Σταύρος Πλουμιστός: Ο Σκοτεινός Εαυτός - Διάλογος με την Απόρριψη και την Ενοχή
Ο σκοτεινός εαυτός δεν εμφανίζεται για να μας καταστρέψει. Εμφανίζεται για να μας διδάξει. Η απόρριψη που νιώσαμε κάποτε από τους γονείς, την κοινωνία, τους συντρόφους, τους φίλους, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το καθρέφτισμα μιας απόρριψης που ήδη κατοικεί μέσα μας. Η ενοχή που κουβαλάμε για λάθη, επιλογές, λόγια που ειπώθηκαν ή δεν ειπώθηκαν, πράξεις που έγιναν ή παραλείφθηκαν, είναι η ίδια η φωνή που ζητά από εμάς συγχώρεση. Δεν ζητάει συγχώρεση από τον κόσμο, αλλά συγχώρεση από τον εαυτό μας.
Σε κάθε συνεδρία που πραγματοποιώ, σε κάθε διάλογο με ανθρώπους που αναζητούν το νόημα και την ελευθερία, βλέπω ξανά και ξανά το ίδιο μοτίβο, ότι η ψυχή δεν παγιδεύεται τόσο από τις εξωτερικές συνθήκες όσο από τις εσωτερικές της φυλακές. Και οι πιο ισχυρές φυλακές είναι εκείνες που χτίζουμε με τα υλικά της απόρριψης και της ενοχής. Η απόρριψη μας δένει στα κάγκελα της αίσθησης ότι «δεν αξίζουμε», ενώ η ενοχή μας σφίγγει με αλυσίδες που ψιθυρίζουν ότι «δεν μπορούμε να διορθώσουμε το παρελθόν».
Όμως, ο σκοτεινός εαυτός δεν μας μισεί. Είναι ο φορέας της πληγής, αλλά ταυτόχρονα και ο φύλακας του θησαυρού. Μέσα στην απόρριψη υπάρχει η κρυμμένη δύναμη να αγαπήσουμε τον εαυτό μας χωρίς όρους. Μέσα στην ενοχή βρίσκεται η σπόρος της μεταμόρφωσης που μας δείχνει πως δεν είμαστε τα λάθη μας, αλλά η ικανότητά μας να μαθαίνουμε από αυτά. Αντί να σιωπούμε τη φωνή του σκοτεινού εαυτού, καλούμαστε να καθίσουμε απέναντί του, να του δώσουμε βήμα, να τον ακούσουμε.
Η διαδικασία αυτή δεν είναι εύκολη. Ο διάλογος με την απόρριψη και την ενοχή μοιάζει αρχικά με διάλογο με έναν αδυσώπητο κατήγορο. Η απόρριψη μάς θυμίζει όλες τις στιγμές που δεν ήμασταν αρκετοί, η ενοχή ανασύρει όλες τις μνήμες που μας βαραίνουν. Όμως αν μείνουμε εκεί, αν επιτρέψουμε στην καρδιά μας να μην τρέξει μακριά αλλά να ακούσει, θα συνειδητοποιήσουμε ότι πίσω από την αυστηρή τους μορφή υπάρχει μια παιδική φωνή που απλά ζητά αγάπη.
Η μέθοδος που δημιούργησα, ο Επαναπρογραμματισμός του Εγκεφάλου Voice Healing, γεννήθηκε ακριβώς και από αυτή την ανάγκη, να δώσουμε φωνή σε όσα μέσα μας έχουν μείνει σιωπηλά, πνιγμένα, παραμελημένα. Διότι η θεραπεία δεν έρχεται από το να σβήσουμε τις σκιές μας, αλλά από το να τις μετατρέψουμε σε συμμάχους. Όταν μιλάμε στον σκοτεινό εαυτό με λόγια κατανόησης, όταν του επιτρέπουμε να εκφραστεί, τότε εκείνος παύει να είναι τιμωρός και γίνεται οδηγός.
Πόσες φορές δεν έχετε νιώσει το βάρος της ενοχής να σας κρατά ξύπνιους τη νύχτα; Πόσες φορές η φωνή μέσα σας δεν έχει ψιθυρίσει «δεν αξίζω», «δεν θα τα καταφέρω», «δεν είμαι αρκετός»; Αυτές οι φωνές δεν είναι η αλήθεια σας. Είναι απλώς η αντανάκλαση ενός παλιού τραύματος. Η αλήθεια σας είναι πολύ μεγαλύτερη, ότι είστε πλασμένοι από το φως, αλλά το φως σας δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ αν δεν αγκαλιάσει και τη σκιά.
