Σταύρος Πλουμιστός: Λες συνέχεια ναι; Μην πληγώνεις άλλο τον εαυτό σου
Φαίνεται πως το να νοιαζόμαστε για εμάς είναι κάτι ντροπιαστικό και εξαιτίας αυτών των ενοχών καταλήγουμε να πληγώνουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας χωρίς, μάλιστα, καν να το συνειδητοποιούμε.
Ενδεχομένως να πιστεύουμε πως με το να κοιτάζουμε τον εαυτό μας θα επιτηδεύσουμε μια τέλεια εικόνα για εμάς, θα αυτοπροβληθούμε ως κάποιοι που πάντα προσπαθούν να ικανοποιήσουν τους άλλους. Αντί αυτού, διαλέγουμε να αυτοπληγωνόμαστε, να μη δείχνουμε αυτοσεβασμό και τελικά να παραμελούμε τον εαυτό μας.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι που μπορούμε να βλάψουμε μόνοι μας τον εαυτό μας, μερικοί μάλιστα είναι τόσο ανεπαίσθητοι που περνούν απαρατήρητοι. Σε αυτό το άρθρο θα ανακαλύψουμε μερικούς από τους τρόπους που εκθέτουμε τον εαυτό μας και τον πληγώνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
Αυτό που οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε είναι πως το να πληγώνουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας είναι κάτι που μας φθείρει λίγο λίγο και είναι βέβαιο πως στο μέλλον πρόκειται να μας προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη δυστυχία.
ΠΛΗΓΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΟΤΑΝ ΛΕΤΕ «ΝΑΙ» ΑΝΤΙ ΓΙΑ «ΟΧΙ»
Το να ικανοποιούμε τους άλλους είναι μια από τις βασικές αξίες που μας μαθαίνουν στη ζωή. Για κάποιον λόγο έχουμε πείσει τον εαυτό μας πως οφείλει να είναι φίλος με όλους τους άλλους.
Φτάνουμε στο σημείο να αισθανόμαστε άσχημα αν πούμε «όχι» σε μια πρόταση ή αν αρνηθούμε να κάνουμε κάτι. Ζούμε σε μια κοινωνία που τα «όχι» δεν γίνονται εύκολα αποδεκτά ως απάντηση. Όπως και να’χει, αυτό πρέπει να σταματήσει. Πληγώνετε τον εαυτό σας όταν προτάσσετε τις ανάγκες των άλλων πριν τις δικές σας.
Ο εαυτός σας έχει προτεραιότητα και οφείλετε αυτό να του το αναγνωρίσετε. Αν δεν το κάνετε εσείς αυτό, δεν θα το κάνει κανένας άλλος.
Επιπλέον, θα ήταν μια καλή εξάσκηση να ξεκινήσετε στο εξής να λέτε «όχι» όταν αυτό είναι που θέλετε πραγματικά να πείτε. Από το φόβο της αντίδρασης των άλλων, πόσες φορές δεν έχετε διστάσει να εκφράσετε τη γνώμη σας, δεν έχετε φοβηθεί να ορθώσετε το ανάστημά σας; Θα μπορούσατε, λοιπόν, να ξεκινήσετε έναν νέο τρόπο ζωής στον οποίο θα κυριαρχεί η ειλικρίνεια ανάμεσα σε εσάς και τους άλλους.
ΠΛΗΓΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΟΤΑΝ ΕΠΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΤΕΛΕΙΟΙ
Ως συνέπεια αυτού που αναφέραμε πριν, τείνουμε να πιστεύουμε πως το να είμαστε τέλειοι στα μάτια των άλλων είναι αυτό που οφείλουμε να επιδιώκουμε. Αυτό προκαλεί άγχος σε ενδεχόμενη αποτυχία και πιθανά λάθη που συνδυάζονται ιδανικά με παρεπόμενα αισθήματα ενοχής.
Προκειμένου να σταματήσετε να απαιτείτε από τον εαυτό σας να είναι τέλειος, πρέπει να σταματήσετε να δίνετε τόση βαρύτητα στη γνώμη των άλλων. Αν εστιάζετε εκεί συνέχεια την προσοχή σας, θα σταματήσετε να είστε ο εαυτός σας και θα καταλήξετε να είστε το άτομο που θέλουν οι άλλοι να γίνετε.
