Σταύρος Πλουμιστός: Το Παιδί μέσα μας – Επούλωση και συμφιλίωση
Για πολλά χρόνια, παρατηρώντας εκατοντάδες ανθρώπους, συνειδητοποίησα ότι αν θέλουμε να ζήσουμε πραγματικά ελεύθεροι, πρέπει να επιστρέψουμε εκεί... στην πρώτη μας ρίζα. Γιατί η ενήλικη ζωή χτίζεται πάνω στα θεμέλια της παιδικής. Και όσο αυτά τα θεμέλια είναι ραγισμένα, όσο υπάρχουν ανάγκες που δεν εκπληρώθηκαν, φόβοι που δεν ειπώθηκαν, λόγια που καταπιέστηκαν ή όνειρα που δεν προστατεύθηκαν, τόσο ο ενήλικος εαυτός μας δυσκολεύεται να αναπνεύσει, να δημιουργήσει, να αγαπήσει, να εμπιστευτεί.
Πολλοί άνθρωποι, όταν τους μιλώ για το «εσωτερικό παιδί», νομίζουν ότι αναφέρομαι σε μια ρομαντική εικόνα. Δεν είναι έτσι. Το παιδί μέσα μας είναι μια ζωντανή ψυχική πραγματικότητα, αποτυπωμένη βαθιά στον εγκέφαλο και το σώμα. Είναι οι πρώτες εμπειρίες που καθόρισαν το νευρικό μας σύστημα, τα πρώτα πρότυπα που διαμόρφωσαν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή, η πρώτη γλώσσα αγάπης και φόβου που μάθαμε. Ότι μας άγγιξε τότε, μας επηρεάζει και σήμερα και πολύ συχνά σιωπηλά, αλλά πάντα καθοριστικά.
Για χρόνια, εργάστηκα με ανθρώπους που πίστευαν ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα ήταν «εντελώς τωρινές», η ανασφάλεια, η αυτοϋπονόμευση, οι επαναλαμβανόμενες σχέσεις που πονούν, η ανάγκη να αποδεικνύουν την αξία τους, ο φόβος της εγκατάλειψης, η δυσκολία να θέσουν όρια, η αίσθηση ότι πρέπει να είναι πάντα δυνατοί, πάντα συνεπείς, πάντα αυτάρκεις. Όμως όταν τολμούσαμε να πάμε βαθύτερα, εκεί, πίσω από τα στρώματα της λογικής και της ενήλικης ταυτότητας, πάντα βρίσκαμε το ίδιο πρόσωπο... ένα παιδί που, κάποτε, στερήθηκε την έκφραση, την ασφάλεια, την αποδοχή ή την απλή τρυφερότητα που χρειαζόταν.
Η επούλωση του εσωτερικού παιδιού δεν είναι μια θεωρία ούτε μια απλή νοητική κατανόηση. Είναι μία βαθιά συναισθηματική επανασύνδεση που απαιτεί θάρρος. Απαιτεί να ακουμπήσουμε περιοχές του εαυτού μας που ίσως έχουμε αποφύγει για δεκαετίες. Απαιτεί να αναγνωρίσουμε την αλήθεια της ψυχής μας χωρίς κριτική, χωρίς ενοχές, χωρίς βιασύνη να «διορθώσουμε» κάτι. Γιατί η ψυχή δεν θεραπεύεται με βιασύνη, θεραπεύεται με παρουσία.
Συχνά ρωτώ τους ανθρώπους «Αν μπορούσατε να συναντήσετε τον εαυτό σας στις ηλικίες των πέντε, έξι ή επτά ετών, τι θα κάνατε; Τι θα του λέγατε;» Οι περισσότεροι δακρύζουν πριν προλάβουν να απαντήσουν. Γιατί εκείνη τη στιγμή, η καρδιά θυμάται. Θυμάται τι χρειαζόταν τότε και δεν το πήρε. Θυμάται πόσο ήθελε μια αγκαλιά, μια επιβεβαίωση, μια ειλικρινή συγγνώμη, ένα «σε βλέπω», ένα «σε ακούω», ένα «είσαι αρκετός».
