Η αυτογνωσία μέσω του σώματος
Η αίσθηση αυτών των αλλαγών βιώνεται ως συναίσθημα άγχους. Αν στη συνέχεια αντιληφθούμε πως έχουμε σφάλει στους υπολογισμούς μας και ότι διαθέτουμε επαρκή χρόνο για τις υποχρεώσεις μας, η κατάσταση του σώματος αλλάζει αιφνίδια και μεταδίδει μια ριζικά διαφορετική ανταπόκριση, ένα διαφορετικό συναίσθημα.
Μία “πύλη” εισόδου στον εαυτό μας είναι το σώμα και οι λειτουργίες του. Παρατηρώντας και ερμηνεύοντας τις ανταποκρίσεις του σε διάφορα γεγονότα, ή στις δικές μας σκέψεις, πληροφορούμαστε για τις διεργασίες του εσωτερικού μας κόσμου, αδιάφορο αν είμαστε ενήμεροι αυτών ή αν διαδραματίζονται χωρίς τη συνειδητή μας συμμετοχή.
Φαίνεται πως το συναίσθημα είναι η συνειδητοποίηση από εμάς της απάντησης που δίνει το σώμα στο νου μας. Ο νους δημιουργεί μια σκέψη. Το σώμα ανταποκρίνεται σε αυτή τη σκέψη, δίνει μια “απάντηση”. Η απάντηση αυτή είναι το συναίσθημα
Στην περίπτωση που κάποια εντύπωση, κάποια πεποίθηση, κάποια ανάμνηση, δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή για τους όποιους λόγους, το γεγονός αυτό δεν έχει καμία σημασία για το σώμα. Αυτό ανταποκρίνεται στην υποβόσκουσα πεποίθηση χωρίς να ενδιαφέρεται για το αν εμείς έχουμε επίγνωση αυτής ή όχι.
Το σώμα δεν θα πει ποτέ ψέματα. Θα ανταποκριθεί σε αυτό που πραγματικά πιστεύουμε και όχι σε ό,τι νομίζουμε ότι πιστεύουμε. Πιστεύουμε ότι κάποιον άνθρωπο τον εκτιμούμε και τον συμπαθούμε. Όταν όμως τον συναντήσουμε αισθανόμαστε μια σωματική ανησυχία και η αντίδραση αυτή υποδηλώνει ότι ίσως υποκρύπτεται κάποια ενδεχόμενη αντιπάθεια. Που βρίσκεται η αλήθεια; Στην συνειδητή μας άποψη ή στην ανταπόκριση του σώματος; Η αλήθεια βρίσκεται πάντοτε στο σώμα!
Αν μετά από κάποια πράξη που κάναμε, ή έστω μετά από κάποια σκέψη, αισθανθούμε ότι κάτι αλλάζει στο σώμα μας δημιουργώντας μια δυσάρεστη αίσθηση, τότε ή πρέπει να επανεξετάσουμε τις προθέσεις μας γιατί ενδέχεται να βρίσκονται σε ασυμφωνία με την συνείδησή μας, ή να διερευνήσουμε το ενδεχόμενο ορισμένων πιθανών κοινωνικών αναστολών. Δηλαδή εμείς να επιθυμούμε κάτι, αλλά τα ήθη και τα έθιμα της κοινωνίας, ή η γνώμη των άλλων να προβάλλουν αντιρρήσεις. Το ερώτημα τότε για μας θα είναι: Να ζήσω τη δική μου ζωή ή τη ζωή που οι άλλοι σχεδιάζουν για μένα; Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, ή πρέπει να καταλήξω σε κάποιο διπλωματικό συμβιβασμό; Η απάντηση φυσικά σε αυτά τα ερωτήματα εξαρτάται από τις ιδιαίτερες συνθήκες, όπως επίσης και από τη δύναμη του δικού μας χαρακτήρα. Ο αδύναμος θα ηττηθεί κατά κράτος.
Ισως να έχουμε παρατηρήσει αρκετές φορές στην ζωή μας ότι σε κάποια δεδομένη στιγμή, κατά την διάρκεια μιας συνομιλίας ή σε ανύποπτο χρόνο, κάνουμε κάποια κίνηση που δεν είναι δική μας, ενδέχεται επίσης να παρατηρήσουμε ότι ο τόνος και ο τρόπος της ομιλίας μας θυμίζει κάποιον άλλον. Αυτή η διαπίστωση θα πρέπει να σημάνει συναγερμό μέσα μας. Όσο και αν εμείς πιστεύουμε ότι δεν έχουμε επηρεαστεί, η κατάσταση είναι κρίσιμη. Έχουμε χάσει πλέον τη διακυβέρνηση του εαυτού μας.
Εδώ θα ανοίξω μια μικρή παρένθεση μιας και μιλήσαμε για επήρειες. Προσοχή στους ανθρώπους που επιχειρούν να σας δημιουργήσουν διάφορα συναισθήματα (θετικά ή αρνητικά), γιατί στην ουσία προσπαθούν να σας χειραγωγήσουν. Αυτό αφορά όχι μόνο τις προσωπικές μας σχέσεις, αλλά επίσης τις διαφημίσεις, τις εκπομπές στην τηλεόραση, την πολιτική και τις διάφορες ιδεολογικές “μόδες” οι οποίες κατά καιρούς λυμαίνονται την κοινωνία μας.
Ο κανόνας της ανταπόκρισης σε κάποια δική μας δράση είναι γενικευμένος και αφορά τα πάντα. Όπως το σώμα μας ανταποκρίνεται στις σκέψεις μας, έτσι και η ζωή εμφανίζει γεγονότα ανάλογα με τις δικές μας πράξεις και σκέψεις. Δίνει και αυτή μια “απάντηση”.
Από την απάντηση αυτή μπορούμε να συμπεράνουμε πολλά πράγματα για τον εαυτό μας, για την ποιότητα της δραστηριότητάς μας και για την ψυχοσύνθεσή μας. Από το αποτέλεσμα αποκτούμε γνώση της αιτίας. Με αυτό τον τρόπο κατορθώνουμε να αξιοποιήσουμε τις εμπειρίες της ζωής μας και να διδαχθούμε από αυτές.
Το διάβασα στο innerwork.gr
