Ακολουθεί το ΑΙΓΑΙΟ;;; Ουκρανία, Τουρκία, αντιρωσική κυβέρνηση Αθήνας και ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΚΑΚΙΕΡΑ!!!
Το τοπίο παγκόσμια αρχίζει και ξεκαθαρίζει όσον αφορά τα στρατόπεδα που στήνονται με τη συγκέντρωση των κρατών να γίνεται σε δύο κεντρικούς πόλους. Ο ένας πόλος, αυτός των ΗΠΑ έχει και αριθμητικά τα περισσότερα κράτη με την Ευρώπη κύρια σύμμαχο με την προσθήκη Ιαπωνίας, Αυστραλίας και Νότιας Κορέας να είναι οι μεγάλοι σύμμαχοι στον Ειρηνικό, πράγμα που τις εξασφαλίζει υπεροχή σε βιομηχανική ισχύ έναντι του απέναντι πόλου αλλά όχι σε ανθρώπινο δυναμικό για μερικά εκατομμύρια κόσμου.
Αντίθετα, η Ρωσία με την Κίνα θεωρούνται βασικοί εταίροι και συγκεντρώνουν μεν μεγάλη βιομηχανική ισχύ αλλά όχι αρκετή για να αντισταθμίσουν το πλεονέκτημα της Δύσης. Μόνος παράγοντας που αλλάζει τα δεδομένα, το μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας και η αρκετά καλή αντιβαλλιστική άμυνα που διαθέτει καθώς μπορεί να πετύχει συντριπτικά πλήγματα στο σύνολο των εχθρικών προς αυτή κρατών δεχόμενη μικρότερα αλλά σοβαρά όμως πλήγματα η ίδια. Η δε Κίνα είναι απλά ένα τεράστιο κράτος με θετικά και αρνητικά και στόχους οι οποίοι περιλαμβάνουν την περιοχή του Ειρηνικού, της Ινδοκίνας, της Κορέας και την κεντρονότια Ασία σε ένα πεδίο πολύ δύσκολο και στο οποίο ο αεροναυτικός πόλεμος θα είναι στο επίκεντρο.
Η εξισορρόπηση του διπόλου θα γίνει από τους περιφερειακούς παράγοντες με το ρωσοκινεζικό μπλόκ να έχει καταφέρει να έχει σοβαρά ερείσματα στην Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή μέσω του Ιράν με τη Συρία και το Ιράκ να αποτελούν ιδιάζουσες καταστάσεις, ενώ η περιοχή του Καυκάσου πλην Γεωργίας, πρέπει να θεωρείται υπό ρωσική επιρροή, αφού ο Αλίγιεφ του Αζερμπαϊτζάν, δύσκολα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μία ρωσική πλημμυρίδα από τα βόρεια και μία ιρανική επίθεση εκ νότου χωρίς μεγάλη βοήθεια της Τουρκίας.
Η Τουρκία δε αποτελεί και μία ήδη περίεργη περίπτωση καθώς έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να τσακωθεί με όλους τους γείτονές της σχεδόν αλλά και να προσπαθεί ταυτόχρονα να τα έχει καλά και με τους δύο πόλους δύναμης στον πλανήτη. Οι επιλογές του νέο-σουλτάνου Ερντογάν έχουν καταφέρει αυτή τη στιγμή, και με μία ένοπλη σύγκρουση στην Ουκρανία να είναι πλέον κάτι παραπάνω από βέβαια, να θέσουν τη χώρα τους καθαρά με το ένα πόδι σε μία βάρκα και το άλλο στην άλλη.
Μία χώρα του ΝΑΤΟ, με το δεύτερο σε μέγεθος ενεργό στρατό του ΝΑΤΟ η οποία έχει στρατιωτική εμπλοκή στο Ιράκ, τη Συρία, το Αζερμπαϊτζάν και τη Λιβύη, που αμφισβητεί το καθεστώς σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, αγοράζει αντιβαλλιστικά/ αντιαεροπορικά συστήματα από τη Ρωσία, κάνει με την ίδια συμφωνίες για το καθεστώς του Ιντλίμπ της Συρίας με τη Ρωσία χωρίς την έγκριση των ΗΠΑ ενώ η εμπλοκή στη Λιβύη έχει ενοχλήσει σφόδρα συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή όπως η Αίγυπτος, η Γαλλία και η Ιταλία.
