Η Παισία τα λέει: Με ένα ηθικό προφίλ, κρύβονται όλοι οι ανήθικοι - "ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, για όσους Ανα-γνωρίζουν..."
μπορούμε να διεισδύσουμε στην ελληνική ψυχή, να την χαρτογραφήσουμε, να την ξανα-γνωρίσουμε.
“Γιατί;” Θα ρωτήσει κάποιος. “Χρειάζεται χαρτογράφηση η ψυχή; Εκδηλώνεται και παρουσιάζεται, μέσα από κάθε σημείο του εαυτού μας!”. Πολύ σωστά. Μόνο, που τις σκιώδεις πλευρές της, η κάθε ψυχή, τις κρύβει καλά. Τις μαζεύει και τις σπρώχνει στη γωνία, όπως κάνουμε καμιά φορά με τις ακαθαρσίες. Στην άκρη, ποτέ στη μέση. Στις γωνιές, ποτέ στο κέντρο. Κι όπως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, έτσι και οι σκιές, κάνουν τη δουλειά τους. Γι αυτό και ο Γιούνγκ μιλά για τη ΣΚΙΑ.
Αν δεν την βγάλεις προς τα έξω, αν δεν την αντιμετωπίσεις, τότε πώς θα την καταπολεμήσεις; Με ένα ηθικό προφίλ, κρύβονται όλοι οι ανήθικοι. “Κάποιοι εξυψώνονται από την αμαρτία, ενώ κάποιοι ξεπέφτουν από την αρετή” είπε ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ και μισήθηκε όσο κανείς άλλος.
Με ένα “καθώς πρέπει” δόγμα, μπορείς να πείσεις τον άλλον ότι είναι ηλίθιος. Με μια πλύση εγκεφάλου, τον κάνεις πιόνι. Κάπως έτσι, κυριάρχησε και ο Χίτλερ. Άπλωσε τα δίχτυα του σε ψυχές που διψούσαν για δικαιοσύνη, για ισονομία, για “ φυλετική καθαρότητα” και...ψάρεψε εκατομμύρια σκιώδεις πλευρές ψυχών, που αγκομαχούσαν να επιβάλλουν τη δική τους δικαιοσύνη.
Το ζητούμενο σήμερα, είναι, όπως πάντα, η ισομερής κατανομή του πλούτου σε όλη την υφήλιο, καθώς επίσης και η ισότιμη αντιμετώπιση του κάθε ανθρώπου, ανεξαρτήτως χρώματος και φυλής, ως ανθρώπινο ον. Πολύ δίκαιο, δεν βρίσκετε; Αν, όμως, ήταν όντως έτσι όπως μας τα λένε οι Επικυρίαρχοι αυτού του έρμου πλανήτη, τότε -λογικά-δεν θα συνέβαιναν πόλεμοι, δεν θα υπήρχε πείνα, δεν θα μοιράζονταν η Ευρώπη σε εργατικούς, που πληρώνουν κανονικά τα χρέη τους και σε “pigs” (αρχικά των κρατών Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία δηλαδή, τα γουρούνια ) που καταχρωστάνε στους εργατικούς “ήρωες” της γηραιάς ηπείρου. Κι ούτε θα υπήρχε πείνα και δίψα στην Αφρική που είναι τίγκα στο διαμάντι και σε ό,τι βάλει ο νους σου από υπεδάφιο-ορυκτό πλούτο. Πάλι, κάποιοι θα διαφωνήσουν: “Μα, έτσι θέλουν να ζουν, είναι καθυστερημένοι, βρώμικοι, απολίτιστοι...”. Και τότε γιατί, όταν γνώρισαν ότι η ελονοσία θεραπεύεται, έτρεξαν όλοι να εμβολιαστούν, ζήτησαν πληροφορίες, έβαλαν κουνουπιέρες, έπαψαν να πίνουν μολυσμένο νερό και έμαθαν να αφοδεύουν στις τουαλέτες; Aφου χάθηκαν τόσοι άνθρωποι, τόσα ανήμπορα παιδιά, από ασθένειες που εμείς δεν μπορούμε ούτε να διανοηθούμε ότι υπάρχουν καν, τότε οι φωτισμένοι νόες, ενεργοποιήθηκαν (τάχα μου από φιλανθρωπία) και έδωσαν τα φώτα τους στην Αφρική. Και είμαστε όλοι ευτυχισμένοι, σωστά;
