Σταύρος Πλουμιστός: Εσύ ποιον Θεό υπηρετείς; Της καρδιάς ή της κατανάλωσης;
Αυτή η ερώτηση δεν γεννήθηκε από φιλοσοφική περιέργεια, γεννήθηκε μέσα από την ίδια τη ζωή μου, μέσα από τις εμπειρίες μου στη συμβουλευτική, τις παρατηρήσεις μου πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, τις χιλιάδες στιγμές που είδα ανθρώπους να ακροβατούν ανάμεσα στο αληθινό και το ψεύτικο, στο έμφυτο και στο επίκτητα επιβεβλημένο. Ως πνευματικός αφυπνιστής, ως συγγραφέας, ως δημιουργός της μεθόδου voice healing που απευθύνεται στο κέντρο της ανθρώπινης ύπαρξης, έχω γίνει μάρτυρας του ίδιου διχασμού ξανά και ξανά. Ένα σχίσμα ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που μάθαμε να υπηρετούμε.
Η καρδιά ψιθυρίζει. Η κατανάλωση φωνάζει.
Και μέσα σε αυτή την ανισορροπία, η ψυχή συχνά χάνεται.
Η κατανάλωση δεν είναι απλώς η τάση να αποκτούμε αντικείμενα. Είναι η ψυχική συνθήκη που μετατρέπει την ύπαρξη σε αγώνα διαρκούς «περισσότερου». Περισσότερη πληροφορία, περισσότερη εικόνα, περισσότερη επίδοση, περισσότερη ταχύτητα. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης που θεοποιεί το υπερβολικό και απορρίπτει το ουσιώδες. Ένας τρόπος που μας μαθαίνει να γεμίζουμε το κενό μας με οτιδήποτε εκτός από αυτό που πραγματικά χρειάζεται... σύνδεση, νόημα, παρουσία.
Από την άλλη, ο Θεός της καρδιάς λειτουργεί σε άλλη συχνότητα, πιο λεπτή, πιο ήρεμη, πιο αληθινή. Δεν υπόσχεται εύκολη ικανοποίηση ούτε άμεσο αποτέλεσμα. Προσφέρει όμως κάτι ανώτερο... κατανόηση, ευθυγράμμιση, εσωτερική συνοχή. Προσφέρει τη δυνατότητα να ζούμε όχι ως μηχανισμοί που αντιδρούν στον έξω κόσμο, αλλά ως ψυχές που εκφράζουν την αλήθεια τους.
Αυτό το δίπολο δεν είναι θεωρητικό, είναι καθημερινό. Βρίσκεται σε κάθε μας κίνηση. Στο πώς μιλάμε, στο πώς νιώθουμε, στο πώς εργαζόμαστε, στο πώς σχετιζόμαστε. Καμία στιγμή δεν είναι ουδέτερη, ή υπηρετεί τον έναν δρόμο ή τον άλλον.
Υπάρχει όμως ένα σημείο που νιώθω την ανάγκη να φωτίσω περισσότερο, γιατί εκεί βρίσκεται ο πυρήνας του σύγχρονου ανθρώπινου πόνου.
Η κοινωνία επιβραβεύει την υπερβολή, όχι την απλότητα.
Επιβραβεύει την ταχύτητα, όχι τη σιωπή.
Επιβραβεύει το «πολλά», όχι το «ουσιαστικό».
Όμως η συνείδησή μας επιβραβεύει μόνο ένα πράγμα... την αλήθεια.
Αυτή η αντίθεση είναι που γεννά την εσωτερική κόπωση του ανθρώπου. Γιατί ζούμε μέσα σε μια κοινωνία που μας ωθεί να λειτουργούμε αντίθετα από τη φύση μας. Μας πείθει ότι για να αξίζουμε, πρέπει να παράγουμε, να προλαβαίνουμε, να επεκτεινόμαστε, να αποδεικνύουμε. Κι έτσι μετατρεπόμαστε σε όντα που τρέχουν προς μια αόρατη, ατελείωτη γραμμή τερματισμού. Μια γραμμή που δεν φτάνεται ποτέ, γιατί κάθε φορά που πλησιάζουμε, απομακρύνεται λίγο ακόμη.