Οι απειλές κατά της Ελλάδας και της Κύπρου είναι συνεχείς και αποτελούν πλέον ένα σταθερό φαινόμενο με τις εχθρικές αυτές ενέργειες κατά της Ελλάδας, η οποία είναι ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ να περνούν επί σειρά ετών χωρίς να τραβούν το αυτί της Τουρκίας, έχουν δώσει θάρρος στην τουρκική κυβέρνηση, όχι μόνο του Ερντογάν αλλά και παλαιότερων, να προωθούν τις διεκδικήσεις της συνεχώς και χωρίς σταματημό. Όταν παγκοσμίως δημιουργείται αστάθεια, όπως για παράδειγμα με τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα με την Ουκρανία, φέρνουν ένα ολίγον τι άγνωστο μέλλον με χαοτικές ίσως καταστάσεις, στις οποίες μπορεί να γίνουν κινήσεις που δεν περιμένει ίσως κάποιος ή καλύτερα, οι καταστάσεις είναι τόσο ευμετάβλητες που «όλα μπορούν να συμβούν».
Η Ουκρανία είναι χώρα με την οποία η Τουρκία έχει εκτεταμένη συνεργασία στον αμυντικό και οικονομικό τομέα, καθώς έχουν γίνει πολλαπλές συμφωνίες για αγορά και ανάπτυξη αμυντικού υλικού από και προς την κάθε μία από τις δύο χώρες αλλά υπάρχει και διπλωματική υποστήριξη από τη μία στην άλλη για διάφορους λόγους. Οι Τούρκοι που έχουν αναπτύξει μία λυκοφιλία με τη Ρωσία, πέρα από κάποιες σπασμωδικές δηλώσεις περί ειρήνης και διπλωματίας για το ζήτημα, έχουν κρατήσει σαφή απόσταση και παραμένουν με την ελπίδα ότι η όλη κατάσταση στην Ουκρανία θα τους αφήσει αλώβητους αλλιώς θα πιεστούν ίσως να επιλέξουν, έστω και έμμεσα, στρατόπεδο.
Και η επιλογή στρατοπέδου δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση για τον Ερντογάν, ο οποίος έχει σταθμίσει διάφορους παράγοντες και θα προχωρήσουμε στην ανάλυση αυτών των παραγόντων οι οποίοι παίζουν και θα παίξουν ρόλο, τηρουμένων των αναλογιών.
Περίπτωση σύμπραξης με τη Ρωσία
Έχουμε γράψει και παλαιότερα ότι βασικός στόχος της Ρωσίας ως προς την ρωσοτουρκική προσέγγιση δεν είναι απαραίτητα η ένταξή της στη CST αντί αντί του ΝΑΤΟ όσο το να προκαλέσει απλά χάος η Τουρκία στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός που περιλαμβάνει τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και ακόμα και τη Βόρεια Αφρική πλέον ( βλέπε Λιβύη ), είναι βολικός για τα ρωσικά σχέδια καθώς οι Ρώσοι μπορεί να υποσχεθούν στην Τουρκία (ΕΙΔΙΚΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΠΡΟΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΡΩΣΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ) τη βοήθειά τους στην πραγμάτωση των νέο-οθωμανικών ονείρων της αρκεί να μη συμμετάσχουν σε πολέμους εναντίον της ή ακόμα καλύτερα να αλλάξουν στρατόπεδο.
