Harvard: Το είδος της αγάπης που κάνει τους ανθρώπους πιο ευτυχισμένους
Αλλά ήμουν 24 ετών και ερωτευμένος, και τίποτα από αυτά δεν με εμπόδισε να ξεκινήσω μια κιχωτική ρομαντική περιπέτεια. Μετά από έναν χρόνο που διακόπηκε από δύο απογοητευτικά σύντομες επισκέψεις, παραιτήθηκα από την εργασία μου στη Νέα Υόρκη και μετακόμισα στη Βαρκελώνη με στόχο να μάθω τη γλώσσα και με την ευχή ότι όταν θα μπορούσε πραγματικά να με καταλάβει, θα μπορούσε να με αγαπήσει.
Ο έρωτας είναι ένα νόμισμα με δύο πλευρές: ευφορία κατά καιρούς, αλλά και ρίσκο, ένταση και συναισθηματική εξάντληση. Η σχέση εξ αποστάσεως πριν μετακομίσω στην Ισπανία ήταν γεμάτη με αγωνιώδη τηλεφωνήματα, ακατάληπτα γράμματα και συνεχείς παρεξηγήσεις. Σίγουρα δεν χρειαζόμουν έναν κοινωνικό επιστήμονα με διδακτορικό για να μου παρουσιάσει στη νεαρή μου ηλικία επιστημονικές αποδείξεις ότι στα πρώτα στάδια του ερωτικού πάθους μπορεί να υπάρχει πολλή δυστυχία. Για παράδειγμα, αν μου είχαν δείξει τα στοιχεία ότι οι πεποιθήσεις σχετικά με αδελφές ψυχές ή την αγάπη που είναι γραφτό να υπάρξει, μπορούν να προβλέψουν χαμηλά επίπεδα συγχώρεσης όταν συνδυάζονται με άγχος προσκόλλησης, θα έλεγα: «μα φυσικά»!
Ο έρωτας μπορεί να είναι συναρπαστικός, αλλά δεν είναι το μυστικό της ευτυχίας καθαυτό. Θα μπορούσατε να πείτε με μεγαλύτερη ακρίβεια ότι ο έρωτας είναι το κόστος εκκίνησης για την ευτυχία – ένα συναρπαστικό αλλά αγχωτικό στάδιο που πρέπει να υπομείνουμε για να φτάσουμε στις σχέσεις που πραγματικά μας γεμίζουν.
Ο παθιασμένος έρωτας – η περίοδος αυτή – συχνά υποκλέπτει τον εγκέφαλό μας με τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ενθουσιασμό ή να μας βυθίσει σε απόγνωση. Συναρπαστικός, ναι, αλλά δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ότι φέρνει ικανοποίηση.
Κι όμως, ο έρωτας έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι είναι ένας από τους καλύτερους προγνωστικούς δείκτες ευτυχίας. Η μελέτη του Harvard «Study of Adult Development» αξιολογεί τη σχέση μεταξύ των συνηθειών των ανθρώπων και της μετέπειτα ευημερίας τους από τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Πολλά από τα μοτίβα που αποκαλύπτονται από τη μελέτη είναι σημαντικά αλλά μη αναπάντεχα: Οι πιο ευτυχισμένοι και υγιείς άνθρωποι στα γηρατειά δεν κάπνιζαν (ή το έκοψαν νωρίς στη ζωή τους), ασκούνταν, έπιναν μέτρια ή καθόλου και παρέμεναν πνευματικά δραστήριοι, μεταξύ άλλων μοτίβων.
Αλλά αυτές οι συνήθειες ωχριούν μπροστά σε μία μεγάλη: Οι πιο σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες της ευτυχίας στα τέλη της ζωής είναι οι σταθερές σχέσεις – και, κυρίως, μια μακροχρόνια συντροφική σχέση. Οι πιο υγιείς συμμετέχοντες στην ηλικία των 80 ετών τείνουν να είναι πιο ικανοποιημένοι από τις σχέσεις τους στην ηλικία των 50 ετών.
Με άλλα λόγια, το μυστικό της ευτυχίας δεν είναι να ερωτευτούμε, αλλά να παραμείνουμε ερωτευμένοι. Αυτό δεν σημαίνει απλώς να μένουμε μαζί νομικά: Η έρευνα δείχνει ότι το να είναι κανείς παντρεμένος αντιπροσωπεύει μόνο το 2% της υποκειμενικής ευημερίας αργότερα στη ζωή. Το σημαντικό για την ευημερία είναι η ικανοποίηση από τη σχέση, και αυτό εξαρτάται από αυτό που οι ψυχολόγοι αποκαλούν «συντροφική αγάπη» – αγάπη που βασίζεται λιγότερο σε παθιασμένα σκαμπανεβάσματα και περισσότερο στη σταθερή στοργή, την αμοιβαία κατανόηση και τη δέσμευση.
Μπορεί να νομίζετε ότι η «συντροφική αγάπη» ακούγεται λίγο απογοητευτική. Εγώ σίγουρα αυτό σκέφτηκα την πρώτη φορά που το άκουσα, μετά την ερασιτεχνική ρομαντική κωμωδία που περιέγραψα παραπάνω. Δεν μετακόμισα στη Βαρκελώνη σαν περιπλανώμενος ιππότης σε αναζήτηση της «συντροφικής αγάπης», μπορώ να σας διαβεβαιώσω. Αλλά επιτρέψτε μου να τελειώσω την ιστορία: Είπε ναι και είμαστε ευτυχισμένοι παντρεμένοι εδώ και 30 χρόνια. Η επικοινωνία μας έχει βελτιωθεί – στέλνουμε μηνύματα τουλάχιστον 20 φορές την ημέρα – και αποδεικνύεται ότι δεν αγαπιόμαστε απλώς, αλλά και ότι συμπαθούμε ο ένας τον άλλον. Είναι επίσης η καλύτερή μου φίλη.
Πηγή: theatlantic.com
Το διάβασα στο enallaktikidrasi.com