ΠΛΗΓΩΝΕΣΤΕ ΟΤΑΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ
Είναι αποδεκτό να απολαμβάνετε συγκεκριμένα πράγματα σε ιδιαίτερες καταστάσεις, αλλά αν συνεχώς αναβάλλετε κάτι που θα σας έδινε ευχαρίστηση, δεν θα μπορέσετε τελικά ποτέ να το απολαύσετε.
Διακοπές, έναν υπνάκο, ένα δώρο, εκείνο το σακάκι που θέλατε τόσο πολύ…
Θυμηθείτε πως ζούμε μονάχα μία φορά και αν δεν το κάνουμε τώρα σωστά, πότε θα το κάνουμε; Ο χρόνος περνά γρήγορα και μπορεί στο μέλλον να μην μπορείτε να κάνετε όλα όσα θέλατε. Σταματήστε να αναβάλλετε αυτά που θέλετε να κάνετε. Τολμήστε τα σήμερα!
Είναι εύκολο να το πείτε αλλά και να το κάνετε. Εσείς οι ίδιοι περιορίζετε τον εαυτό σας. Εξαιτίας αυτού, είστε και οι μόνοι που μπορείτε να διαλύσετε αυτά τα εμπόδια. Αν θέλετε κάποιες απολαύσεις για τον εαυτό σας, αποκτήστε τες. Απολαύστε τη ζωή. Μη διστάζετε.
Είναι αποδεκτό να απολαμβάνετε συγκεκριμένα πράγματα σε ιδιαίτερες καταστάσεις, αλλά αν συνεχώς αναβάλλετε κάτι που θα σας έδινε ευχαρίστηση, δεν θα μπορέσετε τελικά ποτέ να το απολαύσετε.
Διακοπές, έναν υπνάκο, ένα δώρο, εκείνο το σακάκι που θέλατε τόσο πολύ…
Θυμηθείτε πως ζούμε μονάχα μία φορά και αν δεν το κάνουμε τώρα σωστά, πότε θα το κάνουμε; Ο χρόνος περνά γρήγορα και μπορεί στο μέλλον να μην μπορείτε να κάνετε όλα όσα θέλατε. Σταματήστε να αναβάλλετε αυτά που θέλετε να κάνετε. Τολμήστε τα σήμερα!
Είναι εύκολο να το πείτε αλλά και να το κάνετε. Εσείς οι ίδιοι περιορίζετε τον εαυτό σας. Εξαιτίας αυτού, είστε και οι μόνοι που μπορείτε να διαλύσετε αυτά τα εμπόδια. Αν θέλετε κάποιες απολαύσεις για τον εαυτό σας, αποκτήστε τες. Απολαύστε τη ζωή. Μη διστάζετε.
ΠΛΗΓΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΑΝ ΔΕΝ ΖΕΙΤΕ ΣΤΟ ΤΩΡΑ
Κατά τη διάρκεια της ζωής μας θα κάνουμε πολλά λάθη για τα οποία θα μετανιώσουμε.
Η επιτυχία έγκειται στην αποδοχή των ατελειών μας και το κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να διδαχθούμε από αυτές. Βλάπτουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.
Σε κάθε περίπτωση, η εμμονή με το παρελθόν μάς περιορίζει περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Είναι δύσκολο να απελευθερωθούμε από το παρελθόν που μας στοιχειώνει, που μας γεμίζει θλίψη και πικρές σκέψεις. Αυτό είναι που δεν μας αφήνει να ξεπεράσουμε μια κατάσταση που επαναλαμβάνεται.
Επειδή το παρελθόν είναι πίσω μας, είναι ο καιρός να δώσει τη σκυτάλη στο παρόν. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τις παρορμήσεις, πρέπει να ζήσουμε το «εδώ και τώρα».
Το μόνο σημαντικό είναι ο χρόνος που πρέπει να επιλέξετε για να ζήσετε τη στιγμή με αληθινό ζήλο.
Μήπως έχετε πληγώσει ποτέ τον εαυτό σας με κάποιον από αυτούς τους τρόπους; Αν ταυτίζεστε με κάτι από τα παραπάνω, είναι ώρα να μάθετε από τα λάθη σας και να μη συνεχίζετε να διαιωνίζετε καταστάσεις που δεν προσφέρουν τίποτα άλλο από το να σας βυθίζουν σε μια ρουφήχτρα που καταπνίγει τα συναισθήματά σας και σας κατακλύζει με αρνητική ενέργεια.
