Σταύρος Πλουμιστός: Μετά το πρώτο ψέμα, όλη η αλήθεια γίνεται αμφίβολη
Όσο μικρό κι αν είναι, οι καταστροφικές του δυνατότητες είναι τεράστιες.
Όταν κάποιος που αγαπάμε μας λέει ψέματα, νιώθουμε εξαπατημένοι, προδομένοι και είναι πολύ δύσκολο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι αδύνατο να ξεπεράσετε αυτή τη στιγμή και να συνεχίσετε τη ρουτίνα όπως πριν, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ακόμα κι αν το θέλετε.
Ένα ψέμα αφήνει ίχνη στην καρδιά μας και είτε μας αρέσει είτε όχι, πάντα θα φοβόμαστε μην προδοθούμε ξανά από αυτό το άτομο, σχεδόν σίγουροι ότι δεν μπορούμε πλέον να βασιζόμαστε στον άλλον με σιγουριά.
Μετά το πρώτο ψέμα, κάθε αλήθεια γίνεται αμφίβολη, η στοργή μπορεί να γίνει ύποπτη, κάθε εκδήλωση αγάπης και πίστης μπορεί να γίνει το "τέλος".
Πρέπει να ελέγξουμε τη συνήθεια να λέμε ψέματα μέσα μας, γιατί όλοι λέμε ψέματα και συχνά αυτά τα ψέματα μας βαραίνουν πολύ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε να παρακολουθούμε τις σχέσεις μας, επιδιώκοντας πάντα να αποστασιοποιούμαστε από αυτούς που δεν συμπεριφέρονται με ειλικρίνεια μαζί μας.
Πολλοί προτιμούν να ζήσουν μια ζωή γεμάτη ψέματα που φαίνεται τέλεια παρά να ρισκάρουν την ειλικρίνεια, η οποία συχνά μπορεί να είναι σκληρή. Ωστόσο, ο προσωρινός πόνος είναι πάντα καλύτερος από μια ζωή γεμάτη ψέματα.
Όταν κάποιος που αγαπάμε μας λέει ψέματα, νιώθουμε εξαπατημένοι, προδομένοι και είναι πολύ δύσκολο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι αδύνατο να ξεπεράσετε αυτή τη στιγμή και να συνεχίσετε τη ρουτίνα όπως πριν, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ακόμα κι αν το θέλετε.
Ένα ψέμα αφήνει ίχνη στην καρδιά μας και είτε μας αρέσει είτε όχι, πάντα θα φοβόμαστε μην προδοθούμε ξανά από αυτό το άτομο, σχεδόν σίγουροι ότι δεν μπορούμε πλέον να βασιζόμαστε στον άλλον με σιγουριά.
Μετά το πρώτο ψέμα, κάθε αλήθεια γίνεται αμφίβολη, η στοργή μπορεί να γίνει ύποπτη, κάθε εκδήλωση αγάπης και πίστης μπορεί να γίνει το "τέλος".
Πρέπει να ελέγξουμε τη συνήθεια να λέμε ψέματα μέσα μας, γιατί όλοι λέμε ψέματα και συχνά αυτά τα ψέματα μας βαραίνουν πολύ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε να παρακολουθούμε τις σχέσεις μας, επιδιώκοντας πάντα να αποστασιοποιούμαστε από αυτούς που δεν συμπεριφέρονται με ειλικρίνεια μαζί μας.
Πολλοί προτιμούν να ζήσουν μια ζωή γεμάτη ψέματα που φαίνεται τέλεια παρά να ρισκάρουν την ειλικρίνεια, η οποία συχνά μπορεί να είναι σκληρή. Ωστόσο, ο προσωρινός πόνος είναι πάντα καλύτερος από μια ζωή γεμάτη ψέματα.
Για να ζήσουμε τη ζωή μας στο μέγιστο των δυνατοτήτων μας, πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην αλήθεια σε όλες τις στάσεις, τις σχέσεις και τις σκέψεις μας.