Όταν αρχίζουμε να δουλεύουμε με το εσωτερικό παιδί, η ζωή μας ξεκινά να αλλάζει εκ των έσω. Ξαφνικά, οι αντιδράσεις μας αποκτούν νόημα. Ανακαλύπτουμε γιατί θυμώνουμε υπερβολικά σε συγκεκριμένες καταστάσεις, γιατί πληγωνόμαστε εύκολα, γιατί δυσκολευόμαστε να εμπιστευτούμε ή να αφεθούμε, γιατί φοβόμαστε την εγκατάλειψη, γιατί ορισμένα λόγια ή συμπεριφορές μας πυροδοτούν τόσο έντονα. Και τότε αντιλαμβανόμαστε πως ο ενήλικος εαυτός μας δεν αντιδρούσε ποτέ μόνο στο παρόν· αντιδρούσε και στο παρελθόν.
Αυτή η επίγνωση δεν είναι για να κατηγορήσουμε κανέναν, είναι για να ελευθερωθούμε. Κανένας γονιός δεν μεγαλώνει ένα παιδί τέλεια. Όλοι κουβαλάνε τις δικές τους πληγές, τα δικά τους όρια, τις δικές τους αδυναμίες. Η επούλωση του εσωτερικού παιδιού δεν χρειάζεται να μετατρέψει κανέναν σε «θύμα» ή «θύτη». Αντίθετα, μας καλεί να γίνουμε οι δικοί μας φροντιστές, οι ενήλικες που το παιδί που υπήρξαμε χρειαζόταν και δεν είχε.
Έμαθα ότι η συμφιλίωση με το παιδί μέσα μας δεν συμβαίνει σε μια στιγμή. Είναι μια διαδικασία επανασύνδεσης, επαναπροσέγγισης και βαθιάς αποδοχής. Μια διαδικασία μέσα από την οποία μαθαίνουμε να μιλάμε στον εαυτό μας με καλοσύνη, να ανοίγουμε χώρο για τα συναισθήματά μας, να ακούμε αυτά που κάποτε αγνοήθηκαν.
Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις έναν άνθρωπο, έναν ενήλικο, ώριμο, ισχυρό άνθρωπο, να συναντά για πρώτη φορά το παιδί μέσα του. Εκείνη τη στιγμή, το πρόσωπο αλλάζει. Γίνεται πιο καθαρό, πιο ευάλωτο, πιο αληθινό. Είναι σαν να αφαιρούνται οι άμυνες που χτίστηκαν με τα χρόνια και να εμφανίζεται η αυθεντική ψυχή. Και όταν αρχίζει αυτή η εσωτερική συνομιλία, τότε ξεκινά και η πραγματική θεραπεία.
Καθώς εργάζομαι με τη μέθοδο επαναπρογραμματισμού του εγκεφάλου Voice Healing, βλέπω καθημερινά πόσο έντονα είναι τα αποτυπώματα της παιδικής ηλικίας στη φωνή μας, όχι στη φωνή που ακούγεται προς τα έξω, αλλά στη φωνή που μιλάει μέσα μας. Είναι οι φράσεις που επαναλαμβάνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε, οι αυτόματες σκέψεις, οι κρυφές πεποιθήσεις που μας περιορίζουν: «Δεν αξίζω αρκετά», «Δεν πρέπει να στενοχωρώ τους άλλους», «Πρέπει να είμαι τέλειος», «Αν δείξω τα συναισθήματά μου, θα πληγωθώ», «Οι ανάγκες μου δεν είναι σημαντικές».