Η υπερβολή έγινε τρόπος ζωής.
Η ταχύτητα έγινε αρετή.
Η πολυπραγμοσύνη έγινε ταυτότητα.
Και όμως, ο άνθρωπος δεν είναι κατασκευασμένος για αυτά. Η συνείδησή μας δεν γεννήθηκε για να ανταποκρίνεται σε υπερδιέγερση, γεννήθηκε για να αναγνωρίζει το αληθινό. Η ψυχή μας δεν αναπνέει στην ταχύτητα· αναπνέει στην παρουσία. Το πνεύμα μας δεν αντέχει το «πολλά»... αντέχει το ουσιαστικό, το καθαρό, το εσωτερικά νοηματοδοτημένο.
Νιώθω πως ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί τόσο πολύ από τον εσωτερικό του ρυθμό, που δεν αναγνωρίζει πια την ίδια του την κούραση. Έχει μάθει να την ξεπερνά με δάνεια ενέργειας καφέ, ενημέρωση, ενθουσιασμό, επιθυμίες, «στόχους» που συχνά δεν είναι δικοί του. Κι όμως, κάτω από την επιφάνεια αυτής της υπερδραστηριότητας, υπάρχει ένα σώμα που ζητά ανάσα και μια ψυχή που ζητά επιστροφή.
Όταν ζεις έξω από τον εαυτό σου, το σώμα αντιδρά πρώτο.
Χάνει τον ρυθμό του, χάνει την ευελιξία του, χάνει το μέτρο του.
Εμφανίζει κόπωση, σφίξιμο, αϋπνία, υπερδιέγερση.
Μετά αντιδρά το συναίσθημα.
Γίνεται σύγχυση, γίνεται υπερευαισθησία, γίνεται αποσύνδεση.
Εκεί όπου δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει σταθερότητα.
Και στο τέλος αντιδρά το πνεύμα.
Αδειάζει.
Χάνει τον προσανατολισμό.
Χάνει την αίσθηση του «γιατί».
Κάπου εκεί, όταν όλα αρχίσουν να καταρρέουν σιωπηλά, ο άνθρωπος συνειδητοποιεί πως η ψυχή δεν αντέχει την αναντιστοιχία. Δεν μπορεί να επιβιώσει εκεί όπου η ζωή του ανθρώπου κινείται αντίθετα από την πραγματική του φύση. Δεν μπορεί να ανθίσει σε έδαφος που είναι φτιαγμένο από επιβολές και όχι από εσωτερική επιλογή.
Ο Θεός της κατανάλωσης σε θέλει πάντα ανήσυχο.
Σε θέλει σε κίνηση χωρίς προορισμό.
Σε θέλει να ζητάς χωρίς ποτέ να αποκτάς αυτό που χρειάζεσαι στην ουσία.
Γιατί αν κάποτε νιώσεις πλήρης, τον χάνεις.
Και ο κόσμος έχει χτιστεί ώστε να σε διατηρεί σε μια σταθερή κατάσταση ανικανοποίητου, για να συνεχίσεις να υπηρετείς αυτόν τον αόρατο Θεό.
Από την άλλη, ο Θεός της καρδιάς σε θέλει ήσυχο.
Σε θέλει παρόν.
Σε θέλει ακέραιο.
Σε θέλει αληθινό.
Η καρδιά δεν έχει ανάγκη να την υπηρετήσεις μέσα από προσπάθεια.
Αρκεί να της επιτρέψεις να καθοδηγήσει.
Η καρδιά δεν ζητά να αποδείξεις την αξία σου. Αρκεί να δεχθείς αυτό που είσαι.
Η καρδιά δεν κυνηγάει στόχους. Αναγνωρίζει δρόμους.
Όταν ο άνθρωπος τολμήσει να στραφεί προς αυτή τη φωνή, το σύμπαν γύρω του μοιάζει να επαναδιατάσσεται. Δεν αλλάζει επειδή αλλάζει ο κόσμος, αλλάζει επειδή αλλάζει το βλέμμα. Γιατί όλα αποκτούν ξαφνικά άλλο νόημα, άλλη βαρύτητα, άλλη διάσταση.