Ο λόγος μας πρέπει να είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός μας και να εμπνέει σεβασμό σε αυτούς με τους οποίους ζούμε. Εξάλλου, παρόλο που δεν είναι πάντα εύκολο να επιλέξεις την αλήθεια, πάντα θα οδηγεί στα καλύτερα αποτελέσματα.
Μακάρι να μάθουμε να προσφέρουμε αλήθεια και να την απαιτούμε κι εμείς. Οι ζωές μας τρέχουν καλύτερα όταν η ειλικρίνεια είναι πρώτη.
Ακόμα κι αν μπορεί να σε εξαπατήσουν , να πληγωθείς, να σε εγκαταλείψουν επειδή είσαι ειλικρινής, μην αρνείσαι ποτέ τις αξίες σου!
Μείνετε πιστοί σε αυτό που πραγματικά είστε και η ζωή θα σας ανταμείψει με τις μεγαλύτερες ανταμοιβές και αυτές που αξίζετε!
Μείνετε πιστοί σε αυτό που πραγματικά είστε και η ζωή θα σας ανταμείψει με τις μεγαλύτερες ανταμοιβές και αυτές που αξίζετε!
Μετά το πρώτο ψέμα...
Η σιωπή ανάμεσά τους είχε γίνει πυκνή, βαριά με το βάρος των λέξεων να είναι ανείπωτο. Είχε ξεκινήσει με ένα μόνο ψέμα, μικρό, σχεδόν ασήμαντο. Μια στιγμή δισταγμού, μια αναδιάταξη γεγονότων, μια παράλειψη ντυμένη έλεος. Αλλά τα ψέματα, όπως το μελάνι στο νερό, δεν μένουν ποτέ περιορισμένα. Απλώνονται, λερώνοντας ό,τι αγγίζουν.
Τώρα, κάθε αλήθεια ήταν ύποπτη. Ακόμη και η ειλικρίνεια είχε χάσει το χρώμα της, οι αιχμηρές άκρες της θαμπώθηκαν από την αμφιβολία. Όταν είπε, σ'αγαπώ , αναρωτήθηκε αν το έκανε. Όταν της ψιθύρισε, είμαι εδώ για σένα, ρώτησε αν ήταν ποτέ....
Πριν, η αγάπη τους ήταν αδιαμφισβήτητη. Ένα ιερό. Ένα μέρος βεβαιότητας. Αλλά τώρα, η στοργή ήταν σαν στρατηγική, η τρυφερότητα σαν παράσταση. Κάθε φιλί, κάθε παρατεταμένη ματιά, έφερε μια ανείπωτη ερώτηση: Είναι αληθινό αυτό; Ή μήπως ήταν απλώς μια άλλη πράξη, ένα άλλο στρώμα εξαπάτησης που προοριζόταν να συγκρατήσει κάτι που έχει ήδη σπάσει;
Προσπάθησαν φυσικά. Επανέλαβαν τα βήματά τους, αναζητώντας στέρεο έδαφος, για το μέρος όπου κάποτε η εμπιστοσύνη ήταν ακλόνητη. Αλλά η εμπιστοσύνη, όταν σπάσει, σπάνια είναι ξανά πλήρης. Γίνεται κάτι άλλο... εύθραυστο, υπό όρους, προσωρινό...
Κι έτσι, η αγάπη, που κάποτε υποσχόταν για πάντα, άρχισε να νιώθει σαν την αρχή ενός τέλους. Κάθε πράξη αφοσίωσης δεν ήταν πλέον απόδειξη αγάπης αλλά ένας πιθανός αποχαιρετισμός. Το χέρι που άπλωσε το χέρι για να ηρεμήσει θα μπορούσε εξίσου εύκολα να είναι το χέρι που άφησε να φύγει.