Όλοι, κάποια στιγμή στη ζωή μας, έχουμε γίνει οι ίδιοι οι δικοί μας εχθροί. Μπορεί να μην το καταλάβαμε αμέσως, αλλά με τον καιρό συνειδητοποιούμε πως οι μεγαλύτερες πληγές δεν προέρχονται πάντα από τους άλλους, αλλά από εμάς τους ίδιους. Ο τρόπος που σκεφτόμαστε, που επιτρέπουμε στους φόβους μας να μας καθοδηγούν, που ανεχόμαστε ανθρώπους ή καταστάσεις που μας απομυζούν συναισθηματικά, είναι μορφές αυτοτραυματισμού. Κάθε φορά που λέμε «δεν αξίζω», κάθε φορά που παραμελούμε τις ανάγκες μας ή που φοβόμαστε να διεκδικήσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, αφήνουμε ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας να σβήνει.
Η ζωή, όμως, δεν είναι φτιαγμένη για να τη ζούμε στη σκιά των φόβων ή των τύψεων μας. Είναι φτιαγμένη για να εξελισσόμαστε, να μαθαίνουμε και να μεταμορφωνόμαστε μέσα από τα λάθη μας. Αν αναγνωρίζουμε ότι πληγώνουμε τον εαυτό μας, αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την αλλαγή. Η συνειδητοποίηση είναι πάντα η αρχή της θεραπείας. Από εκεί ξεκινά η ευκαιρία να ξαναγράψουμε την ιστορία μας, όχι όπως υπαγορεύεται από τα παλιά μας τραύματα, αλλά όπως την ονειρευόμαστε πραγματικά.
Η αλλαγή δεν έρχεται εύκολα. Χρειάζεται θάρρος για να αντιμετωπίσουμε τα μοτίβα που έχουμε καλλιεργήσει μέσα μας. Χρειάζεται ειλικρίνεια για να παραδεχτούμε πως μερικές φορές εμείς είμαστε αυτοί που κρατάμε τον εαυτό μας πίσω. Και χρειάζεται πίστη.... πίστη στο ότι μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά, να αγαπήσουμε πιο ώριμα, να σταθούμε με καλοσύνη απέναντι στον εαυτό μας. Το να αγαπάς τον εαυτό σου δεν είναι εγωισμός, είναι πράξη ευθύνης. Όταν σεβόμαστε τις ανάγκες μας, όταν θέτουμε όρια και δεν επιτρέπουμε την κακομεταχείριση, τότε όχι μόνο προστατεύουμε την ψυχή μας, αλλά δίνουμε και στους άλλους το παράδειγμα του τι σημαίνει πραγματική αγάπη.
Ίσως το πιο δύσκολο είναι να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τα λάθη του παρελθόντος. Για τις στιγμές που επιλέξαμε λάθος ανθρώπους, για τις φορές που σιωπήσαμε όταν έπρεπε να μιλήσουμε, ή που υποτιμήσαμε τη δύναμή μας. Όμως η συγχώρεση είναι λυτρωτική. Δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλά αλλάζει το βάρος που κουβαλάμε από αυτό. Και όταν σταματάμε να κουβαλάμε αυτό το βάρος, αρχίζουμε να περπατάμε πιο ελεύθερα προς το μέλλον.
Η απόφαση να σταματήσουμε να πληγώνουμε τον εαυτό μας είναι η αρχή μιας νέας ζωής. Δεν πρόκειται για μια στιγμιαία απόφαση, αλλά για μια καθημερινή επιλογή: να φερόμαστε στον εαυτό μας με καλοσύνη, να αναγνωρίζουμε την αξία μας, να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε, να δίνουμε χρόνο για ξεκούραση, δημιουργία και ηρεμία. Είναι η επιλογή να μετατρέψουμε την αυτοκριτική σε αυτογνωσία και τη ντροπή σε δύναμη.
