Σταύρος Πλουμιστός: Η δύναμη της ευγνωμοσύνης ως ενεργειακή ασπίδα
Η ευγνωμοσύνη, σε ψυχολογικό επίπεδο, επαναπρογραμματίζει τον νου. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την τάση να εστιάζει στην έλλειψη, στον φόβο, στην απειλή. Είναι ένας αρχαίος μηχανισμός επιβίωσης. Όταν όμως επιλέγω συνειδητά να ευγνωμονώ, διδάσκω στον νου μου να αναγνωρίζει την πληρότητα. Να βλέπει το «έχω» αντί για το «μου λείπει». Και αυτή η μετατόπιση για μένα δεν είναι θεωρητική, είναι βαθιά βιωματική και μετρήσιμη στην καθημερινή εμπειρία.
Στο βιβλίο μου, «Η Βίβλος της Θετικής Σκέψης», το οποίο λειτουργεί ως εγχειρίδιο εκπαίδευσης για την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, αναφέρω συχνά πως η σκέψη δεν είναι απλώς νοητική διαδικασία. Είναι ενέργεια. Κάθε σκέψη εκπέμπει συχνότητα. Και η ευγνωμοσύνη εκπέμπει μία από τις υψηλότερες και πιο σταθερές δονήσεις που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος.
Όταν ένας άνθρωπος ζει μέσα στην ευγνωμοσύνη, δεν γίνεται αφελής. Δεν παύει να βλέπει τις δυσκολίες. Αντίθετα, αποκτά εσωτερική θωράκιση. Η ευγνωμοσύνη λειτουργεί σαν ενεργειακή ασπίδα γιατί δεν επιτρέπει στις χαμηλές δονήσεις δηλαδή τον θυμό, τον φθόνο, την ενοχή, τον φόβο, να διαπερνούν εύκολα το ενεργειακό του πεδίο. Δεν τις αρνείται, αλλά δεν τις αφήνει να τον ορίζουν.
Στο Ολιστικό Συμβουλευτικό Κέντρο Life Health Care, όπου συνοδεύω ανθρώπους σε βαθιά ταξίδια αυτογνωσίας, παρατηρώ συχνά το ίδιο μοτίβο πως όταν κάποιος αρχίζει να καλλιεργεί καθημερινά την ευγνωμοσύνη, αλλάζει η στάση του σώματος, ο τόνος της φωνής, η αναπνοή. Η ψυχοσωματική ισορροπία αποκαθίσταται σταδιακά. Δεν είναι μαγεία. Είναι εσωτερική ευθυγράμμιση.
Από την άλλη η μέθοδός μου, Voice Healing, βασίζεται ακριβώς σε αυτή τη σύνδεση. Η φωνή μας είναι ο καθρέφτης της εσωτερικής μας κατάστασης. Όταν μιλάμε μέσα από ευγνωμοσύνη, η φωνή αποκτά βάθος, σταθερότητα, παρουσία. Η δόνησή της αλλάζει. Και μαζί της αλλάζει και ο τρόπος που το σώμα και το νευρικό σύστημα αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα.
Η ευγνωμοσύνη μας επαναφέρει στο παρόν. Και το παρόν είναι ο μόνος χώρος όπου δεν υπάρχει φόβος. Ο φόβος γεννιέται είτε από το παρελθόν είτε από το μέλλον. Όταν ευγνωμονώ αυτό που είναι τώρα, το ενεργειακό μου πεδίο σταθεροποιείται. Γίνομαι λιγότερο ευάλωτος σε εξωτερικές επιρροές, σε τοξικές σχέσεις, σε συλλογικά άγχη.
Πολλοί με ρωτούν πώς μπορούν να προστατευτούν ενεργειακά χωρίς να «κλείνονται». Η απάντηση είναι απλή αλλά όχι εύκολη, καθώς τους απαντώ, με ανοιχτή καρδιά και ευγνωμοσύνη. Η ανοιχτότητα δεν είναι αδυναμία. Όταν συνοδεύεται από επίγνωση, γίνεται δύναμη. Η ευγνωμοσύνη δεν υψώνει τείχη αλλά δημιουργεί πεδίο. Και μέσα σε αυτό το πεδίο, μόνο ότι είναι συμβατό μπορεί να συνυπάρξει.
Σε ψυχολογικό επίπεδο, η ευγνωμοσύνη ενισχύει την αυτορρύθμιση του συναισθήματος. Ο άνθρωπος που ευγνωμονεί μαθαίνει να παρατηρεί χωρίς να κατακλύζεται. Να νιώθει χωρίς να χάνεται. Αυτό είναι θεμέλιο της ψυχικής ανθεκτικότητας. Και η ανθεκτικότητα δεν χτίζεται στις εύκολες στιγμές, αλλά ακριβώς μέσα στις προκλήσεις.
Η ευγνωμοσύνη μας εκπαιδεύει να αναγνωρίζουμε το νόημα ακόμα και μέσα στον πόνο. Όχι για να τον ωραιοποιήσουμε, αλλά για να τον μεταβολίσουμε. Κάθε εμπειρία, όταν φωτιστεί από ευγνωμοσύνη, μετατρέπεται σε γνώση. Και η γνώση είναι δύναμη εσωτερική, όχι εξουσία πάνω στους άλλους.
Όταν ζεις σε ευγνωμοσύνη, σταματάς να πολεμάς τη ζωή. Αρχίζεις να συνεργάζεσαι μαζί της. Και τότε συμβαίνει κάτι μοναδικό, το νευρικό σύστημα χαλαρώνει, η αναπνοή συγχρονίζεται, το σώμα αισθάνεται ασφάλεια. Αυτή η αίσθηση ασφάλειας είναι η πραγματική ενεργειακή ασπίδα. Όχι η απομόνωση, όχι η άμυνα, αλλά η εμπιστοσύνη.
Η ευγνωμοσύνη σε μαθαίνει να στέκεσαι μέσα σου. Να μην εξαρτάσαι από την επιβεβαίωση, την αποδοχή ή την αναγνώριση των άλλων. Όταν ευγνωμονείς αυτό που είσαι και αυτό που ζεις, η αξία σου παύει να είναι διαπραγματεύσιμη. Και τότε οι σχέσεις σου καθαρίζουν. Ότι δεν αντέχει το φως της ευγνωμοσύνης, απομακρύνεται φυσικά.
Αυτός είναι και ο βαθύτερος πνευματικός της ρόλος, γιατί η ευγνωμοσύνη είναι πράξη συνειδητότητας. Είναι καθημερινή άσκηση επιστροφής στον εαυτό. Δεν απαιτεί τελειότητα. Απαιτεί παρουσία. Ακόμα και ένα «ευχαριστώ» ειπωμένο με ειλικρίνεια μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την ενεργειακή ποιότητα μιας ημέρας.
Δεν διδάσκω την ευγνωμοσύνη ως τεχνική. Τη διδάσκω ως στάση ζωής. Ως τρόπο να υπάρχουμε με σεβασμό προς τον εαυτό μας και το σύνολο. Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος επιλέγει την ευγνωμοσύνη αντί για την αντίδραση, κάτι θεραπεύεται, όχι μόνο μέσα του, αλλά και γύρω του.