Η ενοχή είναι η προσπάθεια του νου να διορθώσει το παρελθόν. Μα το παρελθόν δεν διορθώνεται, μεταμορφώνεται μέσω της συνειδητότητας. Όταν αντί να καταδικάζουμε τον εαυτό μας, καθόμαστε και λέμε «ναι, έκανα λάθος, μα τώρα μαθαίνω, τώρα θεραπεύω», τότε η ενοχή παύει να είναι βάρος και γίνεται δάσκαλος.
Η απόρριψη είναι η πληγή της καρδιάς που αναζητά αποδοχή. Όμως καμία εξωτερική αποδοχή δεν θα γεμίσει το κενό, αν πρώτα δεν πούμε στον εαυτό μας: «Σε αποδέχομαι όπως είσαι, με τα λάθη και τις αδυναμίες σου, με τις σκιές και το φως σου». Όταν το πούμε αυτό με αλήθεια, η απόρριψη μετατρέπεται σε πηγή δύναμης.
Σε αυτόν τον δρόμο της αυτογνωσίας, δεν ζητάμε να γίνουμε τέλειοι, ζητάμε να γίνουμε αληθινοί. Ο σκοτεινός εαυτός δεν είναι εμπόδιο στον δρόμο μας προς το φως. Είναι ο ίδιος ο δρόμος. Όσο πιο πολύ αρνούμαστε να τον δούμε, τόσο πιο δυνατά φωνάζει. Όσο πιο πολύ τον αποδεχόμαστε, τόσο πιο γλυκά μας καθοδηγεί.
Στο Ολιστικό Συμβουλευτικό Κέντρο Life Health Care, κάθε μέρα γίνομαι μάρτυρας αυτής της μεταμόρφωσης. Άνθρωποι που έρχονται κουβαλώντας βάρη χρόνων, γεμάτοι ενοχές και αισθήματα απόρριψης, αρχίζουν σιγά σιγά να συνειδητοποιούν ότι η εσωτερική τους πληγή δεν είναι καταδίκη, αλλά πρόσκληση. Πρόσκληση να αγκαλιάσουν τον εαυτό τους, να σταθούν όρθιοι απέναντι στον καθρέφτη της ψυχής και να πουν: «Σε αναγνωρίζω, σε αγαπώ, σε συγχωρώ».
Κι εδώ βρίσκεται η ουσία του πνευματικού διαλόγου με τον σκοτεινό εαυτό. Δεν είναι ένας διάλογος που γίνεται με κατηγορίες, αλλά με συμπόνια. Δεν είναι μια μάχη για να σβήσουμε το παρελθόν, αλλά μια γέφυρα για να το μεταμορφώσουμε. Ο εαυτός μας, στο βάθος, δεν ζητά τίποτα περισσότερο από την αγάπη μας.
Αν θέλουμε πραγματικά να ζήσουμε ελεύθεροι, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η ελευθερία δεν βρίσκεται έξω, αλλά μέσα μας. Και το πρώτο βήμα για να την αγγίξουμε είναι να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι με την απόρριψη και την ενοχή μας. Να τους δώσουμε φωνή. Να τις ρωτήσουμε: «Τι θέλεις να μου πεις; Τι χρειάζεσαι για να ηρεμήσεις;» Και τότε, μέσα από αυτήν την απλή πράξη διαλόγου, θα ακούσουμε τις πιο αληθινές απαντήσεις.
Η απόρριψη θα μας πει: «Χρειάζομαι την αγκαλιά σου». Η ενοχή θα μας πει: «Χρειάζομαι τη συγχώρεσή σου». Κι όταν τους τα δώσουμε, θα δούμε ότι ο σκοτεινός εαυτός μεταμορφώνεται σε φύλακα της ύπαρξης μας.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πνευματική ελευθερία από το να αγαπήσουμε και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας ολοκληρωτικά. Η αληθινή αφύπνιση δεν είναι να πετάξουμε τις σκιές, αλλά να τις μετατρέψουμε σε φίλους. Να καταλάβουμε ότι ο δρόμος προς το φως περνάει μέσα από τη νύχτα. Όπως η αυγή δεν έρχεται αν πρώτα δεν αγκαλιάσουμε το σκοτάδι, έτσι και η ψυχή μας δεν μπορεί να λάμψει αν πρώτα δεν συνομιλήσει με τις πληγές της.
Γι’ αυτό σήμερα, σας καλώ να σταθείτε μπροστά στον σκοτεινό σας εαυτό. Μην τον φοβηθείτε. Μην τον απορρίψετε ξανά. Κοιτάξτε τον με αγάπη και πείτε του: «Σε αναγνωρίζω. Σε ακούω. Σε συγχωρώ. Σε αποδέχομαι». Κι εκεί, στη σιωπή που θα ακολουθήσει, θα ακούσετε την ψυχή σας να σας ψιθυρίζει, «Επιτέλους, είμαστε ολόκληροι».