Στη διαδρομή της συμβουλευτικής μου εμπειρίας είδα ανθρώπους που έμοιαζαν επιτυχημένοι σε όλα, αλλά εσωτερικά ένιωθαν κενό. Είδα ανθρώπους που είχαν πετύχει τα «πολλά», αλλά είχαν χάσει το ουσιαστικό. Άνθρωποι που είχαν πλέον όλα όσα κάποτε φαντάζονταν, αλλά δεν μπορούσαν να νιώσουν χαρά. Κι αυτό το φαινόμενο δεν είναι παράδοξο... είναι αναμενόμενο. Γιατί όταν η ζωή σου κινείται έξω από τον εσωτερικό σου πυρήνα, αργά ή γρήγορα η ψυχή αποσύρεται από τη διαδικασία.
Αντίθετα, είδα ανθρώπους που βρήκαν τον εαυτό τους μέσα από τη σιωπή, μέσα από τη φροντίδα της καρδιάς τους, μέσα από τη σταδιακή απομάκρυνση από τον θόρυβο της κατανάλωσης. Είδα ζωές να αλλάζουν όταν η προτεραιότητα έγινε η αλήθεια, όχι η εντύπωση. Είδα πρόσωπα να φωτίζονται όταν άρχισαν να ευθυγραμμίζουν την καθημερινότητά τους με την εσωτερική τους σοφία.
Το μεγαλύτερο θαύμα που παρατηρώ δεν είναι η ξαφνική αλλαγή, αλλά η επιστροφή.
Η επιστροφή στην απλότητα, στη φυσικότητα, στην αυθεντικότητα.
Η επιστροφή στη φωνή που πάντοτε υπήρχε, αλλά για χρόνια έμενε επισκιασμένη από τις απαιτήσεις του κόσμου.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ πιστεύω ότι ο άνθρωπος χρειάζεται να κάνει μια βασική, θεμελιώδη επιλογή... να ζει με ρυθμό ή να ζει με ταχύτητα.
Η ταχύτητα εξυπηρετεί τον Θεό της κατανάλωσης.
Ο ρυθμός εξυπηρετεί τον Θεό της καρδιάς.
Η ταχύτητα επιβάλλει.
Ο ρυθμός εμπνέει.
Η ταχύτητα διαλύει.
Ο ρυθμός οργανώνει.
Η ταχύτητα κουράζει.
Ο ρυθμός θεραπεύει.
Και το πιο παράξενο είναι πως όταν ο άνθρωπος επανέλθει στον φυσικό του ρυθμό, δεν χάνει τίποτα από όσα φοβόταν ότι θα χάσει. Δεν μένει πίσω, αντίθετα, μπαίνει σε μια ζωή που δεν τον αφήνει πια πίσω. Δεν γίνεται λιγότερο αποτελεσματικός, γίνεται πιο ουσιαστικός. Δεν μικραίνει, εμβαθύνει.
Το μονοπάτι της καρδιάς δεν είναι πάντα άνετο, αλλά είναι πάντοτε αληθινό.
Το μονοπάτι της κατανάλωσης είναι άνετο στην αρχή, αλλά στο τέλος αδειάζει τον άνθρωπο από τον ίδιο του τον εαυτό.
Και κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο μονοπάτια βρίσκεται το σημείο επιλογής. Το σημείο όπου ο άνθρωπος καλείται να αποφασίσει ποια φωνή θα ακολουθήσει, ποια αλήθεια θα τιμήσει, ποιον Θεό θα υπηρετήσει. Όχι με το στόμα, αλλά με τη ζωή του.
Όσο περνά ο καιρός, συνειδητοποιώ ότι ο άνθρωπος που ακούει την καρδιά του δεν ζει λιγότερο, ζει περισσότερο. Ζει βαθύτερα, όχι επιφανειακά. Ζει με νόημα, όχι με θόρυβο. Ζει με παρουσία, όχι με σπατάλη ενέργειας. Και αυτή είναι η ουσία της πνευματικής αφύπνισης, η επιστροφή στον τόπο όπου η ύπαρξη συναντά τον σκοπό της.
