Σαν σήμερα 17 Ιουλίου πέθανε μια από τις κορυφαίες τραγουδίστριες της τζαζ, η Μπίλι Χόλιντεϊ (Αφιέρωμα)
Η Ελεωνόρα Φάγκαν, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1915 στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ από ανήλικους γονείς, που διήγαν ακόμη την εφηβεία τους. Τον πατέρα της, ένα μουσικό της τζαζ, τον πρωτοσυνάντησε χρόνια αργότερα, αλλά κράτησε το επίθετό του ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο.
Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια και έπειτα από ένα μικρό διάστημα στην πορνεία, έκανε το ντεμπούτο της ως επαγγελματίας τραγουδίστρια το 1931 σε νυχτερινά κέντρα τού Χάρλεμ. Εκεί την ανακάλυψε ο παραγωγός Τζον Χάμοντ και τον Νοέμβριο του 1933, ηχογράφησε με τον Μπένι Γκούντμαν τα τραγούδια «Your Mother's Son-in-Law» και το «Riffin' the Scotch», που ήταν η πρώτη της μεγάλη επιτυχία.
Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με τον πιανίστα Τέντι Γουίλσον και τον σπουδαίο σαξοφωνίστα Λέστερ Γιανγκ, ο οποίος την αποκαλούσε χαϊδευτικά «Lady Day». Περιόδευσε για μικρό διάστημα με τον Κάουντ Μπέιζι και τον Άρτι Σο, προτού αναδειχθεί σε αστέρι των νυχτερινών κέντρων του 1940, χωρίς ωστόσο ποτέ να διακόψει τους δεσμούς της με την τζαζ.
Κάποιες από τις μεγάλες της επιτυχίες υπήρξαν τα τραγούδια: «Summetime», «What a Little Moonlight Can Do», «I Cried for You», «Easy Living», «Fine and Mellow», «God Bless the Child», «That Ole Devil Called Love», «Don't Explain», «Good Morning Heartache», «Lady Sings the Blues» και το αντιρατιστικό «Stange Fruit». Το στιλ της Μπίλι Χόλιντεϊ ήταν μοναδικό. Χωρίς καμία τεχνική κατάρτιση, δημιουργούσε όμορφα και εκλεπτυσμένα μουσικά εφέ, ενώ η δραματική της ένταση έδινε βάθος ακόμη και στον πιο κοινότοπο στίχο.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της σφραγίστηκαν από έναν συνεχή αγώνα κατά της εξάρτησης από την ηρωίνη και το αλκοόλ. Πέθανε από κίρρωση του ήπατος στις 17 Ιουλίου 1959, σε ηλικία 44 ετών.
Η «Lady Day» αγαπήθηκε από πολλούς άνδρες, αλλά δεν ευτύχησε στους δύο σύντομους γάμους της, ο ένας με τον προμηθευτή της των ναρκωτικών και ο δεύτερος με έναν μαφιόζο.
Η αυτοβιογραφία της «Lady Sings the Blues» («Η κυρία τραγουδάει τα μπλουζ» στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ), που έγραψε μαζί με τον φίλο της δημοσιογράφο Γουίλιαμ Ντάφτι, εκδόθηκε το 1956, ενώ αποτέλεσε την βάση για την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, που προβλήθηκε το 1972, με την Νταϊάνα Ρος στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Κάποιες από τις μεγάλες της επιτυχίες υπήρξαν τα τραγούδια: «Summetime», «What a Little Moonlight Can Do», «I Cried for You», «Easy Living», «Fine and Mellow», «God Bless the Child», «That Ole Devil Called Love», «Don't Explain», «Good Morning Heartache», «Lady Sings the Blues» και το αντιρατιστικό «Stange Fruit». Το στιλ της Μπίλι Χόλιντεϊ ήταν μοναδικό. Χωρίς καμία τεχνική κατάρτιση, δημιουργούσε όμορφα και εκλεπτυσμένα μουσικά εφέ, ενώ η δραματική της ένταση έδινε βάθος ακόμη και στον πιο κοινότοπο στίχο.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της σφραγίστηκαν από έναν συνεχή αγώνα κατά της εξάρτησης από την ηρωίνη και το αλκοόλ. Πέθανε από κίρρωση του ήπατος στις 17 Ιουλίου 1959, σε ηλικία 44 ετών.