Λάθος! Στην Αφρική και στην κάθε Αφρική, ή υπανάπτυκτη χώρα-υπάρχει και η αναπτυσσόμενη χώρα, σε πιο sic έκφραση- όπου οι κάτοικοί της αντιμετωπίστηκαν ως “μη άνθρωποι”, κάποτε, όπου ο “πολιτισμός” τους πάτησε σαν γόπες, που πολλοί πρόγονοί τους βρίσκονται θαμμένοι κάτω από τα underground και τα μετρό- γιατί ψιθυρίζεται ότι αυτοί τα έσκαψαν- που κυνηγήθηκαν ανελέητα μέσα στην ίδια τους τη χώρα, μέχρι και τον αφανισμό τους, σε όλους αυτούς τους τόπους, βράζει η ΟΡΓΗ. Και είναι θηρίο η οργή. Μεγαλώνει αργά, φουντώνει σιγά- σιγά και μετά κατακαίει τα πάντα. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα, ωστόσο κανείς μας δε βάζει μυαλό. Κανείς δεν το επεξεργάζεται το πρόβλημα, παρά μόνον επιφανειακά. Μας απασχολούν τόσα και τόσα, με αυτούς θα ασχοληθούμε;
Κι όμως. Το πρόβλημα της τρομοκρατίας, εντοπίζεται-όχι από μένα-αλλά από τους κοινωνικούς ψυχολόγους και ανθρωπολόγους ακριβώς εκεί!!!! Υπάρχει μια ασίγαστη, έκρυθμη οργή, που νομίζουμε ότι ελέγχεται από την επιβίωση. Άνθρωποι που εργάζονται και “φιλοξενούνται” σε πολιτισμένες χώρες, λόγω του άρτου του επιούσιου, όπως επίσης και του μη βιώσιμου βίου μέσα στις πατρίδες τους, παρατηρούν τους καλοζωισμένους "πολιτισμένους" και αναρωτιούνται: “ Γιατί αυτοί και όχι εμείς;”
Εξηγώντας, ο Ελύτης, πώς εμπνεύστηκε τους στίχους από το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, ανατρέχει στα χρόνια της διαμονής του στην Ευρώπη, μεταξύ 1948-1951. Πολύ εύστοχα παρατηρεί, ότι οι Γάλλοι διαμαρτύρονταν που δεν είχαν τα μπιφτέκια τους και το φρέσκο βούτυρο εν καιρώ πολέμου ενώ, εδώ στην Ελλάδα, τα παιδάκια έλιωναν από την πείνα. Επισκέφθηκε την Ελβετία, και θαύμασε τα ροδοκόκκινα μάγουλα των παιδιών εκεί, συγκρίνοντάς τα με τα λιπόσαρκα, “μπαρουτοκαπνισμένα” ελληνόπουλα στις ημι-ερειπωμένες απ' τον πόλεμο και την κατοχή γειτονιές. “Αμαρτία εξομολογουμένη, ουκ εστίν αμαρτία” σύμφωνα με την παροιμία, και ο ποιητής παραδέχθηκε ότι “ζήλεψε”. Και προσευχήθηκε να μη λησμονήσουν οι θεοί τη χώρα του, γιατί του φάνηκε πως τη λησμόνησαν. Την παράτησαν βιασμένη και πονεμένη, μέσα στα κουρέλια της. Και κάλεσε το Δία να ρίξει κεραυνούς. Γιατί δεν άντεχε άλλο να τη βλέπει σε αυτό το κατάντημα.