Κάτι τέτοιο σημαίνει άμεση απειλή για την Ελλάδα και την Κύπρο με τους Κούρδους σε Ιράκ και Συρία να «χαρίζονται» κυριολεκτικά από τους Ρώσους οι οποίοι τους θεωρούν έτσι και αλλιώς φιλοαμερικανούς για να γίνουν βορρά των Τούρκων. ΣΕ αυτή την περίπτωση ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος θα ήταν προ των θυρών με την Ελλάδα να έπρεπε να αμυνθεί αρχικά και έπειτα να απαντήσει, εφόσον αποτύχει η τουρκική επίθεση με το ίδιο νόμισμα. Όλα αυτά στα πλαίσια ενός πολέμου παράλληλου ή ανεξάρτητου άλλων πολέμων στην Ουκρανία ή αλλού. Η Ελλάδα θα αναγκαζόταν να ζητήσει τη βοήθεια του ΝΑΤΟ με την απόρριψη του αιτήματος να είναι πιθανή αν όχι βεβαία αφού σε τέτοια περίπτωση, το ΝΑΤΟ θα προσπαθούσε να φέρει την Τουρκία πίσω στη συμμαχία και επομένως θα θεωρούσε κάποια χαμένα ελληνικά εδάφη ως παράπλευρη απώλεια.
Το ΝΑΤΟ παραδίδει Ελλάδα και Κύπρο
Προς τέρψη της Τουρκίας για να μην αλλάξει στρατόπεδο ή τουλάχιστον να παραμείνει εντός συμμαχίας με ουδέτερη στάση περίπτωση η οποία συμφέρει λιγότερο τη Ρωσία σε περίπτωση σύγκρουσης στην κεντροανατολική Ευρώπη. Ένα μέτωπο στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, άσχετο με την όποια σύγκρουση στην Ανατολική Ευρώπη μεταξύ δύο μελών του ΝΑΤΟ θα ήταν επιθυμητή από πλευράς Ρωσίας, όχι όμως από πλευράς ΝΑΤΟ και για το λόγο αυτό, Αθήνα και Λευκωσία θα πιέζονταν να δώσουν γη και ύδωρ στην Τουρκία (Καθεστώς γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο, αποστρατικοποίηση των νησιών, κατάργηση του κράτους της Κύπρου και συνομοσπονδία) με εγγυήτρια δύναμη το ΝΑΤΟ.
Η πορεία των γεγονότων είναι ενδεικτική, σημασία έχει ότι, από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και έπειτα, έχουμε πλέον μία καθαρή ρωσική πρωτοβουλία κινήσεων και για όσο διάστημα η Ρωσία θα ασχολείται με το ουκρανικό ζήτημα, εξελίξεις με την Τουρκία δεν θα υπάρξουν εκτός από απρόβλεπτα γεγονότα που ίσως συμβούν οποιασδήποτε μορφής.
Η Ελλάδα, στα σενάρια που αναφέραμε δεν είναι ευνοημένη όσον αφορά την υποστήριξη που μπορεί να έχει διπλωματικά αν η Τουρκία αρχίσει να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο με διάθεση για ένοπλη σύρραξη. Η συγκυρία είναι επικίνδυνη και η επικινδυνότητα ξεκινά από το διπλωματικό πεδίο που ήδη διαμορφώνεται στην περιοχή και φυσικά το ειδικό διεθνές βάρος, στρατηγικά μιλώντας, της Ελλάδας και της Τουρκίας που μπαίνει σε σύγκρουση και το ζύγι δυστυχώς δεν γέρνει υπέρ της χώρας μας.
Η πιθανότητα η Ελλάδα να γίνει «μπαλάκι» μεταξύ των μεγάλων προς την Τουρκία είναι μεγάλη και αυτό θα έχει σα συνέπεια την αποθράσυνση της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας οπότε και το μόνο πράγμα που θα σώσει την Ελλάδα δε θα είναι κάποια συμμαχία ή χώρα αλλά οι ίδιες οι Ένοπλες Δυνάμεις της οι οποίες θα πρέπει να ανταπεξέλθουν, να αμυνθούν και να αντεπιτεθούν, με όσα μέσα διαθέτουν αλλιώς έρχεται καταστροφή αντίστοιχη του Ματζικέρτ.
Γρηγορείτε και.. προετοιμάζεστε θα λέγαμε..
Το διάβασα στο el.gr