Ένα βράδυ, γύρισε προς το μέρος του και τον ρώτησε: Με αγαπάς ακόμα;
Ήθελε να πει ναι, ήθελε να σβήσει κάθε αμφιβολία. Αλλά η αλήθεια, όποια κι αν ήταν, είχε μπερδευτεί στο παρελθόν, στα πράγματα που είχαν κάνει και στα πράγματα που είχαν αποτύχει να πουν.
Έτσι δίστασε.
Και μέσα σε αυτόν τον δισταγμό, άκουσε όλα όσα έπρεπε να ξέρει.
Η σιωπή ανάμεσά τους είχε γίνει πυκνή, βαριά με το βάρος των λέξεων να είναι ανείπωτο. Είχε ξεκινήσει με ένα μόνο ψέμα, μικρό, σχεδόν ασήμαντο. Μια στιγμή δισταγμού, μια αναδιάταξη γεγονότων, μια παράλειψη ντυμένη έλεος. Αλλά τα ψέματα, όπως το μελάνι στο νερό, δεν μένουν ποτέ περιορισμένα. Απλώνονται, λερώνοντας ό,τι αγγίζουν.
Τώρα, κάθε αλήθεια ήταν ύποπτη. Ακόμη και η ειλικρίνεια είχε χάσει το χρώμα της, οι αιχμηρές άκρες της θαμπώθηκαν από την αμφιβολία. Όταν είπε, σ'αγαπώ , αναρωτήθηκε αν το έκανε. Όταν της ψιθύρισε, είμαι εδώ για σένα, ρώτησε αν ήταν ποτέ....
Πριν, η αγάπη τους ήταν αδιαμφισβήτητη. Ένα ιερό. Ένα μέρος βεβαιότητας. Αλλά τώρα, η στοργή ήταν σαν στρατηγική, η τρυφερότητα σαν παράσταση. Κάθε φιλί, κάθε παρατεταμένη ματιά, έφερε μια ανείπωτη ερώτηση: Είναι αληθινό αυτό; Ή μήπως ήταν απλώς μια άλλη πράξη, ένα άλλο στρώμα εξαπάτησης που προοριζόταν να συγκρατήσει κάτι που έχει ήδη σπάσει;
Προσπάθησαν φυσικά. Επανέλαβαν τα βήματά τους, αναζητώντας στέρεο έδαφος, για το μέρος όπου κάποτε η εμπιστοσύνη ήταν ακλόνητη. Αλλά η εμπιστοσύνη, όταν σπάσει, σπάνια είναι ξανά πλήρης. Γίνεται κάτι άλλο... εύθραυστο, υπό όρους, προσωρινό...
Κι έτσι, η αγάπη, που κάποτε υποσχόταν για πάντα, άρχισε να νιώθει σαν την αρχή ενός τέλους. Κάθε πράξη αφοσίωσης δεν ήταν πλέον απόδειξη αγάπης αλλά ένας πιθανός αποχαιρετισμός. Το χέρι που άπλωσε το χέρι για να ηρεμήσει θα μπορούσε εξίσου εύκολα να είναι το χέρι που άφησε να φύγει.
Ένα βράδυ, γύρισε προς το μέρος του και τον ρώτησε: Με αγαπάς ακόμα;
Ήθελε να πει ναι, ήθελε να σβήσει κάθε αμφιβολία. Αλλά η αλήθεια, όποια κι αν ήταν, είχε μπερδευτεί στο παρελθόν, στα πράγματα που είχαν κάνει και στα πράγματα που είχαν αποτύχει να πουν.
Έτσι δίστασε.
Και μέσα σε αυτόν τον δισταγμό, άκουσε όλα όσα έπρεπε να ξέρει.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Αυτοβελτίωσης & Αυτογνωσίας.
Ιδρυτής του Συμ. Κέντρου
(Life Helth Care)
Εναλλακτικές Θεραπείες
www.voicehealing.gr
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού στο 6945 723 523
