Σταύρος Πλουμιστός: Ο φόβος του θανάτου και η άρνησή του στην καθημερινή ζωή - Πέρα από τον φόβο του τέλους
Ως συγγραφέας του βιβλίου Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης, αλλά και μέσα από τη βαθιά συμβουλευτική εργασία με εκατοντάδες ανθρώπους, συνάντησα τον ίδιο φόβος... της απώλειας της ύπαρξης που μεταμφιέζεται σε άγχος, σε ανάγκη επιβεβαίωσης, σε αδιάκοπη προσπάθεια να αφήσουμε «κάτι πίσω». Η κοινωνία μας εκπαιδεύει να αποφεύγουμε τη σκέψη του θανάτου. Να τον θεωρούμε αρνητικό, σκοτεινό, απευκταίο... Κι όμως, όσο τον αρνούμαστε, τόσο περισσότερο μας εξουσιάζει.
Ο άνθρωπος που φοβάται τον θάνατο δεν το παραδέχεται εύκολα. Θα σου πει ότι φοβάται την αποτυχία, την οικονομική ανασφάλεια, τη μοναξιά. Στην ουσία, φοβάται την εξαφάνιση. Φοβάται ότι δεν θα προλάβει να υπάρξει αρκετά. Έτσι, γεμίζει τη ζωή του με δραστηριότητες. Δεν σταματά. Δεν σιωπά. Δεν επιτρέπει στον εαυτό του να έρθει σε επαφή με την υπαρξιακή του αγωνία.
Στο Ολιστικό Συμβουλευτικό Κέντρο Life Health Care, πολλές από τις συνεδρίες ξεκινούν με φαινομενικά πρακτικά ζητήματα, κρίσεις σχέσεων, επαγγελματικά αδιέξοδα, ψυχοσωματικά συμπτώματα. Όταν όμως αφαιρέσουμε τα επιφανειακά στρώματα, συναντάμε το ίδιο ερώτημα... «Τι θα γίνει αν τελειώσω; Τι νόημα έχει όλο αυτό;» Δεν είναι κατάθλιψη. Είναι αφύπνιση. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη θνητότητά του και δεν ξέρει πώς να τη διαχειριστεί.
Η άρνηση του θανάτου στην καθημερινή ζωή εκφράζεται με δύο βασικούς τρόπους. Ο πρώτος είναι η προσκόλληση στη νεότητα. Η εμμονή με την εικόνα, το σώμα, την απόδοση. Ο δεύτερος είναι η υπερβολική ταύτιση με ρόλους, επαγγελματικούς, κοινωνικούς, οικογενειακούς. Όσο περισσότερο ταυτίζομαι με κάτι που «κάνει» το εγώ μου, τόσο λιγότερο έρχομαι σε επαφή με το ερώτημα «ποιος είμαι πέρα από όλα αυτά;»
Έχω δει ανθρώπους να εργάζονται εξαντλητικά, όχι γιατί αγαπούν αυτό που κάνουν, αλλά γιατί δεν αντέχουν τη σιωπή. Στη σιωπή αναδύεται η επίγνωση της παροδικότητας. Κι αυτή η επίγνωση, αν δεν έχει επεξεργαστεί, προκαλεί τρόμο. Γι’ αυτό και η σύγχρονη κοινωνία παράγει διαρκή θόρυβο. Ενημέρωση, κοινωνικά δίκτυα, αδιάκοπη κίνηση. Όλα λειτουργούν ως μηχανισμοί αποφυγής.
Στην προσωπική μου διαδρομή, υπήρξε μια στιγμή που ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τον φόβο του θανάτου. Όχι θεωρητικά, αλλά υπαρξιακά. Εκεί κατέρρευσαν οι ψευδαισθήσεις ελέγχου. Κατάλαβα ότι δεν μπορώ να ελέγξω τη διάρκεια της ζωής μου, αλλά μπορώ να ελέγξω το βάθος της. Αυτή η συνειδητοποίηση άλλαξε ριζικά τον τρόπο που εργάζομαι, που αγαπώ, που αναπνέω.
Με την μέθοδο μου, το Voice Healing, μέσα από ηχητικές συνεδρίες καθοδηγούμενης σκέψης και νοερής απεικόνισης θεραπευτικών εικόνων, με τη δική μου φωνή και συνοδεία δονητικής μουσικής, δημιουργώ ένα πεδίο όπου ο νους χαλαρώνει τις άμυνές του. Εκεί, ο άνθρωπος μπορεί να αγγίξει τον φόβο του χωρίς να καταρρεύσει. Η φωνή μου έχει αυτή την ιδιότητα στην ηχητική συνεδρία που θα επιλέξετε, να παρακάμπτει τη λογική αντίσταση. Εκεί που οι σκέψεις δεν φτάνουν εν τέλει ο ήχος διεισδύει.
Όταν κάποιος βιώνει μια συνεδρία Voice Healing, συχνά αναδύονται εικόνες, μνήμες, συναισθήματα που σχετίζονται με απώλειες. Όχι μόνο βιολογικό θάνατο, αλλά και μικρούς «θανάτους», χωρισμούς, αλλαγές, αποτυχίες. Καταλαβαίνουμε τότε ότι ο φόβος του θανάτου είναι φόβος μεταμόρφωσης. Φοβόμαστε το άγνωστο. Φοβόμαστε να αφήσουμε αυτό που γνωρίζουμε, ακόμη κι αν μας περιορίζει.