Αν νιώθεις ότι έφτασε η στιγμή να ακούσεις τη δική σου φωνή, να ξαναβρείς τον φυσικό σου ρυθμό και να συνδεθείς με τον Θεό της καρδιάς, αυτόν που δεν ζητά τίποτα αλλά τα δίνει όλα, τότε με χαρά σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου. Με προσωπική καθοδήγηση, μαθήματα αυτογνωσίας και ουσιαστική πνευματική εργασία, μπορούμε να διανύσουμε μαζί τον δρόμο της επιστροφής προς το αληθινό σου κέντρο. Εκεί όπου η καρδιά σου θυμάται αυτό που ο κόσμος σε έκανε για να ξεχάσεις.
Και μέσα σε αυτή την ανισορροπία, η ψυχή συχνά χάνεται.
Η κατανάλωση δεν είναι απλώς η τάση να αποκτούμε αντικείμενα. Είναι η ψυχική συνθήκη που μετατρέπει την ύπαρξη σε αγώνα διαρκούς «περισσότερου». Περισσότερη πληροφορία, περισσότερη εικόνα, περισσότερη επίδοση, περισσότερη ταχύτητα. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης που θεοποιεί το υπερβολικό και απορρίπτει το ουσιώδες. Ένας τρόπος που μας μαθαίνει να γεμίζουμε το κενό μας με οτιδήποτε εκτός από αυτό που πραγματικά χρειάζεται... σύνδεση, νόημα, παρουσία.
Από την άλλη, ο Θεός της καρδιάς λειτουργεί σε άλλη συχνότητα, πιο λεπτή, πιο ήρεμη, πιο αληθινή. Δεν υπόσχεται εύκολη ικανοποίηση ούτε άμεσο αποτέλεσμα. Προσφέρει όμως κάτι ανώτερο... κατανόηση, ευθυγράμμιση, εσωτερική συνοχή. Προσφέρει τη δυνατότητα να ζούμε όχι ως μηχανισμοί που αντιδρούν στον έξω κόσμο, αλλά ως ψυχές που εκφράζουν την αλήθεια τους.
Αυτό το δίπολο δεν είναι θεωρητικό, είναι καθημερινό. Βρίσκεται σε κάθε μας κίνηση. Στο πώς μιλάμε, στο πώς νιώθουμε, στο πώς εργαζόμαστε, στο πώς σχετιζόμαστε. Καμία στιγμή δεν είναι ουδέτερη, ή υπηρετεί τον έναν δρόμο ή τον άλλον.
Υπάρχει όμως ένα σημείο που νιώθω την ανάγκη να φωτίσω περισσότερο, γιατί εκεί βρίσκεται ο πυρήνας του σύγχρονου ανθρώπινου πόνου.
Η κοινωνία επιβραβεύει την υπερβολή, όχι την απλότητα.
Επιβραβεύει την ταχύτητα, όχι τη σιωπή.
Επιβραβεύει το «πολλά», όχι το «ουσιαστικό».
Όμως η συνείδησή μας επιβραβεύει μόνο ένα πράγμα... την αλήθεια.
Αυτή η αντίθεση είναι που γεννά την εσωτερική κόπωση του ανθρώπου. Γιατί ζούμε μέσα σε μια κοινωνία που μας ωθεί να λειτουργούμε αντίθετα από τη φύση μας. Μας πείθει ότι για να αξίζουμε, πρέπει να παράγουμε, να προλαβαίνουμε, να επεκτεινόμαστε, να αποδεικνύουμε. Κι έτσι μετατρεπόμαστε σε όντα που τρέχουν προς μια αόρατη, ατελείωτη γραμμή τερματισμού. Μια γραμμή που δεν φτάνεται ποτέ, γιατί κάθε φορά που πλησιάζουμε, απομακρύνεται λίγο ακόμη.
Η υπερβολή έγινε τρόπος ζωής.
Η ταχύτητα έγινε αρετή.
Η πολυπραγμοσύνη έγινε ταυτότητα.
Και όμως, ο άνθρωπος δεν είναι κατασκευασμένος για αυτά. Η συνείδησή μας δεν γεννήθηκε για να ανταποκρίνεται σε υπερδιέγερση, γεννήθηκε για να αναγνωρίζει το αληθινό. Η ψυχή μας δεν αναπνέει στην ταχύτητα· αναπνέει στην παρουσία. Το πνεύμα μας δεν αντέχει το «πολλά»... αντέχει το ουσιαστικό, το καθαρό, το εσωτερικά νοηματοδοτημένο.
