Θα είναι το μέλλον των τροφίμων ένας κόσμος χωρίς κρέας;
Τι θα γινόταν όμως αν η κρεατοφαγία γινόταν παρελθόν; Στο νέο της προκλητικό βιβλίο, με τίτλο «Μια φορά κι έναν καιρό τρώγαμε ζώα: The Future of Food», η ανθρωπολόγος Roanne van Voorst προσφέρει ένα σαφές και συναρπαστικό όραμα για το τι σημαίνει να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς κρέας. Ακολουθούν τα λόγια της van Voorst σχετικά με τις διεισδυτικές ιδέες της για τη σκέψη του μέλλοντος.
Θα είναι το μέλλον των τροφίμων ένας κόσμος χωρίς κρέας; – Ανθρωπολόγος απαντά
Γιατί γράψατε αυτό το βιβλίο;
Ως ανθρωπολόγος, είχα κάνει επιτόπια έρευνα σε όλο τον κόσμο – κυρίως σε μέρη όπου οι επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών ήταν ήδη σαφείς. Μπορούσα να δω την αύξηση των κοινωνικών συγκρούσεων- είδα τον αριθμό των ανθρώπων που έπρεπε να φύγουν λογω των πλημμυρών να αυξάνεται όταν έζησα σε μια παραγκούπολη στην Ινδονησία που ήταν επιρρεπής σε πλημμύρες για πάνω από ένα χρόνο. Με την πάροδο των ετών, συνειδητοποίησα ότι μεγάλο μέρος αυτού του δράματος δημιουργήθηκε από τη βιομηχανία τροφίμων, και πιο συγκεκριμένα από τη μεγάλη βιομηχανική γεωργία – ένα θέμα που τράβηξε την προσοχή μου, καθώς ήθελα να καταλάβω αν θα μπορούσε να υπάρξει ένα ρεαλιστικό, εναλλακτικό μελλοντικό σενάριο: Τι θα γινόταν αν αλλάζαμε τον τρόπο λειτουργίας της γεωργίας; Θα μπορούσε αυτό να σώσει τις ζωές πολλών ανθρώπων – και τις ζωές των επόμενων γενεών;
Ποιο είναι το κοινό στο οποίο απευθύνεστε;
Άνθρωποι που είναι σαν κι εμένα, που αισθάνονται, κάπου βαθιά μέσα τους, ότι θέλουν να αλλάξουν την καταναλωτική και διατροφική τους συμπεριφορά, αλλά δυσκολεύονται να το κάνουν. Άνθρωποι που αισθάνονται συγκλονισμένοι από όλους τους μύθους στο διαδίκτυο τόσο για το κρέας όσο και για τον βιγκανισμό και που θέλουν να καταλάβουν τι είναι πραγματικό – που αναζητούν πληροφορίες που να μπορούν να εμπιστευτούν. Και κυρίως, άνθρωποι που έχουν βαρεθεί όλες τις αρνητικές ιστορίες και λαχταρούν την ελπίδα – όχι την αφελή ελπίδα, αλλά μια γνήσια ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο και ότι ένας διαφορετικός, πιο ευγενικός κόσμος είναι εφικτός. Και άνθρωποι που αγαπούν το γέλιο. Αν και το γενικό θέμα είναι σοβαρό, πολλά σε αυτό το βιβλίο είναι ανάλαφρα, είτε μιλάω για τους πολιτισμούς που επηρεάζουν τους χορτοφάγους, είτε για την παράξενη, απροσδόκητη δημοτικότητα του kale.
Ποια είναι μερικά από τα σημαντικότερα μηνύματά σας;
Ότι ο τρόπος με τον οποίο τρώμε τώρα είναι μόνο μια σχετικά πρόσφατη συνήθεια, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούμε να αλλάξουμε ξανά αυτή τη συνήθεια. Ότι πολλά από τα μαθήματα που διδαχτήκαμε σχετικά με το τι είναι υγιεινό, ή ηθικό, ή δίκαιο, ήταν αναληθή, και ότι είναι καιρός να ορίσουμε νέες ιδέες για το τι σημαίνει να ζούμε μια καλή ζωή. Και το πιο σημαντικό, ότι η κατανάλωση και το φαγητό είναι μια μορφή δημιουργίας του μέλλοντος, και ότι επενδύοντας σε ένα είδος διατροφής, ουσιαστικά χτίζετε ένα συγκεκριμένο μελλοντικό σενάριο: ένα με περισσότερα βάσανα για τα ζώα ή ένα με λιγότερα – ένα με περισσότερη ζημιά στον πλανήτη ή ένα με λιγότερη.
