Σταύρος Πλουμιστός: Μία ημέρα νηστείας από τοξικές σκέψεις – Η τέχνη της πνευματικής κάθαρσης
Τοξικές σκέψεις είναι οι παραμορφωμένοι καθρέφτες μέσω των οποίων ο νους, όταν χάνει την επαφή με την ψυχή, βλέπει τον εαυτό του και τον κόσμο. Είναι οι σκιές που σκεπάζουν το άπειρο φως της ύπαρξης. Κάθε κρίση, κάθε φόβος, κάθε επίκριση, κάθε ενοχή, δεν είναι παρά ψευδαισθήσεις που ζητούν την προσοχή μας για να υπάρξουν. Όμως, μέσα στην επίγνωση, όταν κοιτάξουμε απευθείας την καρδιά τους, αυτές οι σκιές διαλύονται όπως το σκοτάδι μπροστά στην ανατολή.
Σε αυτή την ημέρα, επιλέγουμε να βαδίσουμε αργά. Κάθε μας σκέψη γίνεται μία προσευχή. Κάθε μας λέξη, ένας σπόρος φωτός. Δεν βιαζόμαστε, δεν πιεζόμαστε. Κρατάμε τον νου μας σαν να κρατάμε ένα εύθραυστο λουλούδι: με ευγένεια, με σεβασμό, με αγάπη. Παρατηρούμε τις πτώσεις μας χωρίς να αυτομαστιγωνόμαστε, γνωρίζοντας πως κάθε επιστροφή στο παρόν είναι ένα μικρό θαύμα.
Νηστεύουμε από την ανάγκη να έχουμε δίκιο. Νηστεύουμε από την παρόρμηση να ελέγξουμε το μέλλον. Νηστεύουμε από την ψευδαίσθηση ότι η αξία μας μπορεί να μειωθεί ή να αυξηθεί με βάση τις εξωτερικές συνθήκες. Μέσα στην ιερότητα αυτής της ημέρας, επιτρέπουμε στον Εαυτό να θυμηθεί ότι είναι καθαρή ύπαρξη, καθαρή αγάπη, καθαρό φως.
Η πνευματική νηστεία δεν είναι μία απλή άσκηση. Είναι μία βαθιά επιστροφή. Είναι το άνοιγμα του εσωτερικού ναού, εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσεις και τίποτα να χάσεις, μόνο να Είσαι. Να κάθεσαι μέσα στη σιωπή, να αναπνέεις τη στιγμή, να ακουμπάς την αιωνιότητα μέσα στο πρόσκαιρο.
Στην πορεία αυτής της ημέρας, ίσως παρατηρήσουμε ότι ο νους, από συνήθεια, επιστρέφει στις παλιές του διαδρομές. Ας το δούμε αυτό με κατανόηση. Όπως το ποτάμι συνεχίζει να κυλάει παρά τις πέτρες που συναντά, έτσι και εμείς συνεχίζουμε να επιλέγουμε την καθαρότητα, κάθε φορά που θυμόμαστε. Κάθε επιστροφή είναι και μία μικρή αφύπνιση.
Μία ημέρα νηστείας από τοξικές σκέψεις είναι μία ημέρα επιστροφής στο Σπίτι. Δεν απαιτεί θυσίες. Απαιτεί μόνο θύμηση. Να θυμηθείς ότι είσαι ήδη ολόκληρος, ότι μέσα σου δεν υπάρχει καμία έλλειψη, κανένα σφάλμα που να μπορεί να σε χωρίσει από την πηγή σου. Όλη η κούραση, η ανησυχία, ο πόνος που κουβαλάμε, είναι απλώς αποτέλεσμα λησμονιάς. Και αυτή η ημέρα είναι η ήρεμη επανάσταση της ανάμνησης.
Όταν φτάσει το βράδυ, και κοιτάξεις πίσω αυτήν την ημέρα, μην εστιάσεις σε πόσες φορές παρασύρθηκες. Δες μονάχα με τι αγάπη ξαναγύρισες. Δες με τι λεπτότητα αφουγκράστηκες τον εαυτό σου. Και κλείσε τα μάτια σου ευγνώμων, γνωρίζοντας πως κάθε στιγμή αφύπνισης αφήνει ανεξίτηλο φως μέσα στο Είναι σου.
Ο δρόμος προς την πνευματική ελευθερία δεν είναι δρόμος κόπου, αλλά δρόμος ανάμνησης. Και κάθε τέτοια ημέρα είναι ένα άγγιγμα αιωνιότητας, μία υπενθύμιση ότι το φως που αναζητάς, το κουβαλάς ήδη μέσα σου.