ΟΡΓΗ. Είναι αυτό ακριβώς που περιγράφηκε πιο πάνω. Κι αν ο Οδυσσέας Ελύτης, “πήρε” αυτή την οργή και την μεταμόρφωσε σε ποίηση, σε άσμα ηρωικό και πανάγιο, οι “άλλοι”, δεν είναι το ίδιο. Ούτε διαβάζουν Κάρολο Γιούνγκ. Ορμάνε και λυσσάνε. Θα κλέψουν, θα σπάσουν, θα βιάσουν και θα φτάσουν, ίσως—ίσως και σε κορύφωση θηριωδίας, ακόμα κι αν μαχαιρώνονται αναμεταξύ τους σα θεριά ανήμερα, εκδικούμενοι τους “ξένους” που εκμεταλλεύονται τον τόπο τους και τους ίδιους, που τους μετέτρεψαν σε σκλάβους και υπηρέτες, που ζούν καλύτερα, τρώνε καλύτερα, έχουν ίσως πιο λευκό δέρμα, ή απλά είναι πιο χαρούμενοι, δεν αυτοκτονούν, δεν είναι καταθλιπτικοί, δεν παίρνουν μισθούς πείνας και πάει λέγοντας.
Λοιπόν, κυρίες μου και κύριοι, αναρωτηθείτε τώρα, αν σε ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, με την Ελλάδα βρισκόμενη σε κατοχή, με τους μισούς και πλέον Έλληνες, εξαθλιωμένους εργάτες μιας οποιασδήποτε ξενόφερτης ελίτ, και με απουσία των περισσοτέρων από την εγχώρια αντίστοιχή της από τη χώρα, που έχει ήδη μαζέψει τα μοσχοαναθρεμμένα παιδάκια της και τα τιμαλφή της και την έχει κάνει εγκαίρως προς Ελβετία μεριά, πώς θα αντιδρούσαν; AΝ ΤΕΛΙΚΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ Η ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕ ΚΑΤΙ ΑΝΩΤΕΡΟ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ, ΣΑΝ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ;
H φαντασία μου οργιάζει θα πείτε. Απόλυτα σύμφωνη. Το έχω. Το κρατώ. Το “δικό μου μαράζι” ας μη γίνει και δικό σας. Όμως, μια και πέρασε και το Πάσχα και οι κάδοι των σκουπιδιών αρχίζουν και έχουν και πάλι “επισκεψιμότητα”, ας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας την πιθανότητα. Οι πιθανότητες, ορίζουν, πολύ περίεργα , κάποια πράγματα σε αυτή τη ζωή. Ας είμαστε τουλάχιστον υποψιασμένοι. Γιατί, πίσω από τα ωραία, γεμάτα συμπόνοια και αλληλεγγύη τραγουδάκια των Χριστουγέννων για τα παιδάκια στην Αφρική, κρύβεται μεγάλη μούφα. Όπως και σε κάποιες πρέσβειρες ήθους και καλοσύνης. Ξαναθυμηθείτε τον Σαίξπηρ, και ανακατέψτε την κουτάλα στην κατσαρόλα της “εγκεφαλικής σούπας”. Κάτι δεν πάει καλά. Το ανα-γνωρίσατε; ΤΟΤΕ, ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ!!!!!!!!
Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου!
Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό τα γυρίζω πίσω απ’ τον Καιρό
τους παλιούς φίλους καλώ με φοβέρες και μ’ αίματα!
Μα ’χουν όλα τα αίματα ξαντιμεθεί κι οι φοβέρες αχ λατομηθεί
και στον έναν ο άλλος μπαίνουν εναντίον οι άνεμοι!
Από του Οδυσσέα Ελύτη το “ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ”.
Παϊσία (Πάρις) Καρβούνη
Βρείτε την Παϊσία στο fb ΕΔΩ