Η «Lady Day» αγαπήθηκε από πολλούς άνδρες, αλλά δεν ευτύχησε στους δύο σύντομους γάμους της, ο ένας με τον προμηθευτή της των ναρκωτικών και ο δεύτερος με έναν μαφιόζο.
Η αυτοβιογραφία της «Lady Sings the Blues» («Η κυρία τραγουδάει τα μπλουζ» στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ), που έγραψε μαζί με τον φίλο της δημοσιογράφο Γουίλιαμ Ντάφτι, εκδόθηκε το 1956, ενώ αποτέλεσε την βάση για την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, που προβλήθηκε το 1972, με την Νταϊάνα Ρος στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
10 πράγματα που (ίσως) δεν ξέρετε για την Μπίλι Χόλιντεϊ
«Είχα άσπρες τουαλέτες, άσπρες γόβες, άσπρη λιμουζίνα και κάθε βράδυ μου έφερναν στο καμαρίνι μου άσπρες γαρδένιες και άσπρη πρέζα…» ~ Μπίλι Χόλιντεϊ
Λένε πως όταν τραγουδούσε η Μπίλι Χόλιντεϊ, το κοινό έμενε σιωπηλό. Μια απόκοσμη ησυχία επικρατούσε ανάμεσα στους θεατές που γέμιζαν κάθε βράδυ τα θέατρα που τραγουδούσε. Οι δύσκολες, συχνά βάναυσες σχέσεις της με τους άνδρες, η περίπλοκη σχέση της με τη μητέρα της, ο ρατσισμός που βίωσε στη διάρκεια της περιοδείας της με τον Άρτι Σο, ο σεβασμός για τα είδωλά της: την τραγουδίστρια των μπλουζ Μπέσι Σμιθ και τον τρομπετίστα Λούις Άρμστρονγκ, κάθε πτυχή της καριέρας της έχουν περιγραφεί στη βιογραφία της αλλά και σε πολλά θεατρικά και μουσικά έργα που έχουν ανέβει με αφορμή τη ζωή της, φόρος τιμής στον μοναδικό τρόπο που τραγουδούσε και ένιωθε επάνω στη σκηνή.
- Η Μπίλι Χόλιντεϊ πέθανε από κίρρωση του ήπατος σε ηλικία 44 ετών στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν, στη Νέα Υόρκη, την Παρασκευή 17 Ιουλίου 1959.
- Μερικά πράγματα που (ίσως) δεν ξέρετε για την Μπίλι Χόλιντεϊ:Γεννήθηκε ως Eleanora Fagan το 1915.
- Εγκατέλειψε το σχολείο στην πέμπτη τάξη και βρήκε δουλειά για θελήματα σε οίκο ανοχής.
- Σε ηλικία 12 ετών, η ίδια και η μητέρα της μετακόμισαν από τη Βαλτιμόρη στο Χάρλεμ, όπου και τελικά συνελήφθη για πορνεία.
- Η Χόλιντεϊ αναζήτησε εργασία ως χορεύτρια σε ένα Speakeasy στο Χάρλεμ. Δεν υπήρχαν θέσεις για χορευτές, έτσι έκανε οντισιόν ως τραγουδίστρια.
- Ήταν εντελώς αυτοδίδακτη ως τραγουδίστρια, και περιέγραφε το στιλ της ως ένα μείγμα πολλών πραγμάτων. «Απλώς πρέπει να νιώσεις», έλεγε.
- Ο καταξιωμένος συγγραφέας τζαζ και παραγωγός Τζον Χάμοντ την ανακάλυψε, όταν ήταν μόλις 20 ετών και σύντομα έλεγε σε όλους ότι ήταν η μεγαλύτερη τραγουδίστρια που είχε ακούσει ποτέ.
- Το 1937 μπήκε στην ορχήστρα του Count Basie και το 1938 στην ορχήστρα του Artie Shaw. Ήταν μία από τις πρώτες μαύρες τραγουδίστριες που δούλεψαν με λευκή ορχήστρα.
- Λόγω των συνεχών ρατσιστικών επιθέσεων, κατά τη διάρκεια περιοδειών της, απέφευγε τις μετακινήσεις και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του ’40 να εργάζεται στη Νέα Υόρκη.
- Στα τέλη του 1940, ο εθισμός της στην ηρωίνη την οδήγησε σε επανειλημμένες συλλήψεις από την αστυνομία.
- Έγινε γνωστή για τις λευκές γαρδένιες που φορούσε στα μαλλιά της