Όλοι μας παίζουμε ένα ρόλο στην ιστορία και βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο τώρα – για το οποίο τα παιδιά μας θα μας αντιμετωπίσουν αργότερα: Τι κάνατε, όταν ήδη γνωρίζατε για τις επιπτώσεις της βιομηχανίας τροφίμων στον πλανήτη και την ευημερία των ζώων; Από εμάς εξαρτάται πώς θα απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα. Και είμαι αισιόδοξη ότι πολλοί από εμάς αρχίζουν να το βλέπουν αυτό.
Μιλώ για αγρότες από τους οποίους πήρα συνέντευξη, οι οποίοι έχουν ήδη εγκαταλείψει τα ζώα τους και τώρα παράγουν φασόλια, επειδή προβλέπουν ότι αυτό είναι το μέλλον της διατροφής. Μιλώ για παγκοσμίου φήμης σεφ που έχουν εστιατόρια στα οποία όλα όσα μαγειρεύουν είναι φυτικά. Μιλώ για κρέας που καλλιεργείται σε εργαστήριο και άλλα πιάτα χωρίς σκληρότητα, για εφαρμογές γνωριμιών για vegans και για άλλες τάσεις που ήδη εμφανίζονται. Ο κόσμος αλλάζει και προχωρά πιο γρήγορα απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε.
Ελπίζετε ότι καθώς οι άνθρωποι θα μαθαίνουν περισσότερα για την εκπληκτική ζωή των ζώων που καταναλώνουμε θα τους συμπεριφέρονται με περισσότερο σεβασμό και αξιοπρέπεια;
Απολύτως. Όλο και περισσότερες έρευνες δείχνουν πόσο έξυπνα και κοινωνικά είναι τα γουρούνια και οι αγελάδες. Ξέρουμε ότι, αν τους αφαιρέσετε τους απογόνους τους, ο εγκέφαλός τους παρουσιάζει ακριβώς τις ίδιες αντιδράσεις στρες με αυτές που θα γίνονταν στους ανθρώπινους γονείς: Τόσο εμείς όσο και αυτά πανικοβάλλονται. Το ίδιο ισχύει και για τα χταπόδια, για τις φάλαινες, για τα δελφίνια και για πολλά άλλα πλάσματα που, μέχρι τώρα, πιστεύαμε ότι είναι α-νόητα ή αναίσθητα. Βιώνουν τον πόνο, την ευχαρίστηση, το άγχος ή την ευτυχία – ακριβώς όπως κι εμείς.
Ως εκ τούτου, έχουμε την ευθύνη να αλλάξουμε τη ζωή τους προς το καλύτερο, και κάνοντας αυτό, επίσης τη ζωή τόσων πολλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, σε αυτή και στις επόμενες γενιές. Για όποιον βρίσκει αυτή την ιδέα τρομακτική, θα έλεγα να σκεφτεί πίσω στην εποχή που η δουλεία ήταν ένα παγκόσμιο, κυρίαρχο σύστημα. Ήταν ευρέως διαδεδομένη η πεποίθηση ότι ήταν αδύνατο να αλλάξει αυτό το σύστημα: Η οικονομία θα κατέρρεε! Αλλά μέσα σε 100 χρόνια, αφού μια μικρή ομάδα ακτιβιστών άρχισε να αντιδρά στο σύστημα, η δουλεία έγινε παράνομη στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Αυτό έγινε μέσα σε μια ζωή! Αν εκείνοι μπόρεσαν να το κάνουν αυτό, μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς.
Πηγή: psychologytoday.com - enallaktikidrasi.com