Όταν αυτές οι εσωτερικές φωνές αρχίζουν να αλλάζουν, αλλάζει και η πραγματικότητα μας. Και όταν μαλακώσει η εσωτερική φωνή, αρχίζει να μαλακώνει και η ζωή.
Η συμφιλίωση με το εσωτερικό παιδί μας δεν σημαίνει μόνο να αγκαλιάσουμε τον πόνο του, αλλά και να τιμήσουμε τη χαρά του. Είναι εκείνο το κομμάτι μέσα μας που γελά χωρίς λόγο, που ονειρεύεται χωρίς όρια, που δημιουργεί χωρίς φόβο, που πιστεύει ότι τα πάντα είναι δυνατά. Αυτό το παιδί δεν χάνεται ποτέ... απλώς κουράζεται, φοβάται ή σωπαίνει όταν η ενήλικη ζωή γίνεται πολύ θορυβώδης. Η δική μας δουλειά είναι να του ξαναδώσουμε χώρο. Να του επιτρέψουμε να αναπνεύσει. Να το ακούσουμε όταν ψιθυρίζει, να το προστατεύσουμε όταν φοβάται, να το τιμήσουμε όταν χαίρεται.
Όποτε θεραπεύουμε το παιδί μέσα μας, θεραπεύουμε ταυτόχρονα και τη σχέση μας με τους άλλους. Γιατί οι σχέσεις μας είναι καθρέφτες. Μας δείχνουν πού πονάμε, πού φοβόμαστε, πού παραμένουμε προστατευμένοι σε παλιές άμυνες. Κάθε σύγκρουση, κάθε απογοήτευση, κάθε έντονο συναίσθημα είναι μια πόρτα που μας καλεί να κοιτάξουμε βαθύτερα. Δεν είναι η ζωή που μας τιμωρεί, είναι η ψυχή μας που ζητά να ακουστεί.
Όταν τελικά το παιδί μέσα μας νιώσει ότι το βλέπουμε, ότι το ακούμε, ότι το αγαπάμε ακριβώς όπως είναι, τότε η ενήλικη ζωή αλλάζει θεμελιωδώς. Η δημιουργικότητα επιστρέφει. Η καρδιά μαλακώνει. Οι σχέσεις αποκτούν ποιότητα και βάθος. Ο φόβος υποχωρεί. Η αυτοεκτίμηση πατάει σε αληθινά θεμέλια. Και το πιο σημαντικό είναι ότι παύουμε να ζούμε με αόρατους εσωτερικούς εχθρούς. Γινόμαστε σύμμαχοι με τον εαυτό μας.
Κάθε φορά που ακουμπώ αυτή τη διαδικασία με κάποιον άνθρωπο, νιώθω απέραντο σεβασμό. Γιατί η επούλωση του εσωτερικού παιδιού δεν είναι αδυναμία, για μένα είναι πράξη βαθιάς δύναμης. Είναι επιλογή αυτο-σεβασμού, αυτο-φροντίδας και εσωτερικής ελευθερίας. Είναι η στιγμή που αποφασίζουμε να σταθούμε στο πλευρό του εαυτού μας, πραγματικά.
Και όσο περισσότερο βυθίζομαι σε αυτή την εργασία, τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνομαι ότι η ζωή δεν ζητά από εμάς «να γίνουμε κάτι». Ζητά να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Το παιδί μέσα μας γνωρίζει την αλήθεια μας πριν ακόμη μάθουμε να την κρύβουμε. Αν το προσεγγίσουμε με αγάπη, θα μας οδηγήσει εκεί όπου η ψυχή μας προόριζε να σταθεί.
Με βαθιά ευγνωμοσύνη για όλους όσοι βαδίζουν αυτό το μονοπάτι αυτογνωσίας και συμφιλίωσης, αφήνω μέσα σου αυτή τη σκέψη ότι το παιδί που υπήρξες δεν ζητά να διορθωθεί... ζητά να το κρατήσεις από το χέρι. Από εκεί ξεκινά η θεραπεία. Από εκεί ξεκινά η αλήθεια.
