Δε μπορείς να σώσεις αυτόν που δε θέλει να σωθεί.
να ξεκολλήσει από την εύκολη, βολική, μα βαλτωμένη πραγματικότητα του. Δε μπορείς να γίνεις ο Superman κανενός.
Όταν κάποιος δε θέλει να σωθεί, πρέπει να φεύγεις. Να πακετάρεις τα πράγματα σου και να αποχωρείς. Όχι θυμωμένα, ούτε πληγωμένα. Ούτε καν εκβιαστικά. Όχι. Πρέπει να φεύγεις αποφασιστικά. Έχοντας πλήρη επίγνωση ότι τον αφήνεις για το δικό του το καλό. Γιατί ένας άνθρωπος που σου λέει αλήθειες που δε θέλεις να ακούσεις γίνεται ένας άνθρωπος βαρίδι. Δυσάρεστος. Κάποιος που δε θέλεις να βλέπεις ποτέ. Γιατί να θέλεις να είσαι εσύ αυτός;
Να φεύγεις λοιπόν. Αλλά να φεύγεις και για το δικό σου το καλό. Είναι εγωιστικό, και ταυτόχρονα όχι. Αν θέλεις να εξελίσσεσαι, θα πρέπει να έχεις δίπλα σου ανθρώπους οι οποίοι κοιτάζουν πάντα μπροστά. Εκείνους που κυνηγάνε τα όνειρα τους, βάζουν στόχους, και σε κινητοποιούν με την αισιοδοξία τους.
Αυτός που θέλει να σωθεί είναι εκείνος που παίρνει δύσκολες αποφάσεις. Πρέπει να πεις πολλά όχι, να κλείσεις πόρτες, και να δεχτείς ότι κάποιοι κύκλοι έχουν τελειώσει. Μα πάνω από όλα, να το πάρεις απόφαση ότι δε γίνεται αλλιώς. Δε μπορείς να οδηγείς Fiat ελπίζοντας πως μια μέρα θα μεταμορφωθεί σε Ferrari. Πρέπει να βρεις εσύ το δρόμο προς τη Ferrari. Το βουνό δε θα έρθει προς τα σένα, ακόμα κι αν σε λένε Μωάμεθ.
Η αλλαγή έρχεται με την αλλαγή.
Να είσαι από τους ανθρώπους που θέλουν να σωθούν. Που ζητάνε βοήθεια και το εννοούν. Που ακούνε αυτά που τους λένε οι άλλοι, και ξέρουν να κρατήσουν τα σημαντικά, και όχι μόνο τα εύκολα. Να βουτάς στα δύσκολα, έστω και διστακτικά. Όποιος κολυμπάει, επιπλέει.
Δε μπορείς να σώσεις αυτόν που δε θέλει να σωθεί. Ο μόνος άνθρωπος που οφείλεις να σώσεις είσαι εσύ. Σήμερα κιόλας.