Η άρνηση του θανάτου μας κάνει να ζούμε επιφανειακά. Να αναβάλλουμε την αλήθεια μας. Να λέμε «κάποια στιγμή θα ζήσω όπως θέλω». Όμως αυτή η «κάποια στιγμή» είναι η μεγαλύτερη αυταπάτη. Η επίγνωση της θνητότητας δεν είναι καταδίκη, είναι αφύπνιση. Όταν συνειδητοποιώ ότι ο χρόνος μου είναι πεπερασμένος, γίνομαι πιο επιλεκτικός. Δεν σπαταλώ ενέργεια σε σχέσεις που με αδειάζουν. Δεν αναβάλλω τη συγχώρεση. Δεν κρύβω την αγάπη.
Υπάρχει μια λεπτή αλλά ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στον φόβο του θανάτου και στον σεβασμό προς τη ζωή. Ο φόβος σε συρρικνώνει. Ο σεβασμός σε διευρύνει. Όταν αρνούμαι τον θάνατο, προσπαθώ να ελέγξω τα πάντα. Όταν τον αποδέχομαι, επιτρέπω στη ζωή να με διαπεράσει. Δεν σημαίνει ότι παύω να φοβάμαι. Σημαίνει ότι δεν αφήνω τον φόβο να καθορίζει τις επιλογές μου.
Στην καθημερινότητα, η άρνηση φαίνεται σε μικρές λεπτομέρειες. Αποφεύγουμε να μιλήσουμε στα παιδιά για τον θάνατο. Δεν επισκεπτόμαστε ηλικιωμένους γιατί μας θυμίζουν τη φθορά. Πανικοβαλλόμαστε με κάθε σημάδι γήρανσης. Και όμως, κάθε ρυτίδα είναι υπενθύμιση εμπειρίας. Κάθε απώλεια είναι υπενθύμιση ότι τίποτα δεν μας ανήκει οριστικά.
Η πνευματική αφύπνιση δεν σε κάνει αδιάφορο απέναντι στον θάνατο. Σε κάνει πιο συνειδητό. Αντιλαμβάνεσαι ότι το σώμα είναι προσωρινό όχημα. Ότι οι ρόλοι αλλάζουν. Ότι αυτό που ονομάζουμε «εγώ» είναι μια κατασκευή που εξελίσσεται. Όταν αρχίζεις να βιώνεις τον εαυτό σου ως συνείδηση και όχι μόνο ως σώμα, ο φόβος μετασχηματίζεται. Δεν εξαφανίζεται πλήρως, αλλά χάνει την απόλυτη εξουσία του.
Έχω παρατηρήσει ότι όσοι συμφιλιώνονται με τη θνητότητά τους γίνονται πιο τρυφεροί. Πιο παρόντες. Πιο ουσιαστικοί. Δεν έχουν ανάγκη να αποδείξουν διαρκώς την αξία τους. Δεν κυνηγούν απεγνωσμένα την αναγνώριση. Ξέρουν ότι η ζωή είναι δώρο και όχι δικαίωμα. Αυτή η επίγνωση γεννά ευγνωμοσύνη.
Η εργασία με τον φόβο του θανάτου απαιτεί θάρρος. Δεν είναι εύκολη διαδικασία. Συχνά αναδύονται παιδικά τραύματα, εμπειρίες απώλειας, ανείπωτοι αποχαιρετισμοί. Όμως κάθε φορά που κάποιος τολμά να μείνει μέσα σε αυτό το συναίσθημα χωρίς να το απορρίψει, κάτι βαθιά θεραπεύεται. Η ενέργεια που μέχρι τότε καταναλωνόταν στην άρνηση, απελευθερώνεται για δημιουργία.
Δεν πιστεύω ότι ήρθαμε σε αυτή τη ζωή για να την περάσουμε φοβούμενοι το τέλος της. Ήρθαμε για να τη βιώσουμε πλήρως. Η επίγνωση του θανάτου μας καλεί να ζήσουμε αυθεντικά. Να επιλέγουμε με βάση την αλήθεια μας και όχι τον φόβο της κριτικής. Να λέμε «σ’ αγαπώ» χωρίς καθυστέρηση. Να συγχωρούμε πριν να είναι αργά.
Αν αισθάνεσαι ότι μέσα σου υπάρχει ένας αδιόρατος φόβος που σε κρατά πίσω, σε προσκαλώ να τον δεις με ειλικρίνεια. Μην τον πολεμάς. Μην τον ντροπιάζεις. Αναγνώρισέ τον ως ανθρώπινο. Και μετά αναρωτήσου... αν ήξερα ότι ο χρόνος μου είναι περιορισμένος, τι θα άλλαζα σήμερα;
Η συμφιλίωση με τον θάνατο δεν είναι απαισιόδοξη στάση. Είναι η πιο ρεαλιστική και ταυτόχρονα η πιο απελευθερωτική. Όταν αποδέχεσαι ότι όλα είναι παροδικά, εκτιμάς βαθύτερα κάθε στιγμή. Δεν αναβάλλεις τη ζωή σου. Τη ζεις.
Αν θέλεις να εξερευνήσεις σε βάθος τη σχέση σου με τον φόβο, αν επιθυμείς να μετατρέψεις την άρνηση σε συνειδητή αποδοχή και δύναμη, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου για ατομικές συνεδρίες ή για μαθήματα αφύπνισης και αυτογνωσίας. Με σεβασμό και προσωπική καθοδήγηση, μπορούμε να ανοίξουμε αυτό το υπαρξιακό κεφάλαιο με ασφάλεια και ουσία. Ο φόβος του θανάτου δεν χρειάζεται να είναι δεσμά. Μπορεί να γίνει η πύλη για μια πιο αληθινή, πιο πλήρη, πιο συνειδητή ζωή.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Αν επιθυμείς να γίνεις μέλος στην κοινότητα μου
Αφύπνισης - Αυτογνωσίας στο Viber μπορείς ΕΔΩ
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