Αν νιώθεις ότι ήρθε ο καιρός να συναντήσεις το παιδί μέσα σου, να το ακούσεις, να το αναγνωρίσεις και να το απελευθερώσεις, θα χαρώ να περπατήσουμε μαζί αυτό το ταξίδι.
Με αγάπη, σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου για προσωπική καθοδήγηση και μαθήματα αυτογνωσίας.
Πολλοί άνθρωποι, όταν τους μιλώ για το «εσωτερικό παιδί», νομίζουν ότι αναφέρομαι σε μια ρομαντική εικόνα. Δεν είναι έτσι. Το παιδί μέσα μας είναι μια ζωντανή ψυχική πραγματικότητα, αποτυπωμένη βαθιά στον εγκέφαλο και το σώμα. Είναι οι πρώτες εμπειρίες που καθόρισαν το νευρικό μας σύστημα, τα πρώτα πρότυπα που διαμόρφωσαν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή, η πρώτη γλώσσα αγάπης και φόβου που μάθαμε. Ότι μας άγγιξε τότε, μας επηρεάζει και σήμερα και πολύ συχνά σιωπηλά, αλλά πάντα καθοριστικά.
Για χρόνια, εργάστηκα με ανθρώπους που πίστευαν ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα ήταν «εντελώς τωρινές», η ανασφάλεια, η αυτοϋπονόμευση, οι επαναλαμβανόμενες σχέσεις που πονούν, η ανάγκη να αποδεικνύουν την αξία τους, ο φόβος της εγκατάλειψης, η δυσκολία να θέσουν όρια, η αίσθηση ότι πρέπει να είναι πάντα δυνατοί, πάντα συνεπείς, πάντα αυτάρκεις. Όμως όταν τολμούσαμε να πάμε βαθύτερα, εκεί, πίσω από τα στρώματα της λογικής και της ενήλικης ταυτότητας, πάντα βρίσκαμε το ίδιο πρόσωπο... ένα παιδί που, κάποτε, στερήθηκε την έκφραση, την ασφάλεια, την αποδοχή ή την απλή τρυφερότητα που χρειαζόταν.
Η επούλωση του εσωτερικού παιδιού δεν είναι μια θεωρία ούτε μια απλή νοητική κατανόηση. Είναι μία βαθιά συναισθηματική επανασύνδεση που απαιτεί θάρρος. Απαιτεί να ακουμπήσουμε περιοχές του εαυτού μας που ίσως έχουμε αποφύγει για δεκαετίες. Απαιτεί να αναγνωρίσουμε την αλήθεια της ψυχής μας χωρίς κριτική, χωρίς ενοχές, χωρίς βιασύνη να «διορθώσουμε» κάτι. Γιατί η ψυχή δεν θεραπεύεται με βιασύνη, θεραπεύεται με παρουσία.
Συχνά ρωτώ τους ανθρώπους «Αν μπορούσατε να συναντήσετε τον εαυτό σας στις ηλικίες των πέντε, έξι ή επτά ετών, τι θα κάνατε; Τι θα του λέγατε;» Οι περισσότεροι δακρύζουν πριν προλάβουν να απαντήσουν. Γιατί εκείνη τη στιγμή, η καρδιά θυμάται. Θυμάται τι χρειαζόταν τότε και δεν το πήρε. Θυμάται πόσο ήθελε μια αγκαλιά, μια επιβεβαίωση, μια ειλικρινή συγγνώμη, ένα «σε βλέπω», ένα «σε ακούω», ένα «είσαι αρκετός».