Νιώθω πως ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί τόσο πολύ από τον εσωτερικό του ρυθμό, που δεν αναγνωρίζει πια την ίδια του την κούραση. Έχει μάθει να την ξεπερνά με δάνεια ενέργειας καφέ, ενημέρωση, ενθουσιασμό, επιθυμίες, «στόχους» που συχνά δεν είναι δικοί του. Κι όμως, κάτω από την επιφάνεια αυτής της υπερδραστηριότητας, υπάρχει ένα σώμα που ζητά ανάσα και μια ψυχή που ζητά επιστροφή.
Όταν ζεις έξω από τον εαυτό σου, το σώμα αντιδρά πρώτο.
Χάνει τον ρυθμό του, χάνει την ευελιξία του, χάνει το μέτρο του.
Εμφανίζει κόπωση, σφίξιμο, αϋπνία, υπερδιέγερση.
Μετά αντιδρά το συναίσθημα.
Γίνεται σύγχυση, γίνεται υπερευαισθησία, γίνεται αποσύνδεση.
Εκεί όπου δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει σταθερότητα.
Και στο τέλος αντιδρά το πνεύμα.
Αδειάζει.
Χάνει τον προσανατολισμό.
Χάνει την αίσθηση του «γιατί».
Κάπου εκεί, όταν όλα αρχίσουν να καταρρέουν σιωπηλά, ο άνθρωπος συνειδητοποιεί πως η ψυχή δεν αντέχει την αναντιστοιχία. Δεν μπορεί να επιβιώσει εκεί όπου η ζωή του ανθρώπου κινείται αντίθετα από την πραγματική του φύση. Δεν μπορεί να ανθίσει σε έδαφος που είναι φτιαγμένο από επιβολές και όχι από εσωτερική επιλογή.
Ο Θεός της κατανάλωσης σε θέλει πάντα ανήσυχο.
Σε θέλει σε κίνηση χωρίς προορισμό.
Σε θέλει να ζητάς χωρίς ποτέ να αποκτάς αυτό που χρειάζεσαι στην ουσία.
Γιατί αν κάποτε νιώσεις πλήρης, τον χάνεις.
Και ο κόσμος έχει χτιστεί ώστε να σε διατηρεί σε μια σταθερή κατάσταση ανικανοποίητου, για να συνεχίσεις να υπηρετείς αυτόν τον αόρατο Θεό.
Από την άλλη, ο Θεός της καρδιάς σε θέλει ήσυχο.
Σε θέλει παρόν.
Σε θέλει ακέραιο.
Σε θέλει αληθινό.
Η καρδιά δεν έχει ανάγκη να την υπηρετήσεις μέσα από προσπάθεια.
Αρκεί να της επιτρέψεις να καθοδηγήσει.
Η καρδιά δεν ζητά να αποδείξεις την αξία σου. Αρκεί να δεχθείς αυτό που είσαι.
Η καρδιά δεν κυνηγάει στόχους. Αναγνωρίζει δρόμους.
Όταν ο άνθρωπος τολμήσει να στραφεί προς αυτή τη φωνή, το σύμπαν γύρω του μοιάζει να επαναδιατάσσεται. Δεν αλλάζει επειδή αλλάζει ο κόσμος, αλλάζει επειδή αλλάζει το βλέμμα. Γιατί όλα αποκτούν ξαφνικά άλλο νόημα, άλλη βαρύτητα, άλλη διάσταση.
Στη διαδρομή της συμβουλευτικής μου εμπειρίας είδα ανθρώπους που έμοιαζαν επιτυχημένοι σε όλα, αλλά εσωτερικά ένιωθαν κενό. Είδα ανθρώπους που είχαν πετύχει τα «πολλά», αλλά είχαν χάσει το ουσιαστικό. Άνθρωποι που είχαν πλέον όλα όσα κάποτε φαντάζονταν, αλλά δεν μπορούσαν να νιώσουν χαρά. Κι αυτό το φαινόμενο δεν είναι παράδοξο... είναι αναμενόμενο. Γιατί όταν η ζωή σου κινείται έξω από τον εσωτερικό σου πυρήνα, αργά ή γρήγορα η ψυχή αποσύρεται από τη διαδικασία.
