. Όταν καταλάβει ότι το παρελθόν εξηγεί, αλλά δεν δικαιολογεί τη στασιμότητα. Όταν το «μου έκαναν» μετατρέπεται σε «τώρα τι επιλέγω».
Στο ολιστικό συμβουλευτικό κέντρο Life Health Care, εργάζομαι ακριβώς πάνω σε αυτή τη μετάβαση. Όχι με επιφανειακές θετικές δηλώσεις, αλλά με βαθιά επανασύνδεση με το σώμα, το συναίσθημα και τη σκέψη. Η φωνητική καθοδήγηση είναι κλειδί γιατί ενεργοποιεί την μνήμη. Και όταν αλλάζει η μνήμη σου, αλλάζει και η ιστορία που λέμε στον εαυτό μας.
Δεν ζητώ από κανέναν να απαρνηθεί τον πόνο του. Ζητώ να πάψει να τον λατρεύει. Να τον δει ως δάσκαλο, όχι ως σπίτι. Ο πόνος ήρθε για να σε ξυπνήσει, όχι για να μείνεις εκεί.
Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και κάτι μέσα σου αντιδρά, είναι καλό σημάδι. Σημαίνει ότι ένα μέρος σου είναι έτοιμο να αποχωρήσει από τον ρόλο του θύματος. Να σταθεί όρθιο, χωρίς άλλοθι, χωρίς κατηγορίες, χωρίς ταυτότητες που βασίζονται στην έλλειψη.
Η αλλαγή δεν είναι εύκολη. Είναι όμως αληθινή. Και η αλήθεια, όσο κι αν τρομάζει, ελευθερώνει.
Αν νιώθεις ότι ήρθε η στιγμή να σταματήσεις να επιβιώνεις και να αρχίσεις να ζεις, σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου. Για ατομικές συνεδρίες, για μαθήματα αφύπνισης και αυτογνωσίας, για μια βαθιά, ουσιαστική εργασία με τον εαυτό σου. Όχι για να γίνεις κάποιος άλλος, αλλά για να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν ο πόνος γίνει ταυτότητα σου.
Σε αυτό το σημείο αρχίζει η παρεξήγηση. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι τιμά τον πόνο του, ενώ στην πραγματικότητα τον συντηρεί. Πιστεύει ότι σέβεται τα τραύματά του, ενώ απλώς αρνείται να τα ξεπεράσει. Και εδώ χρειάζεται θάρρος για να ειπωθεί μια αλήθεια. Το να μένεις στο ρόλο του θύματος δεν είναι πάντα αποτέλεσμα του τι σου συνέβη. Είναι αποτέλεσμα του τι επέλεξες να κάνεις μετά.
Δεν το λέω αυτό για να κατηγορήσω. Το λέω για να αφυπνίσω. Γιατί η αληθινή αυτογνωσία δεν χαϊδεύει. Φωτίζει. Και το φως, όταν πέφτει σε σκοτεινά σημεία, πονάει.
Ο ρόλος του θύματος προσφέρει απαλλαγή από την ευθύνη. Όσο κάποιος φταίει, όσο το παρελθόν καθορίζει τα πάντα, όσο οι άλλοι είναι οι «θύτες», εγώ δεν χρειάζεται να αλλάξω. Δεν χρειάζεται να ρισκάρω να αποτύχω ως δημιουργός της ζωής μου. Δεν χρειάζεται να δω τη δύναμή μου, γιατί η δύναμη απαιτεί δράση, και η δράση απαιτεί έξοδο από το γνώριμο.
Σε ψυχολογικό επίπεδο, ο εγκέφαλος εθίζεται σε αυτή την κατάσταση. Τα νευρωνικά μονοπάτια που σχετίζονται με τον πόνο, τη θλίψη και την αδικία ενεργοποιούνται συνεχώς. Γίνονται αυτόματα. Και κάθε αυτόματο μοτίβο γίνεται «εγώ». Εδώ ακριβώς παρεμβαίνει η μέθοδος που δημιούργησα, το Voice Healing, ο επαναπρογραμματισμός του εγκεφάλου μέσω ηχητικών συνεδριών καθοδηγούμενης σκέψης και νοερής απεικόνισης θεραπευτικών εικόνων. Γιατί η αλλαγή δεν ξεκινά από τη λογική. Ξεκινά από το νευρικό σύστημα.
