Σταύρος Πλουμιστός: Γιατί η εγκατάλειψη της ελπίδας μπορεί να είναι απελευθερωτική;
Ακούγεται προκλητικό. Πώς είναι δυνατόν να απελευθερωθεί κανείς στερώντας από τον εαυτό του την ελπίδα; Δεν αποτελεί η ελπίδα την κινητήρια δύναμη που μας σπρώχνει να συνεχίσουμε, ακόμα και όταν όλα δείχνουν μάταια; Ναι, η ελπίδα μπορεί να λειτουργεί ως παρηγοριά και ως προσωρινό στήριγμα. Όμως, αν εξετάσουμε βαθύτερα τη φύση της, θα δούμε ότι συχνά κρύβει μέσα της μια λεπτή παγίδα... μας μεταφέρει διαρκώς σε ένα μέλλον ανύπαρκτο, μας απομακρύνει από το παρόν και μας κάνει να περιμένουμε κάτι που ίσως δεν έρθει ποτέ. Και αυτή η αναμονή, αυτή η αναβολή της ζωής, γίνεται αλυσίδα.
Η ελπίδα ως ψευδαίσθηση
Στη φιλοσοφία, αλλά και στις πνευματικές παραδόσεις, η ελπίδα έχει συχνά διπλό πρόσωπο. Από τη μία, προβάλλεται ως φως, από την άλλη όμως μπορεί να μετατραπεί σε σκοτάδι. Η ελπίδα στηρίζεται σε κάτι που δεν υπάρχει ακόμα. Είναι ένα βλέμμα στραμμένο στο αύριο. Και ενώ αυτό μοιάζει υγιές, στην πραγματικότητα συχνά μας κάνει να αγνοούμε το σήμερα.
Πόσες φορές δεν έχουμε πει στον εαυτό μας: «Θα είμαι καλά όταν…», «Θα νιώσω ευτυχισμένος όταν συμβεί εκείνο…». Αυτή η εσωτερική υπόσχεση είναι η ίδια η παγίδα της ελπίδας. Διότι μεταθέτει την πληρότητα σε ένα σημείο του χρόνου που ποτέ δεν είναι παρόν. Το αύριο πάντα παραμένει αύριο. Έτσι, αντί να ζούμε, περιμένουμε. Αντί να βιώνουμε, προσδοκούμε.
Και η ζωή μας κυλάει σε έναν αδιάκοπο κύκλο αναμονής, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι η χαρά, η αγάπη και η ολοκλήρωση μπορούν να υπάρξουν μόνο εδώ και τώρα.
Η εγκατάλειψη της ελπίδας δεν σημαίνει απελπισία
Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο που συχνά παρεξηγείται. Η εγκατάλειψη της ελπίδας δεν σημαίνει ότι παραδίδομαι στην απόγνωση ή ότι παύω να ονειρεύομαι. Δεν σημαίνει ότι υιοθετώ μια μαύρη, μοιρολατρική στάση απέναντι στη ζωή. Αντίθετα, σημαίνει ότι απελευθερώνομαι από την εξάρτηση ενός μελλοντικού αποτελέσματος για να βιώσω το παρόν στην ολότητά του.
Όταν παύω να ελπίζω, παύω να αναβάλλω. Παύω να περιμένω κάτι που θα με σώσει, γιατί κατανοώ ότι η σωτηρία, η δύναμη και η αγάπη βρίσκονται ήδη μέσα μου. Παύω να μεταθέτω την ευτυχία σε μια αβέβαιη στιγμή του μέλλοντος και την ανακαλύπτω στο τώρα.
Η εγκατάλειψη της ελπίδας είναι η αποδοχή του «είμαι εδώ, είμαι αυτό που είμαι, και είναι αρκετό».
Όταν συζητώ με ανθρώπους στα πλαίσια του ολιστικού συμβουλευτικού μου κέντρου Life Health Care, συχνά ακούω φράσεις όπως: «Ελπίζω να αλλάξει η ζωή μου», «Ελπίζω να βρω την αγάπη», «Ελπίζω να ξεπεράσω τον πόνο». Όσο πιο πολύ το ξετυλίγουμε μαζί, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι η ελπίδα λειτουργεί σαν ένα ψυχικό βάρος.
Η ελπίδα είναι σαν μια βαλίτσα που κουβαλάμε γεμάτη με όλα όσα δεν έχουμε ακόμα. Αντί να εστιάζουμε στο τι μπορούμε να δημιουργήσουμε τώρα, σέρνουμε πίσω μας αυτήν την αίσθηση ανεπάρκειας και αναμονής. Κι όμως, η ίδια η ύπαρξη μάς προσκαλεί να αδειάσουμε αυτήν τη βαλίτσα. Να σταθούμε γυμνοί απέναντι στη ζωή και να πούμε: «Δεν ελπίζω. Είμαι».
Η ελπίδα ως αντίσταση στη ροή
Η μέθοδος που ανέπτυξα, Επαναπρογραμματισμός του Εγκεφάλου – Voice Healing, μου έδειξε καθαρά ότι μεγάλο μέρος της ανθρώπινης δυστυχίας πηγάζει από την αντίσταση στη ροή της ζωής. Η ελπίδα, όσο κι αν ακούγεται ευγενής, συχνά λειτουργεί ως μορφή αντίστασης.
Ελπίζω σημαίνει ότι δεν αποδέχομαι το παρόν ως έχει, ότι θέλω να είναι αλλιώς. Και η αντίσταση αυτή δημιουργεί ένταση, πόνο, εσωτερική τριβή. Όταν όμως εγκαταλείπω την ελπίδα, τότε αποδέχομαι πλήρως ό,τι είναι. Δεν σημαίνει ότι παραιτούμαι από τη δράση ή ότι δεν εξελίσσομαι. Σημαίνει ότι δρω από το σημείο της αποδοχής, όχι της άρνησης.