Κάθε πρωί είναι μια νέα ευκαιρία να ξαναρχίσουμε. Να επιλέξουμε να δούμε τον εαυτό μας όχι ως το άθροισμα των λαθών μας, αλλά ως τον άνθρωπο που προσπαθεί, που μαθαίνει, που αντέχει. Ο εαυτός μας είναι ο πιο σταθερός σύντροφός μας στη ζωή, του αξίζει να τον φροντίζουμε όπως θα φροντίζαμε έναν αγαπημένο φίλο.
Είναι, λοιπόν, ώρα για αλλαγή πλεύσης. Ώρα να αφήσουμε πίσω τη ρουφήχτρα των αρνητικών σκέψεων και να στραφούμε στο φως της αυτοαποδοχής. Να θυμηθούμε ότι η ζωή είναι πολύτιμη και πως κάθε στιγμή που επιλέγουμε να μην πληγώνουμε τον εαυτό μας, κάνουμε ένα βήμα πιο κοντά στην αληθινή μας ελευθερία. Γιατί στο τέλος, το πιο γενναίο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, ακριβώς όπως είναι, και να του δώσουμε την ευκαιρία να ανασάνει ξανά.
Κατά τη διάρκεια της ζωής μας θα κάνουμε πολλά λάθη για τα οποία θα μετανιώσουμε.
Η επιτυχία έγκειται στην αποδοχή των ατελειών μας και το κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να διδαχθούμε από αυτές. Βλάπτουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.
Σε κάθε περίπτωση, η εμμονή με το παρελθόν μάς περιορίζει περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Είναι δύσκολο να απελευθερωθούμε από το παρελθόν που μας στοιχειώνει, που μας γεμίζει θλίψη και πικρές σκέψεις. Αυτό είναι που δεν μας αφήνει να ξεπεράσουμε μια κατάσταση που επαναλαμβάνεται.
Επειδή το παρελθόν είναι πίσω μας, είναι ο καιρός να δώσει τη σκυτάλη στο παρόν. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τις παρορμήσεις, πρέπει να ζήσουμε το «εδώ και τώρα».
Το μόνο σημαντικό είναι ο χρόνος που πρέπει να επιλέξετε για να ζήσετε τη στιγμή με αληθινό ζήλο.
Μήπως έχετε πληγώσει ποτέ τον εαυτό σας με κάποιον από αυτούς τους τρόπους; Αν ταυτίζεστε με κάτι από τα παραπάνω, είναι ώρα να μάθετε από τα λάθη σας και να μη συνεχίζετε να διαιωνίζετε καταστάσεις που δεν προσφέρουν τίποτα άλλο από το να σας βυθίζουν σε μια ρουφήχτρα που καταπνίγει τα συναισθήματά σας και σας κατακλύζει με αρνητική ενέργεια.
Όλοι, κάποια στιγμή στη ζωή μας, έχουμε γίνει οι ίδιοι οι δικοί μας εχθροί. Μπορεί να μην το καταλάβαμε αμέσως, αλλά με τον καιρό συνειδητοποιούμε πως οι μεγαλύτερες πληγές δεν προέρχονται πάντα από τους άλλους, αλλά από εμάς τους ίδιους. Ο τρόπος που σκεφτόμαστε, που επιτρέπουμε στους φόβους μας να μας καθοδηγούν, που ανεχόμαστε ανθρώπους ή καταστάσεις που μας απομυζούν συναισθηματικά, είναι μορφές αυτοτραυματισμού. Κάθε φορά που λέμε «δεν αξίζω», κάθε φορά που παραμελούμε τις ανάγκες μας ή που φοβόμαστε να διεκδικήσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, αφήνουμε ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας να σβήνει.
Η ζωή, όμως, δεν είναι φτιαγμένη για να τη ζούμε στη σκιά των φόβων ή των τύψεων μας. Είναι φτιαγμένη για να εξελισσόμαστε, να μαθαίνουμε και να μεταμορφωνόμαστε μέσα από τα λάθη μας. Αν αναγνωρίζουμε ότι πληγώνουμε τον εαυτό μας, αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την αλλαγή. Η συνειδητοποίηση είναι πάντα η αρχή της θεραπείας. Από εκεί ξεκινά η ευκαιρία να ξαναγράψουμε την ιστορία μας, όχι όπως υπαγορεύεται από τα παλιά μας τραύματα, αλλά όπως την ονειρευόμαστε πραγματικά.