Όταν αρχίζουμε να δουλεύουμε με το εσωτερικό παιδί, η ζωή μας ξεκινά να αλλάζει εκ των έσω. Ξαφνικά, οι αντιδράσεις μας αποκτούν νόημα. Ανακαλύπτουμε γιατί θυμώνουμε υπερβολικά σε συγκεκριμένες καταστάσεις, γιατί πληγωνόμαστε εύκολα, γιατί δυσκολευόμαστε να εμπιστευτούμε ή να αφεθούμε, γιατί φοβόμαστε την εγκατάλειψη, γιατί ορισμένα λόγια ή συμπεριφορές μας πυροδοτούν τόσο έντονα. Και τότε αντιλαμβανόμαστε πως ο ενήλικος εαυτός μας δεν αντιδρούσε ποτέ μόνο στο παρόν· αντιδρούσε και στο παρελθόν.
Αυτή η επίγνωση δεν είναι για να κατηγορήσουμε κανέναν, είναι για να ελευθερωθούμε. Κανένας γονιός δεν μεγαλώνει ένα παιδί τέλεια. Όλοι κουβαλάνε τις δικές τους πληγές, τα δικά τους όρια, τις δικές τους αδυναμίες. Η επούλωση του εσωτερικού παιδιού δεν χρειάζεται να μετατρέψει κανέναν σε «θύμα» ή «θύτη». Αντίθετα, μας καλεί να γίνουμε οι δικοί μας φροντιστές, οι ενήλικες που το παιδί που υπήρξαμε χρειαζόταν και δεν είχε.
Έμαθα ότι η συμφιλίωση με το παιδί μέσα μας δεν συμβαίνει σε μια στιγμή. Είναι μια διαδικασία επανασύνδεσης, επαναπροσέγγισης και βαθιάς αποδοχής. Μια διαδικασία μέσα από την οποία μαθαίνουμε να μιλάμε στον εαυτό μας με καλοσύνη, να ανοίγουμε χώρο για τα συναισθήματά μας, να ακούμε αυτά που κάποτε αγνοήθηκαν.
Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις έναν άνθρωπο, έναν ενήλικο, ώριμο, ισχυρό άνθρωπο, να συναντά για πρώτη φορά το παιδί μέσα του. Εκείνη τη στιγμή, το πρόσωπο αλλάζει. Γίνεται πιο καθαρό, πιο ευάλωτο, πιο αληθινό. Είναι σαν να αφαιρούνται οι άμυνες που χτίστηκαν με τα χρόνια και να εμφανίζεται η αυθεντική ψυχή. Και όταν αρχίζει αυτή η εσωτερική συνομιλία, τότε ξεκινά και η πραγματική θεραπεία.
Καθώς εργάζομαι με τη μέθοδο επαναπρογραμματισμού του εγκεφάλου Voice Healing, βλέπω καθημερινά πόσο έντονα είναι τα αποτυπώματα της παιδικής ηλικίας στη φωνή μας, όχι στη φωνή που ακούγεται προς τα έξω, αλλά στη φωνή που μιλάει μέσα μας. Είναι οι φράσεις που επαναλαμβάνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε, οι αυτόματες σκέψεις, οι κρυφές πεποιθήσεις που μας περιορίζουν: «Δεν αξίζω αρκετά», «Δεν πρέπει να στενοχωρώ τους άλλους», «Πρέπει να είμαι τέλειος», «Αν δείξω τα συναισθήματά μου, θα πληγωθώ», «Οι ανάγκες μου δεν είναι σημαντικές».
Όταν αυτές οι εσωτερικές φωνές αρχίζουν να αλλάζουν, αλλάζει και η πραγματικότητα μας. Και όταν μαλακώσει η εσωτερική φωνή, αρχίζει να μαλακώνει και η ζωή.