Και αυτή είναι η βαθύτερη ελευθερία, να μπορώ να κινούμαι στη ζωή χωρίς να είμαι δέσμιος της προσδοκίας.
Αν στραφούμε στη φιλοσοφία, θα βρούμε πολλά παραδείγματα που ενισχύουν αυτήν την προοπτική. Οι Στωικοί φιλόσοφοι δίδασκαν ότι η αρετή βρίσκεται στο να ζούμε σύμφωνα με τη φύση και να δεχόμαστε ό,τι δεν εξαρτάται από εμάς. Η ελπίδα, για εκείνους, δεν είχε καμία αξία, διότι στηριζόταν σε κάτι έξω από τον έλεγχό μας.
Ακόμη και ο Χριστιανισμός διδάσκει ότι η προσκόλληση στις επιθυμίες και στις προσδοκίες είναι η ρίζα του πόνου. Η ελπίδα είναι ακριβώς αυτή η προσκόλληση σε κάτι που δεν είναι εδώ. Άρα, η εγκατάλειψη της ελπίδας είναι ένα βήμα προς τη φώτιση.
Από τη δική μου οπτική, η ζωή δεν μας καλεί να ελπίζουμε αλλά να είμαστε. Να βιώνουμε, να αναπνέουμε, να ζούμε το θαύμα της ύπαρξης χωρίς την ανάγκη να το αλλάξουμε με το όραμα ενός μελλοντικού παραδείσου.
Όταν δημιούργησα το πρώτο συμβουλευτικό κέντρο, πίστευα βαθιά στη δύναμη της θετικής ελπίδας. Και πράγματι, για πολλούς ανθρώπους η θετική σκέψη αποτέλεσε το πρώτο βήμα για να αλλάξουν τον εσωτερικό τους διάλογο και να ανοίξουν δρόμους σε νέες εμπειρίες. Όμως, καθώς τα χρόνια περνούσαν και καθώς ερχόμουν σε επαφή με χιλιάδες ανθρώπους που αναζητούσαν καθοδήγηση, συνειδητοποίησα κάτι ακόμη βαθύτερο, ότι η θετικότητα που στηρίζεται στην ελπίδα εξακολουθεί να είναι μια προσδοκία.
Η πραγματική μεταμόρφωση έρχεται όταν ξεπεράσουμε και την ίδια την ανάγκη για ελπίδα. Όταν δεν λέμε πια «ελπίζω να είμαι καλά», αλλά «είμαι καλά τώρα, μέσα από την παρουσία μου, μέσα από την αποδοχή μου».
Όταν παύουμε να ελπίζουμε, απελευθερωνόμαστε σε πολλά επίπεδα:
-
Συναισθηματικά – Σταματάμε να ζούμε σε μια συνεχή αναμονή και βρίσκουμε γαλήνη στο παρόν.
-
Πνευματικά – Αποσυνδεόμαστε από τις ψευδαισθήσεις και ερχόμαστε σε επαφή με την αλήθεια του «είμαι».
-
Σωματικά – Το άγχος και η ένταση που γεννά η προσδοκία μειώνονται, και το σώμα βιώνει χαλάρωση και αρμονία.
-
Σχέσεις – Όταν δεν ελπίζουμε να αλλάξει ο άλλος, τον αποδεχόμαστε όπως είναι, και οι σχέσεις γίνονται αληθινές και ειλικρινείς.
-
Δημιουργικότητα – Χωρίς την πίεση της ελπίδας, ανοίγεται ο χώρος για αυθόρμητη δημιουργία, για δράση που πηγάζει από χαρά και όχι από ανάγκη.
Η εγκατάλειψη της ελπίδας είναι στην ουσία η στροφή προς την πληρότητα. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε κάτι για να ολοκληρωθούμε. Είμαστε ήδη ολοκληρωμένοι. Ο κόσμος προσπαθεί να μας πείσει ότι κάτι μας λείπει, ότι πρέπει να ελπίζουμε για να το αποκτήσουμε. Μα η ψυχή γνωρίζει ότι τίποτα δεν μας λείπει.
Όταν αφεθούμε στη ζωή χωρίς να ελπίζουμε, τότε αρχίζουμε να ζούμε αληθινά. Ανακαλύπτουμε την απλότητα του «είμαι». Και σε αυτήν την απλότητα κρύβεται η μεγαλύτερη δύναμη.
Ως πνευματικός αφυπνιστής και σύμβουλος, έχω δει αμέτρητες φορές την ανακούφιση που βιώνουν οι άνθρωποι όταν συνειδητοποιούν ότι δεν χρειάζεται να ελπίζουν πια. Σαν να πέφτει ένα τεράστιο βάρος από πάνω τους. Σαν να ξυπνούν για πρώτη φορά στο παρόν.
Η ελπίδα, λοιπόν, δεν είναι πάντα φως. Μερικές φορές είναι σκοτάδι μεταμφιεσμένο. Η απελευθέρωση έρχεται όταν τολμήσουμε να αφήσουμε αυτήν τη σκιά και να σταθούμε γυμνοί μπροστά στο τώρα. Εκεί, στο τώρα, βρίσκεται η αληθινή ζωή.
Δεν ελπίζω. Ζω. Δεν περιμένω. Είμαι. Δεν αναζητώ αλλού. Βρίσκω μέσα μου. Κι αυτό είναι το πιο όμορφο, το πιο απελευθερωτικό βίωμα που μπορούμε να χαρίσουμε στον εαυτό μας.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
εδώ https://www.ploumistos.com/p/online.html
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