Διότι η ολοκλήρωση δεν έρχεται όταν κατακτήσουμε μόνο το φως, αλλά όταν μάθουμε να περπατάμε ισορροπώντας ανάμεσα στο φως και στη σκιά. Και τότε, ο σκοτεινός εαυτός, η απόρριψη και η ενοχή, αντί να είναι βαρίδια, θα γίνουν ελευθερία της ψυχής.
Σε κάθε συνεδρία που πραγματοποιώ, σε κάθε διάλογο με ανθρώπους που αναζητούν το νόημα και την ελευθερία, βλέπω ξανά και ξανά το ίδιο μοτίβο, ότι η ψυχή δεν παγιδεύεται τόσο από τις εξωτερικές συνθήκες όσο από τις εσωτερικές της φυλακές. Και οι πιο ισχυρές φυλακές είναι εκείνες που χτίζουμε με τα υλικά της απόρριψης και της ενοχής. Η απόρριψη μας δένει στα κάγκελα της αίσθησης ότι «δεν αξίζουμε», ενώ η ενοχή μας σφίγγει με αλυσίδες που ψιθυρίζουν ότι «δεν μπορούμε να διορθώσουμε το παρελθόν».
Όμως, ο σκοτεινός εαυτός δεν μας μισεί. Είναι ο φορέας της πληγής, αλλά ταυτόχρονα και ο φύλακας του θησαυρού. Μέσα στην απόρριψη υπάρχει η κρυμμένη δύναμη να αγαπήσουμε τον εαυτό μας χωρίς όρους. Μέσα στην ενοχή βρίσκεται η σπόρος της μεταμόρφωσης που μας δείχνει πως δεν είμαστε τα λάθη μας, αλλά η ικανότητά μας να μαθαίνουμε από αυτά. Αντί να σιωπούμε τη φωνή του σκοτεινού εαυτού, καλούμαστε να καθίσουμε απέναντί του, να του δώσουμε βήμα, να τον ακούσουμε.
Η διαδικασία αυτή δεν είναι εύκολη. Ο διάλογος με την απόρριψη και την ενοχή μοιάζει αρχικά με διάλογο με έναν αδυσώπητο κατήγορο. Η απόρριψη μάς θυμίζει όλες τις στιγμές που δεν ήμασταν αρκετοί, η ενοχή ανασύρει όλες τις μνήμες που μας βαραίνουν. Όμως αν μείνουμε εκεί, αν επιτρέψουμε στην καρδιά μας να μην τρέξει μακριά αλλά να ακούσει, θα συνειδητοποιήσουμε ότι πίσω από την αυστηρή τους μορφή υπάρχει μια παιδική φωνή που απλά ζητά αγάπη.
Η μέθοδος που δημιούργησα, ο Επαναπρογραμματισμός του Εγκεφάλου Voice Healing, γεννήθηκε ακριβώς και από αυτή την ανάγκη, να δώσουμε φωνή σε όσα μέσα μας έχουν μείνει σιωπηλά, πνιγμένα, παραμελημένα. Διότι η θεραπεία δεν έρχεται από το να σβήσουμε τις σκιές μας, αλλά από το να τις μετατρέψουμε σε συμμάχους. Όταν μιλάμε στον σκοτεινό εαυτό με λόγια κατανόησης, όταν του επιτρέπουμε να εκφραστεί, τότε εκείνος παύει να είναι τιμωρός και γίνεται οδηγός.
Πόσες φορές δεν έχετε νιώσει το βάρος της ενοχής να σας κρατά ξύπνιους τη νύχτα; Πόσες φορές η φωνή μέσα σας δεν έχει ψιθυρίσει «δεν αξίζω», «δεν θα τα καταφέρω», «δεν είμαι αρκετός»; Αυτές οι φωνές δεν είναι η αλήθεια σας. Είναι απλώς η αντανάκλαση ενός παλιού τραύματος. Η αλήθεια σας είναι πολύ μεγαλύτερη, ότι είστε πλασμένοι από το φως, αλλά το φως σας δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ αν δεν αγκαλιάσει και τη σκιά.
Η ενοχή είναι η προσπάθεια του νου να διορθώσει το παρελθόν. Μα το παρελθόν δεν διορθώνεται, μεταμορφώνεται μέσω της συνειδητότητας. Όταν αντί να καταδικάζουμε τον εαυτό μας, καθόμαστε και λέμε «ναι, έκανα λάθος, μα τώρα μαθαίνω, τώρα θεραπεύω», τότε η ενοχή παύει να είναι βάρος και γίνεται δάσκαλος.