Η αλλαγή δεν έρχεται εύκολα. Χρειάζεται θάρρος για να αντιμετωπίσουμε τα μοτίβα που έχουμε καλλιεργήσει μέσα μας. Χρειάζεται ειλικρίνεια για να παραδεχτούμε πως μερικές φορές εμείς είμαστε αυτοί που κρατάμε τον εαυτό μας πίσω. Και χρειάζεται πίστη.... πίστη στο ότι μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά, να αγαπήσουμε πιο ώριμα, να σταθούμε με καλοσύνη απέναντι στον εαυτό μας. Το να αγαπάς τον εαυτό σου δεν είναι εγωισμός, είναι πράξη ευθύνης. Όταν σεβόμαστε τις ανάγκες μας, όταν θέτουμε όρια και δεν επιτρέπουμε την κακομεταχείριση, τότε όχι μόνο προστατεύουμε την ψυχή μας, αλλά δίνουμε και στους άλλους το παράδειγμα του τι σημαίνει πραγματική αγάπη.
Ίσως το πιο δύσκολο είναι να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τα λάθη του παρελθόντος. Για τις στιγμές που επιλέξαμε λάθος ανθρώπους, για τις φορές που σιωπήσαμε όταν έπρεπε να μιλήσουμε, ή που υποτιμήσαμε τη δύναμή μας. Όμως η συγχώρεση είναι λυτρωτική. Δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλά αλλάζει το βάρος που κουβαλάμε από αυτό. Και όταν σταματάμε να κουβαλάμε αυτό το βάρος, αρχίζουμε να περπατάμε πιο ελεύθερα προς το μέλλον.
Η απόφαση να σταματήσουμε να πληγώνουμε τον εαυτό μας είναι η αρχή μιας νέας ζωής. Δεν πρόκειται για μια στιγμιαία απόφαση, αλλά για μια καθημερινή επιλογή: να φερόμαστε στον εαυτό μας με καλοσύνη, να αναγνωρίζουμε την αξία μας, να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε, να δίνουμε χρόνο για ξεκούραση, δημιουργία και ηρεμία. Είναι η επιλογή να μετατρέψουμε την αυτοκριτική σε αυτογνωσία και τη ντροπή σε δύναμη.
Κάθε πρωί είναι μια νέα ευκαιρία να ξαναρχίσουμε. Να επιλέξουμε να δούμε τον εαυτό μας όχι ως το άθροισμα των λαθών μας, αλλά ως τον άνθρωπο που προσπαθεί, που μαθαίνει, που αντέχει. Ο εαυτός μας είναι ο πιο σταθερός σύντροφός μας στη ζωή, του αξίζει να τον φροντίζουμε όπως θα φροντίζαμε έναν αγαπημένο φίλο.
Είναι, λοιπόν, ώρα για αλλαγή πλεύσης. Ώρα να αφήσουμε πίσω τη ρουφήχτρα των αρνητικών σκέψεων και να στραφούμε στο φως της αυτοαποδοχής. Να θυμηθούμε ότι η ζωή είναι πολύτιμη και πως κάθε στιγμή που επιλέγουμε να μην πληγώνουμε τον εαυτό μας, κάνουμε ένα βήμα πιο κοντά στην αληθινή μας ελευθερία. Γιατί στο τέλος, το πιο γενναίο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, ακριβώς όπως είναι, και να του δώσουμε την ευκαιρία να ανασάνει ξανά.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΣ
Σύμβουλος αφύπνισης - Αυτογνωσίας
& Προσωπικής Καθοδήγησης
Ιδρυτής του Συμβουλευτικού Κέντρου
Life Helth Care - www.lifehealthcare.gr
& Εναλλακτικών Θεραπειών - www.voicehealing.gr
Για τα άρθρα μου, τις ομιλίες, σεμινάρια και ενημέρωση των συνεδριών
Συγγραφέας της "Βίβλου της Θετικής Σκέψης"
Για την on line αγορά του βιβλίου εδώ www.vivlosthetikiskepsi.gr
Επικοινωνία για πληροφορίες & ραντεβού
ή την αγορά του βιβλίου στο 6945 723 523
(11:30 - 14:00 και 19:00 - 21:30 - Εκτός Κυριακής)