Αντίθετα, είδα ανθρώπους που βρήκαν τον εαυτό τους μέσα από τη σιωπή, μέσα από τη φροντίδα της καρδιάς τους, μέσα από τη σταδιακή απομάκρυνση από τον θόρυβο της κατανάλωσης. Είδα ζωές να αλλάζουν όταν η προτεραιότητα έγινε η αλήθεια, όχι η εντύπωση. Είδα πρόσωπα να φωτίζονται όταν άρχισαν να ευθυγραμμίζουν την καθημερινότητά τους με την εσωτερική τους σοφία.
Το μεγαλύτερο θαύμα που παρατηρώ δεν είναι η ξαφνική αλλαγή, αλλά η επιστροφή.
Η επιστροφή στην απλότητα, στη φυσικότητα, στην αυθεντικότητα.
Η επιστροφή στη φωνή που πάντοτε υπήρχε, αλλά για χρόνια έμενε επισκιασμένη από τις απαιτήσεις του κόσμου.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ πιστεύω ότι ο άνθρωπος χρειάζεται να κάνει μια βασική, θεμελιώδη επιλογή... να ζει με ρυθμό ή να ζει με ταχύτητα.
Η ταχύτητα εξυπηρετεί τον Θεό της κατανάλωσης.
Ο ρυθμός εξυπηρετεί τον Θεό της καρδιάς.
Η ταχύτητα επιβάλλει.
Ο ρυθμός εμπνέει.
Η ταχύτητα διαλύει.
Ο ρυθμός οργανώνει.
Η ταχύτητα κουράζει.
Ο ρυθμός θεραπεύει.
Και το πιο παράξενο είναι πως όταν ο άνθρωπος επανέλθει στον φυσικό του ρυθμό, δεν χάνει τίποτα από όσα φοβόταν ότι θα χάσει. Δεν μένει πίσω, αντίθετα, μπαίνει σε μια ζωή που δεν τον αφήνει πια πίσω. Δεν γίνεται λιγότερο αποτελεσματικός, γίνεται πιο ουσιαστικός. Δεν μικραίνει, εμβαθύνει.
Το μονοπάτι της καρδιάς δεν είναι πάντα άνετο, αλλά είναι πάντοτε αληθινό.
Το μονοπάτι της κατανάλωσης είναι άνετο στην αρχή, αλλά στο τέλος αδειάζει τον άνθρωπο από τον ίδιο του τον εαυτό.
Και κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο μονοπάτια βρίσκεται το σημείο επιλογής. Το σημείο όπου ο άνθρωπος καλείται να αποφασίσει ποια φωνή θα ακολουθήσει, ποια αλήθεια θα τιμήσει, ποιον Θεό θα υπηρετήσει. Όχι με το στόμα, αλλά με τη ζωή του.
Όσο περνά ο καιρός, συνειδητοποιώ ότι ο άνθρωπος που ακούει την καρδιά του δεν ζει λιγότερο, ζει περισσότερο. Ζει βαθύτερα, όχι επιφανειακά. Ζει με νόημα, όχι με θόρυβο. Ζει με παρουσία, όχι με σπατάλη ενέργειας. Και αυτή είναι η ουσία της πνευματικής αφύπνισης, η επιστροφή στον τόπο όπου η ύπαρξη συναντά τον σκοπό της.
Αν νιώθεις ότι έφτασε η στιγμή να ακούσεις τη δική σου φωνή, να ξαναβρείς τον φυσικό σου ρυθμό και να συνδεθείς με τον Θεό της καρδιάς, αυτόν που δεν ζητά τίποτα αλλά τα δίνει όλα, τότε με χαρά σε προσκαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου. Με προσωπική καθοδήγηση, μαθήματα αυτογνωσίας και ουσιαστική πνευματική εργασία, μπορούμε να διανύσουμε μαζί τον δρόμο της επιστροφής προς το αληθινό σου κέντρο. Εκεί όπου η καρδιά σου θυμάται αυτό που ο κόσμος σε έκανε για να ξεχάσεις.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