Η απόρριψη είναι η πληγή της καρδιάς που αναζητά αποδοχή. Όμως καμία εξωτερική αποδοχή δεν θα γεμίσει το κενό, αν πρώτα δεν πούμε στον εαυτό μας: «Σε αποδέχομαι όπως είσαι, με τα λάθη και τις αδυναμίες σου, με τις σκιές και το φως σου». Όταν το πούμε αυτό με αλήθεια, η απόρριψη μετατρέπεται σε πηγή δύναμης.
Σε αυτόν τον δρόμο της αυτογνωσίας, δεν ζητάμε να γίνουμε τέλειοι, ζητάμε να γίνουμε αληθινοί. Ο σκοτεινός εαυτός δεν είναι εμπόδιο στον δρόμο μας προς το φως. Είναι ο ίδιος ο δρόμος. Όσο πιο πολύ αρνούμαστε να τον δούμε, τόσο πιο δυνατά φωνάζει. Όσο πιο πολύ τον αποδεχόμαστε, τόσο πιο γλυκά μας καθοδηγεί.
Στο Ολιστικό Συμβουλευτικό Κέντρο Life Health Care, κάθε μέρα γίνομαι μάρτυρας αυτής της μεταμόρφωσης. Άνθρωποι που έρχονται κουβαλώντας βάρη χρόνων, γεμάτοι ενοχές και αισθήματα απόρριψης, αρχίζουν σιγά σιγά να συνειδητοποιούν ότι η εσωτερική τους πληγή δεν είναι καταδίκη, αλλά πρόσκληση. Πρόσκληση να αγκαλιάσουν τον εαυτό τους, να σταθούν όρθιοι απέναντι στον καθρέφτη της ψυχής και να πουν: «Σε αναγνωρίζω, σε αγαπώ, σε συγχωρώ».
Κι εδώ βρίσκεται η ουσία του πνευματικού διαλόγου με τον σκοτεινό εαυτό. Δεν είναι ένας διάλογος που γίνεται με κατηγορίες, αλλά με συμπόνια. Δεν είναι μια μάχη για να σβήσουμε το παρελθόν, αλλά μια γέφυρα για να το μεταμορφώσουμε. Ο εαυτός μας, στο βάθος, δεν ζητά τίποτα περισσότερο από την αγάπη μας.
Αν θέλουμε πραγματικά να ζήσουμε ελεύθεροι, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η ελευθερία δεν βρίσκεται έξω, αλλά μέσα μας. Και το πρώτο βήμα για να την αγγίξουμε είναι να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι με την απόρριψη και την ενοχή μας. Να τους δώσουμε φωνή. Να τις ρωτήσουμε: «Τι θέλεις να μου πεις; Τι χρειάζεσαι για να ηρεμήσεις;» Και τότε, μέσα από αυτήν την απλή πράξη διαλόγου, θα ακούσουμε τις πιο αληθινές απαντήσεις.
Η απόρριψη θα μας πει: «Χρειάζομαι την αγκαλιά σου». Η ενοχή θα μας πει: «Χρειάζομαι τη συγχώρεσή σου». Κι όταν τους τα δώσουμε, θα δούμε ότι ο σκοτεινός εαυτός μεταμορφώνεται σε φύλακα της ύπαρξης μας.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πνευματική ελευθερία από το να αγαπήσουμε και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας ολοκληρωτικά. Η αληθινή αφύπνιση δεν είναι να πετάξουμε τις σκιές, αλλά να τις μετατρέψουμε σε φίλους. Να καταλάβουμε ότι ο δρόμος προς το φως περνάει μέσα από τη νύχτα. Όπως η αυγή δεν έρχεται αν πρώτα δεν αγκαλιάσουμε το σκοτάδι, έτσι και η ψυχή μας δεν μπορεί να λάμψει αν πρώτα δεν συνομιλήσει με τις πληγές της.
Γι’ αυτό σήμερα, σας καλώ να σταθείτε μπροστά στον σκοτεινό σας εαυτό. Μην τον φοβηθείτε. Μην τον απορρίψετε ξανά. Κοιτάξτε τον με αγάπη και πείτε του: «Σε αναγνωρίζω. Σε ακούω. Σε συγχωρώ. Σε αποδέχομαι». Κι εκεί, στη σιωπή που θα ακολουθήσει, θα ακούσετε την ψυχή σας να σας ψιθυρίζει, «Επιτέλους, είμαστε ολόκληροι».
Διότι η ολοκλήρωση δεν έρχεται όταν κατακτήσουμε μόνο το φως, αλλά όταν μάθουμε να περπατάμε ισορροπώντας ανάμεσα στο φως και στη σκιά. Και τότε, ο σκοτεινός εαυτός, η απόρριψη και η ενοχή, αντί να είναι βαρίδια, θα γίνουν ελευθερία της ψυχής.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