Όταν ο άνθρωπος λέει «έτσι είμαι», συνήθως εννοεί «έτσι έμαθα να προστατεύομαι». Αλλά η προστασία που βασίζεται στον πόνο έχει κόστος. Κόστος στη χαρά, στη δημιουργικότητα, στις σχέσεις, στο σώμα. Το θύμα δεν ζει. Επιβιώνει. Και η επιβίωση, όσο κι αν μοιάζει ασφαλής, είναι μια αργή μορφή απουσίας από τη ζωή.
Στο βιβλίο μου «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης», που δεν είναι απλώς ένα βιβλίο αλλά ένα εγχειρίδιο εκπαίδευσης για την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, αναλύω εκτενώς αυτό το σημείο καμπής. Τη στιγμή που ο άνθρωπος καλείται να επιλέξει αν θα συνεχίσει να ορίζεται από το τραύμα του ή αν θα το μετατρέψει σε συνείδηση. Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «πονάω» και στο «είμαι ο πόνος μου».
Η πνευματική διάσταση του ρόλου του θύματος είναι εξίσου βαθιά. Σε επίπεδο ψυχής, το θύμα παραμένει δεμένο με το παρελθόν. Η ενέργειά του είναι κολλημένη σε ένα χρονικό σημείο που έχει τελειώσει, αλλά εκείνος το αναπαράγει ασταμάτητα. Δεν επιτρέπει στο παρόν να γεννήσει κάτι νέο, γιατί το νέο προϋποθέτει άγνωστο. Και το άγνωστο φοβίζει περισσότερο από τον πόνο.
Αυτός είναι ο λόγος που η αφύπνιση δεν είναι μια ρομαντική διαδικασία. Είναι μια ρήξη. Μια εσωτερική απόφαση να αποσυρθείς από την ταύτιση με την πληγή σου. Να πενθήσεις τον παλιό σου εαυτό. Να αποδεχτείς ότι αν θεραπευτείς, δεν θα είσαι πια αυτός που ήσουν. Και αυτό, για το εγώ, ισοδυναμεί με θάνατο.
Η αληθινή θεραπεία ξεκινά όταν ο άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη όχι για όσα του συνέβησαν, αλλά για το πώς θα ζήσει από εδώ και πέρα. Όταν καταλάβει ότι το παρελθόν εξηγεί, αλλά δεν δικαιολογεί τη στασιμότητα. Όταν το «μου έκαναν» μετατρέπεται σε «τώρα τι επιλέγω».
Στο ολιστικό συμβουλευτικό κέντρο Life Health Care, εργάζομαι ακριβώς πάνω σε αυτή τη μετάβαση. Όχι με επιφανειακές θετικές δηλώσεις, αλλά με βαθιά επανασύνδεση με το σώμα, το συναίσθημα και τη σκέψη. Η φωνητική καθοδήγηση είναι κλειδί γιατί ενεργοποιεί την μνήμη. Και όταν αλλάζει η μνήμη σου, αλλάζει και η ιστορία που λέμε στον εαυτό μας.
Δεν ζητώ από κανέναν να απαρνηθεί τον πόνο του. Ζητώ να πάψει να τον λατρεύει. Να τον δει ως δάσκαλο, όχι ως σπίτι. Ο πόνος ήρθε για να σε ξυπνήσει, όχι για να μείνεις εκεί.
Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και κάτι μέσα σου αντιδρά, είναι καλό σημάδι. Σημαίνει ότι ένα μέρος σου είναι έτοιμο να αποχωρήσει από τον ρόλο του θύματος. Να σταθεί όρθιο, χωρίς άλλοθι, χωρίς κατηγορίες, χωρίς ταυτότητες που βασίζονται στην έλλειψη.
Η αλλαγή δεν είναι εύκολη. Είναι όμως αληθινή. Και η αλήθεια, όσο κι αν τρομάζει, ελευθερώνει.
Αν νιώθεις ότι ήρθε η στιγμή να σταματήσεις να επιβιώνεις και να αρχίσεις να ζεις, σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου. Για ατομικές συνεδρίες, για μαθήματα αφύπνισης και αυτογνωσίας, για μια βαθιά, ουσιαστική εργασία με τον εαυτό σου. Όχι για να γίνεις κάποιος άλλος, αλλά για να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν ο πόνος γίνει ταυτότητα σου.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