Η συμφιλίωση με το εσωτερικό παιδί μας δεν σημαίνει μόνο να αγκαλιάσουμε τον πόνο του, αλλά και να τιμήσουμε τη χαρά του. Είναι εκείνο το κομμάτι μέσα μας που γελά χωρίς λόγο, που ονειρεύεται χωρίς όρια, που δημιουργεί χωρίς φόβο, που πιστεύει ότι τα πάντα είναι δυνατά. Αυτό το παιδί δεν χάνεται ποτέ... απλώς κουράζεται, φοβάται ή σωπαίνει όταν η ενήλικη ζωή γίνεται πολύ θορυβώδης. Η δική μας δουλειά είναι να του ξαναδώσουμε χώρο. Να του επιτρέψουμε να αναπνεύσει. Να το ακούσουμε όταν ψιθυρίζει, να το προστατεύσουμε όταν φοβάται, να το τιμήσουμε όταν χαίρεται.
Όποτε θεραπεύουμε το παιδί μέσα μας, θεραπεύουμε ταυτόχρονα και τη σχέση μας με τους άλλους. Γιατί οι σχέσεις μας είναι καθρέφτες. Μας δείχνουν πού πονάμε, πού φοβόμαστε, πού παραμένουμε προστατευμένοι σε παλιές άμυνες. Κάθε σύγκρουση, κάθε απογοήτευση, κάθε έντονο συναίσθημα είναι μια πόρτα που μας καλεί να κοιτάξουμε βαθύτερα. Δεν είναι η ζωή που μας τιμωρεί, είναι η ψυχή μας που ζητά να ακουστεί.
Όταν τελικά το παιδί μέσα μας νιώσει ότι το βλέπουμε, ότι το ακούμε, ότι το αγαπάμε ακριβώς όπως είναι, τότε η ενήλικη ζωή αλλάζει θεμελιωδώς. Η δημιουργικότητα επιστρέφει. Η καρδιά μαλακώνει. Οι σχέσεις αποκτούν ποιότητα και βάθος. Ο φόβος υποχωρεί. Η αυτοεκτίμηση πατάει σε αληθινά θεμέλια. Και το πιο σημαντικό είναι ότι παύουμε να ζούμε με αόρατους εσωτερικούς εχθρούς. Γινόμαστε σύμμαχοι με τον εαυτό μας.
Κάθε φορά που ακουμπώ αυτή τη διαδικασία με κάποιον άνθρωπο, νιώθω απέραντο σεβασμό. Γιατί η επούλωση του εσωτερικού παιδιού δεν είναι αδυναμία, για μένα είναι πράξη βαθιάς δύναμης. Είναι επιλογή αυτο-σεβασμού, αυτο-φροντίδας και εσωτερικής ελευθερίας. Είναι η στιγμή που αποφασίζουμε να σταθούμε στο πλευρό του εαυτού μας, πραγματικά.
Και όσο περισσότερο βυθίζομαι σε αυτή την εργασία, τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνομαι ότι η ζωή δεν ζητά από εμάς «να γίνουμε κάτι». Ζητά να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Το παιδί μέσα μας γνωρίζει την αλήθεια μας πριν ακόμη μάθουμε να την κρύβουμε. Αν το προσεγγίσουμε με αγάπη, θα μας οδηγήσει εκεί όπου η ψυχή μας προόριζε να σταθεί.
Με βαθιά ευγνωμοσύνη για όλους όσοι βαδίζουν αυτό το μονοπάτι αυτογνωσίας και συμφιλίωσης, αφήνω μέσα σου αυτή τη σκέψη ότι το παιδί που υπήρξες δεν ζητά να διορθωθεί... ζητά να το κρατήσεις από το χέρι. Από εκεί ξεκινά η θεραπεία. Από εκεί ξεκινά η αλήθεια.
Αν νιώθεις ότι ήρθε ο καιρός να συναντήσεις το παιδί μέσα σου, να το ακούσεις, να το αναγνωρίσεις και να το απελευθερώσεις, θα χαρώ να περπατήσουμε μαζί αυτό το ταξίδι.
Με αγάπη, σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου για προσωπική καθοδήγηση και μαθήματα αυτογνωσίας.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
